Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Aziz Dağtekin — Fri, 17 Apr 2026 19:12:14 +0000

Aziz Dağtekin Yazdı

Son günlerde yüreklerimizi dağlayan, vicdanlarımızı kanatan olaylar yaşadık. Öğretmenlerimiz, geleceğimizin mimarları; öğrencilerimiz, umudumuzun filizleri, alçakça saldırıların hedefi oldu. Canlarımız toprağa düştü, fidanlarımız soldu. Bu nasıl bir aymazlık, bu nasıl bir vurdumduymazlıktır ki, en kutsal değerlerimiz ayaklar altına alınıyor, en masum canlarımız hiçe sayılıyor?

Yeter Artık!

Bu acılar sıradanlaşmaya başladıysa, bu ölümler kanıksanır hale geldiyse, dönüp kendimize bakma vaktimiz gelmiştir. Peygamber Efendimiz (s.a.s)’in buyurduğu gibi, ‘Müminin mümine karşı durumu, bir parçası diğer parçasını sımsıkı kenetleyip tutan binalar gibidir.’ Peki biz ne kadar kenetlenebildik? Acılarımız ortakken, neden tepkilerimiz bu kadar cılız, sesimiz bu kadar kısık?

Acımız büyük, evet. Ama bu acı bizi felç etmemeli, aksine bir uyanışa, bir silkinişe vesile olmalı. Kötülüğün içimizi karartmasına, birbirimize olan güvenimizi sarsmasına asla izin vermemeliyiz. El ele, gönül gönüle verip bu karanlık günleri aydınlığa çevirmek zorundayız. Çünkü bu vatan bizim, bu çocuklar bizim, bu gelecek bizim!

Sorumluluk Kimin?

Bugün çocuklarımız, görünmez düşmanların kuşatması altında. Dijital bağımlılıklar, zararlı alışkanlıklar, bilinçsiz tüketim çılgınlığı, zehirli iletişim dili… Hepsi birer virüs gibi yavrularımızın ruh ve gönül dünyalarını kemiriyor. Onları değerlerimizden uzaklaştırıyor, tertemiz zihinlerini bulandırıyor, kalplerini karartıyor. Peki biz ne yapıyoruz? Sadece izliyor muyuz?

Anne babalar! Gözünüzü açın! Çocuklarınız kimlerle arkadaşlık ediyor, dijital dünyada kimlerin peşinden gidiyor, ne tür içeriklere maruz kalıyor? Onların ilk limanı sizsiniz. Onlara sahip çıkın, onlara rehberlik edin. Batıl akımların, şiddet içerikli oyunların, ahlaksız yayınların insafına bırakmayın yavrularınızı!

Kamu kurumları, sivil toplum kuruluşları, hukukçular, medya mensupları, sanatçılar, akademisyenler, hocalar, öğretmenler…

Ey millet!

Hepimiz! Her zamankinden daha fazla sorumluluklarımızın idrakinde olmalıyız. Bu sadece bir köşe yazısı değil, bir çığlıktır! Bir vicdan muhasebesidir! Çocuklarımızı korumak, geleceğimizi kurtarmak demektir.

Unutmayın!

Yüce Rabbimiz, ‘Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun’ diye buyuruyor. Bu bir uyarı değil, bir emirdir! Bu emre kulak verelim, kendimizi ve ailemizi bu ateşten koruyalım. Aksi takdirde, bu sessizliğin ve vurdumduymazlığın bedelini çok ağır öderiz. Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Kutsala Saygı, İnsan Olmanın Son Kalesidir

Aziz Dağtekin — Sun, 21 Dec 2025 08:01:14 +0000

|Aziz Dağtekin İle PAZAR SOHBETİ |

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.

vicdan muhasebesi – Netinternet Haber

Uyanın Artık! Bu Sessizlik Nereye Kadar?

Aziz Dağtekin Yazdı

Kutsala Saygı, İnsan Olmanın Son Kalesidir

|Aziz Dağtekin İle PAZAR SOHBETİ |