Zaman, en acımasız zalimdir. Kimseye torpil geçmez, kimseyi beklemez. Saraylardan da geçer, bodrum katlardan da… Ve herkesin cebinden, fark ettirmeden, bir ömür çalar. İşte bu yüzden asıl soru şudur: Giderken insan olarak mı gidiyoruz, yoksa sadece yaşamış gibi mi yapıyoruz?

İnsan hata yapar. Bu, ne bir inanç meselesidir ne de bir kültür. Bu, insan olmanın kaçınılmaz yazgısıdır. Yanılırız, kırarız, susmamız gereken yerde bağırır; konuşmamız gereken yerde susarız. Bazen bir başkasının hakkını çiğner, bazen kendi vicdanımızı sustururuz. Asıl felaket, hatanın kendisi değil; hatayı normalleştirmektir. Asıl çürüme, “Benden bir şey olmaz” demek kadar, “Nasıl olsa affedilirim” diyerek kötülükte ısrar etmektir.

Tövbe, yalnızca bir dini kavram değildir.
Tövbe, insanın kendine karşı dürüst olabilmesidir.
Tövbe, yanlışta diretmemektir.
Tövbe, “Ben hata yaptım” diyebilecek kadar insan kalabilmektir.

Bugün dünya, tövbe etmeyenlerin elinde yanıyor.
Pişmanlık duymayan zalimlerin, yüzü kızarmayan katillerin, vicdanı çoktan iflas etmiş iktidarların elinde…
Çocukların açlıktan öldüğü coğrafyalarda tok yalanlar konuşuluyor.
Mazlumların çığlığı bastırılırken, zalimler kürsülerden ahlak dersi veriyor.
Ve ne yazık ki en büyük günah, artık utanmamaktır.

Buradan haykırıyorum:
Zalim olan herkes, hangi bayrağı taşıdığına bakılmaksızın zalimdir.
Hangi inancı kullandığına bakılmaksızın, insanı ezen herkes suçludur.
Dini, ideolojiyi, milliyeti; kötülüğüne kalkan yapanların hepsinden insanlık nefret ediyor. Çünkü insanlık, zulümle asla aynı safta durmaz.

Ama hâlâ bir umut var.
Çünkü insan, en karanlık anda bile yönünü değiştirebilen tek varlıktır.

Bir an durmak…
Bir an susmak…
Bir an kendine şu soruyu sormak yeterlidir: “Ben, başkasının hayatında bir yara mıyım, yoksa bir merhem mi?”

İşte tövbe, tam da bu soruda başlar.

Kalp, pas tutar. Vicdan, ihmal edilirse körelir. Küçük haksızlıklar, alışkanlığa dönüşür. Önce “önemsiz” dersin, sonra “herkes yapıyor” dersin, en sonunda da “ben haklıyım” noktasına gelirsin. O noktada insan, kendini kaybeder. Akıl görmez, göz ayırt etmez, dil hakikati söylemez olur.

Bugün ihtiyacımız olan şey, daha fazla slogan değil; daha fazla vicdandır.
Daha fazla bağırmak değil; daha fazla utanabilmektir.

İnanan için bu, tövbedir.
İnanmayan için bu, yüzleşmedir.
Ama ikisi de aynı kapıya çıkar: İnsanca yaşamak.

Ve unutmayalım: İnsanlık, affedeni sever ama zulmü asla unutmaz.
Merhamet, güçsüzlük değil; en büyük direniştir.
Ve kötülüğe bulaşmış hiçbir el, tövbe ile temizlenmeden masum değildir.

Belki bugün…
Belki bu gece…
Belki tam da şimdi…
İnsan, kendine dönmelidir.

Çünkü dünya, zalimlerden çok; sessiz kalanlar yüzünden bu halde.

Yıllarca dünya sahnesinde “özgürlük” ve “demokrasi” maskesiyle kan döken, mazlum coğrafyaları yerle bir eden ABD, bugün kendi kurduğu zulüm düzeninin enkazı altında kalıyor. Kibirle yükselen her imparatorluk gibi, adaletin tokadı en sert biçimiyle vurdu onu. Şimdi tarih, ibretle bu çöküşü yazıyor.

Bir zamanlar dünyanın dört bir yanına ölüm ihraç eden Pentagon’un gölgesinde, artık açlık ve kaos kol geziyor. 42 milyon insanın aç kaldığı, devletin memur maaşlarını ödeyemediği bir Amerika… Bu manzara, adaletin gecikse de tecelli ettiğinin en açık delilidir.
Mazlumların ahı, Washington’un duvarlarını titretiyor artık.

ZULÜMLE ABAD OLANIN SONU HEZİMET OLUR

Afganistan’da çocukların üstüne yağan bombaların, Irak’ta annelerin gözyaşlarının, Libya’da yerle bir edilen şehirlerin, Gazze’de paramparça olan bedenlerin hesabı soruluyor.
Amerikan uçaklarının taşıdığı her bomba, şimdi kendi kalbine saplanan bir hançer olarak dönüyor.
Çünkü zulümle payidar olunmaz.

Yıllarca doların saltanatıyla dünyayı diz çöktüren Amerika, bugün “30 cente muhtaç” hale gelmiş durumda. Ekonomik çöküş, iç karışıklık, siyasi bölünme… Hepsi aynı gerçeğin yansıması, mazlumun ahı, zalimi rahat bırakmaz.

GAZZE’NİN SESSİZLİĞİ, ABD’NİN ÇIĞLIĞI OLDU

Gazze’de her gün yankılanan bombaların sesi, bugün Washington sokaklarında yankılanan isyan çığlıklarına dönüştü.
İsrail’e sınırsız silah ve mühimmat sağlayan, çocuk katillerini koruyan Amerika; şimdi kendi çocuklarının açlıkla, güvensizlikle, korkuyla büyüdüğü bir ülkeye dönüştü.
Gazze’deki bir çocuğun “Bizim suçumuz Müslüman olmak mı?” diye haykıran sesi, şimdi Amerika’nın vicdanını delip geçiyor.

TARİH ADALETLE KONUŞUYOR

Tarih, artık mazlumların dilinden konuşuyor. Dün kibirle dünyaya parmak sallayan Amerika, bugün kendi halkının bile güvenmediği bir devlete dönüştü.
Ne ordusunun gücü, ne doların büyüsü, ne medya imparatorlukları… Hiçbiri çöküşü engelleyemiyor.
Çünkü adaletin terazisi, ne Beyaz Saray’ın, ne Wall Street’in elindedir.
O terazi, Allah’ın terazisidir. Ve o terazi asla şaşmaz.

MAZLUMLAR AYAĞA KALKIYOR

Bugün Amerika batıyor; ama bu sadece bir son değil, bir uyanışın da başlangıcıdır.
Gazze’de, Yemen’de, Suriye’de, Afrika’nın unutulmuş köylerinde, Asya’nın sessiz şehirlerinde yükselen dualar, artık yankı buluyor.
Mazlumun ahı arşa değdi; zalimin saltanatı çökmeye mahkûm kaldı.

Ey insanlık!
İbret al.
Zulme göz yumanın sonu da zalimle aynıdır.
ABD bugün çöküyorsa, bu yalnızca bir ülkenin değil, zulüm sisteminin çöküşüdür.
Ve bu çöküş, dünyadaki tüm mazlumlara yeni bir sabahın müjdesidir.

GAZZE’DE ATILAN TAŞ, WASHİNGTON’U VURDU

Gazze’nin yıkılmış sokaklarında bir çocuğun attığı o küçük taş, aslında bir medeniyetin vicdanına fırlatılan bir çığlıktı.
O taş, tankları devirmedi belki ama kibirle örülmüş bir imparatorluğu sarstı.
O taş, mazlumun duasının sembolüydü ve bugün o dua, yankısını Washington’un beton kulelerinde buldu.

Artık dünya, o taşın yankısıyla uyanıyor.
Ve insanlık biliyor ki, Gazze’de atılan taş, Washington’u vurdu.