Adana’da Erdoğan ve Bahçeli’ye kim duvar örüyor?

Aziz Dağtekin İle Pazar Sohbeti

---

Bir şehir kaybediliyorsa rakiplerin başarısı kadar, içeridekilerin başarısızlığı da sorgulanmalıdır. Peki Adana’da asıl sorun kim?

Adana’da bugün konuşulması gereken soru çok açık: Cumhur İttifakı neden beklenen başarıyı gösteremiyor?

Ak Parti ve MHP, Türkiye siyasetinin iki güçlü aktörü. Ancak Adana’da bu güç, neden sandığa aynı oranda yansımıyor?

Sorun seçmende mi? Yoksa seçmenin sesini duyması gerekenlerde mi?

Gelelim 2019’a…

Cumhur İttifakı’nın Adana Büyükşehir Belediye Başkan adayı Hüseyin Sözlü’ydü. Seçim sonucunda Zeydan Karalar yüzde 53,63, Hüseyin Sözlü ise yüzde 42,83 oy aldı. Aradaki fark küçümsenecek gibi değildi.

Peki asıl soru şu:

Hüseyin Sözlü’ye seçimi kim kaybettirdi?

Rakip mi kazandı, yoksa içeride bazıları kazanılmasını mı istemedi?

Elbette sandık sonucunu tek bir nedene bağlamak doğru değil. Ancak o dönem teşkilat içindeki kırgınlıklar, gruplaşmalar ve adaya yeterli desteğin verilmediği yönündeki iddialar hala hafızalarda.

İnsan sormadan edemiyor: Cumhur İttifakı’nın adayı için çalışması gerekenler, gerçekten aday için mi çalıştı, yoksa seçim sonrasındaki hesaplarını mı yaptı?

Belki de Adana siyasetinin en büyük muamması burada yatıyor.

Bir de Ankara meselesi var!

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan‘a ulaşmak isteyen vatandaşın önünde kaç kapı var?

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli‘ye derdini anlatmak isteyen bir vatandaş, hangi koridorlardan geçmek zorunda?

Genel merkezlerdeki makamlar milletin sesini iletmek için mi var, yoksa o sese filtre uygulamak için mi?

Elbette her telefon doğrudan genel başkana bağlanamaz. Fakat vatandaşın derdini dinleyecek mekanizmalar da yalnızca tabeladan ibaret kalmamalı.

Bazen öyle bir siyasi bürokrasi oluşuyor ki genel başkanların haberi olsun diye anlatılan sorunlar, kapıya gelene kadar buharlaşıyor!

Sonra da dönüp seçmene, “Neden bize oy vermiyorsun?” diye soruluyor.

Ne güzel siyaset değil mi?

Peki AK Parti ile MHP’nin Adana’daki kamburları kimler?

Burada mesele isim yarıştırmak değil. Mesele, parti aidiyetinin önüne şahsi ikballerin geçip geçmediğidir.

Zeydan Karalar’la farklı siyasi çevrelerin, hatta Cumhur İttifakı içerisindeki bazı isimlerin kurduğu temaslar ve yakınlıklar hakkında kamuoyunda oluşan soru işaretleri de açıklığa kavuşmalı. Kim, kiminle, hangi zeminde görüşüyor? Bu temaslar yalnızca siyasi nezaketin bir gereği mi, yoksa başka hesapların bir parçası mı?

Bunlar suçlama değil, cevap bekleyen siyasi sorulardır.

Çünkü siyaset kulislerinde konuşulanlarla sandıkta yaşananlar arasındaki mesafe giderek açılıyor.

Bir tarafta ittifak ruhundan söz ediliyor, diğer tarafta teşkilat içi hesaplar konuşuluyor. Bir tarafta Erdoğan ve Bahçeli‘nin liderliğine vurgu yapılıyor, diğer tarafta vatandaşa ulaşamayan bir siyasi yapıdan şikayet ediliyor.

İttifakın liderleri aynı masada, peki Adana’daki kadrolar aynı hedefte mi?

AK Parti ve MHP’nin Adana’da yeniden güç kazanması için önce bu soruya samimi cevap vermesi gerekiyor.

Kim hizmet ediyor, kim makamını koruyor? Kim millete kapısını açıyor, kim kendi çevresine duvar örüyor?

Unutulmasın! Partiler kimsenin şahsi mülkü, teşkilatlar da kimsenin özel şirketi değildir.

Adana’da Cumhur İttifakı’nın önündeki en büyük engel belki de muhalefet değil, kendi içindeki görünmeyen rekabettir.

Çünkü bazen bir partiyi rakibi yenmez. Kendi içindeki hesaplar yener!

Ve son bir soru:  Adana’da kaybedilen seçimlerin hesabı ne zaman sandıkta değil, teşkilat aynasında verilecek?