Aziz Dağtekin Yazdı

---

Dünyanın gözü İran’da.

Füzeler…

Tehditler…

Karşılıklı restleşmeler…

Ama ben başka bir yere bakıyorum.

Haritanın görünmeyen tarafına.

Çünkü bazen savaşlar cephede değil, masada başlar.

Ve bazen en büyük kavga düşmanla değil, müttefikle yaşanır.

---

ABD ile İran bir gün anlaşır mı?

Olabilir.

Tarihte olmaz denilen çok şey oldu.

Dün şeytan ilan edilenler, bugün müzakere ortağı olabiliyor.

Peki o gün geldiğinde ne olacak?

İşte asıl soru bu.

Çünkü o gün Washington ile Tahran’ın değil…

Washington ile Tel Aviv’in arasındaki fay hattı kırılabilir.

---

Amerika yıllardır İsrail’e ne verdi?

Silah verdi.

Mühimmat verdi.

Diplomatik kalkan verdi.

Birleşmiş Milletler’de arka çıktı.

Bölgedeki bütün maliyetleri üstlendi.

Ama son dönemde ortaya çıkan tablo Washington’un beklediği tablo değil.

Gazze’de yaşananlar, dünyanın önemli bölümünde İsrail’in imajını aşındırırken Amerika’nın da itibarını tartışmaya açtı.

ABD’nin “küresel liderlik” iddiası, İsrail’in attığı her adımın gölgesinde sorgulanmaya başladı.

Bunun Washington’da rahatsızlık oluşturmadığını düşünmek saflık olur.

---

Dikkat edin.

Amerikan yönetiminden zaman zaman Netanyahu’ya yönelik sitemler geliyor.

Lübnan konusunda…

Gazze konusunda…

Bölgesel gerilim konusunda…

Elbette herkes bunun ne kadarının gerçek ne kadarının diplomatik tiyatro olduğunu tartışıyor.

Ama ortada inkâr edilemeyecek bir gerçek var.

ABD çıkarlarına bakar.

İsrail duygularına değil.

---

Bir başka yanlış okuma da İran konusunda yapılıyor.

Birileri İran’ı, Suriye sanıyor.

Oysa ikisi aynı şey değil.

Hiç olmadı.

Suriye yıllarca iç savaşın, mezhep çatışmalarının ve dış müdahalelerin altında parçalandı.

Devlet ile toplum arasındaki bağ koptu.

İran’da ise durum farklı.

İktidarı seven de var.

Sevmeyen de.

Ama söz konusu ülke olduğunda milyonlarca insanın refleksi değişiyor.

Çünkü İran’da devlet fikri birkaç on yılın değil, birkaç bin yılın birikimi.

Bu nedenle İran’a ilişkin yapılan hesaplar çoğu zaman cetvelle dağ ölçmeye benziyor.

---

Batı’nın en büyük hatalarından biri budur.

Her ülkeyi birbirine benzetmek.

Her toplumu aynı sanmak.

Her krizin aynı yöntemle çözülebileceğine inanmak.

Sonra ne oluyor?

Masa başında kurulan planlar sahada duvara çarpıyor.

---

Körfez’in dar sularında sadece gemiler sıkışmıyor.

Büyük güçlerin hesapları da sıkışıyor.

Ve tarih bize şunu söylüyor:

Bazı devletler ekonomik güçle ayakta kalır.

Bazıları askeri güçle.

Bazıları ise insanların zihnindeki vatan fikriyle.

İran’ın asıl gücü de tam burada yatıyor.

Bu yüzden bölgede yaşananları izlerken sadece füzelere bakmayın.

Asıl hikaye, müttefiklerin birbirine ne kadar tahammül edeceğinde gizli olabilir.