İran’daki sokak hareketlerini yalnızca “halk tepkisi” olarak okumak, fotoğrafın en kritik yerini bilinçli biçimde görmezden gelmektir. Çünkü sahadaki tablo, organik bir toplumsal patlamadan çok daha fazlasına işaret etmektedir.

Güvenlik çevrelerinde yüksek sesle dile getirilen güçlü bir iddiaya göre; İran’daki kaosu diri tutan, eylemleri sürekli canlı hâlde tutan ve sokakları kontrolsüz bir şiddet sarmalına sürükleyen unsurların önemli bir bölümü, İsrail tarafından finanse edildiği öne sürülen PKK/YPG ve PJAK (PJK) bağlantılı militan ağlardır.

Bu yapılar:

• Sivillerin arasına sızarak kitleyi kalkan olarak kullanmakta

• Provokatif eylemlerle güvenlik güçleriyle çatışmayı tırmandırmakta

• Olayları uluslararası medyada “rejim çöktü” algısına dönüştürmeye çalışmaktadır

Bu tablo, klasik bir ajanlaştırılmış sokak modelinin birebir yansımasıdır.

40 MİLYON TÜRK BU OYUNUN DIŞINDADIR

Özellikle altı çizilmesi gereken hayati bir gerçek vardır:
İran’da yaşayan yaklaşık 40 milyon Türk, bu sokak hareketlerinin parçası değildir.

Bu kitle:

• Ne etnik temelli ayrışmanın içinde yer almıştır

• Ne de dış kaynaklı provokasyonlara destek vermiştir

• Aksine istikrarsızlığın kendi coğrafyasına yayılmasından derin endişe duymaktadır

Bu gerçek, yaşananların bir “halk isyanı” değil; seçici olarak yönlendirilen, belirli hücreler üzerinden sürdürülen bir kaos mühendisliği olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İRAN’IN ESKİ HATASI! DOKUNULMAZ KILINAN PKK SEMPATİZANLARI

Bugün gelinen noktada, İran yönetiminin geçmişte yaptığı stratejik bir hata da bütün çıplaklığıyla görünür hâle gelmiştir.

Uzun yıllar boyunca:

• PKK/PJAK sempatizanları “denge unsuru” olarak görülmüş

• Bölgesel hesaplar uğruna bu yapılar kollanmış, dokunulmaz alanlar tanınmış

• “Bize karşı kullanılmaz” yanılgısıyla göz yumulmuştur

Bugün ise aynı unsurlar:

• Sokakları canlı tutan

• Şiddeti tırmandıran

• Devleti yıpratmayı hedefleyen ajanist faaliyetlerin merkezinde yer almaktadır

Bu yapıların refleksi nettir:
Devlet zayıflarsa alan açılır.
Kaos büyürse dış müdahale meşrulaşır.

BU SADECE İRAN’IN SORUNU DEĞİL

Burada durup şu gerçeği görmek gerekir:
Bu model İran’a özgü değildir.

Aynı senaryo:

• Irak’ta

• Suriye’de

• Libya’da

• Ukrayna’da

farklı aktörlerle ama aynı mantıkla sahnelenmiştir.

Artık terör örgütleri yalnızca silahlı yapılar değildir;
küresel vekâlet savaşlarının mobil sokak aparatlarıdır.

Finans başka yerden gelir,
Talimat başka merkezden verilir,
Bedel ise her zaman o ülkenin halkına ödetilir.

Dün Venezuela, bugün İran…
Peki yarın kim?

Bu soruyu artık yalnızca hedef alınan ülkeler değil, bütün dünya sormak zorunda. Çünkü yaşananlar tekil krizler değil; küresel bir dizaynın parçalarıdır. Ve bu dizaynda hiçbir ülke, ne müttefikliğiyle ne de tarafsızlığıyla güvende değildir.

Bugün açıkça görülüyor ki dünya, klasik savaşlar çağından çıkmış; ekranlardan yönetilen, algoritmalarla yönlendirilen, krizlerle şekillendirilen yeni bir kaos düzenine sokulmuştur.

ABD’NİN VENEZUELA–İRAN ÇIKIŞI: MESAJ KİME?

ABD’nin Venezuela ve İran üzerinden verdiği mesaj yalnızca bu iki ülkeye değildir.
Mesaj şudur:

“Kuralları ben koyarım, bedelini siz ödersiniz.”

Enerji, finans, yaptırım, medya ve sosyal platformlar…
Hepsi aynı merkezden aynı senaryonun parçaları gibi devreye giriyor.

Bu bir rejim değiştirme operasyonu değil sadece;
Bu, devletleri yıpratma, toplumları bölme ve ülkeleri yönetilemez hâle getirme stratejisidir.

Yani hedef ülkeler değil; ulus-devlet fikrinin kendisidir.

KATİL İSRAİL ÜZERİNDEN YAKILAN ATEŞ

ABD, sahada kirlenmemek için ateşi başkalarının eline tutuşturuyor.
Bugün bu elin adı açıkça İsrail.

Ortadoğu’nun sürekli kaynaması, Filistin’in bitmeyen acısı, Lübnan, Suriye, İran hattındaki gerilimler tesadüf mü?

Hayır.

İsrail, bölgesel bir aktör değil; küresel bir tetikleyici olarak konumlandırılıyor.
Ve her patlayan kriz, ABD için yeni bir müdahale gerekçesi, yeni bir silah pazarı, yeni bir finansal manevra alanı demek.

Dünya ateşe verilirken, Washington uzaktan “düzeni sağlama” rolü oynuyor.

ABD–İNGİLTERE RESTLEŞMESİ GERÇEK Mİ, OYUN MU?

Son dönemde ABD–İngiltere hattında yaşanan gerilimler dikkat çekici.
Peki bu bir çatlak mı, yoksa kontrollü bir tiyatro mu?

Asıl soru şu:
Darboğazdaki ABD ekonomisi, yeni bir küresel krizle mi nefes almaya çalışıyor?

Unutmayalım!

• Büyük krizler, büyük para transferleri yaratır

• Savaş ihtimali, dolar talebini artırır

• Kaos, silah ve enerji lobilerini besler

O hâlde sormak zorundayız:
Bu restleşmeler gerçekten bir ayrışma mı, yoksa Batı içi rol paylaşımı mı?

Bunu zaman gösterecek. Ama tarih şunu söylüyor:
Batı, kendi krizini her zaman başkalarının yıkımıyla ertelemiştir.

TURUNCU DEVRİMLER VE DİJİTAL DARBE DÜZENİ

Bugün tanklar sokaklara girmeden önce trend listeleri hareketleniyor.
Sokaklardan önce zihinler işgal ediliyor.

ABD’nin “demokrasi ihracı” söylemi artık açıkça turuncu devrimler, dijital algı operasyonları ve sosyal medya kaoslarıyla ilerliyor.

Soru net:
Bu ateş sadece Doğu’yu mu yakacak, yoksa Batı da kendi eliyle tutuşturduğu yangında yanacak mı?

Toplumları sürekli kutuplaştırılan, devlet otoriteleri yıpratılan, ekonomik dengeleri bozulan bir Batı…
Bu senaryo artık hiç de uzak değil.

PEKİ YA RUSYA, ÇİN ve ABD ARASINDA GİZLİ BİR DENGE Mİ VAR?

En kritik soru belki de bu.

Gerçekten bir küresel çatışmaya mı gidiyoruz,
yoksa büyük güçler arasında örtük bir iş bölümü mü var?

• ABD kaos üretir

• Rusya askerî denge kurar

• Çin ekonomik boşlukları doldurur

Bu ihtimal artık masada.
Çünkü büyük güçler kavga ederken değil, anlaşırken dünya en çok bedel öder.

HİÇBİR ÜLKE GÜVENDE DEĞİL

Dün Venezuela, bugün İran…
Yarın başka bir ülke.

Belki enerji zengini bir ülke,
Belki jeopolitik kavşakta bir devlet,
Belki de “fazla bağımsız” kararlar alan bir hükümet.

Artık mesele şu değildir:

“Bize sıra gelir mi?”

Asıl soru şudur:

Hazır mıyız?

Çünkü bu yeni düzende beka, yalnızca askerî güçle değil; dijital egemenlikle, toplumsal bilinçle ve stratejik akılla korunur.

Dünya yanıyor.
Ve yangını çıkaranlar, itfaiyeci rolüyle sahnede.

Gerçek olan tek şey var:
Bu oyunda seyirci kalanlar, enkazın altında kalır.

Bugün Pazar.
Ama bu bir tatil yazısı değil.
Bu, dünyanın yüzüne çarpılan bir tokattır.

Artık kimse bizi aptal yerine koymasın.
Kimse “demokrasi”, “insan hakları”, “hukuk devleti” gibi süslü kelimelerin arkasına saklanmasın.
Çünkü gerçek ortada duruyor ve haykırıyor:

Dün Türkiye’de FETÖ eliyle yapılmak istenen neyse, bugün Venezuela’da yapılan odur.
Yöntem aynı.
Senaryo aynı.
Akıl aynı.
Sadece oyuncular ve sahne değişmiştir.

2016’da Türkiye’de ne yapılmak istendi?
Seçilmiş iktidar devrilecek, milli irade gasp edilecek, ülke vesayet altına alınacaktı.
Aparat kimdi?
FETÖ.

Peki bugün Venezuela’da ne yapılıyor?
Seçilmiş devlet başkanı gayrimeşru ilan ediliyor, ülke kaosa sürükleniyor, ekonomik ambargolarla halk açlığa mahkûm ediliyor.
Ama bu kez fark ne biliyor musunuz?

Bu kez ABD aparat kullanmıyor.
Bu kez darbenin kendisi sahnede.

Normalde ne yapardı?
Bir örgüt bulur, bir muhalif figür parlatır, bir “özgürlük” masalı anlatır, sonra perde arkasından ülkeyi yakardı.
Irak’ta yaptı.
Libya’da yaptı.
Suriye’de yaptı.

Ama Venezuela’da artık zahmete bile girmiyor.
Çünkü şımarıklık zirvede.
Çünkü cezasızlık alışkanlık yaptı.

Açık açık diyorlar:
“Bu petrol bizim.”
“Bu ülke bizim çıkar alanımız.”
“Bu lider bizim istemediğimiz biri.”

Ve utanmadan buna demokrasi diyorlar.

İşte vicdanları sızlatan ikiyüzlülük tam da burada başlıyor.

Binlerce çocuğun, kadının, sivilin ve gazetecinin ölümünden sorumlu Katil İsrail Başbakanı’nı kırmızı halılarla karşılayan bir ABD, aynı anda başka bir ülkeye “hukuk” dersi veriyor.

Soruyorum:
Hangi hukuk?
Kimin hukuku?
Lahey nerede?
Uluslararası Ceza Mahkemesi neden kör, sağır, dilsiz?
BM neden suskun?

Çünkü artık herkes biliyor:
Bu dünyada hukuk, güçlünün emrindedir.
Adalet terazisi, petrol varillerinin altında ezilmiştir.
Güçlüysen suç işlemek serbesttir.
Zayıfsan yaşama hakkın bile müzakere konusudur.

Daha da acı olan ne biliyor musunuz?

Biz bu korsanlığa, bu haydutluğa, bu vahşi kapitalist saldırıya üzülürken;
Venezuela halkının bir kısmı üzülmedi.
Aksine sevindi.
Alkışladı.Seçilmiş liderinin devrilmesini kurtuluş sandı.
İşte emperyalizmin en büyük başarısı budur.
Tankla değil, bilinçle kazanır.
Bombayla değil, algıyla işgal eder.
Türkiye’de 15 Temmuz’da bunu başaramadılar.
Çünkü millet ayağa kalktı.
Çünkü irade teslim olmadı.
Ama her ülke aynı refleksi gösteremiyor.
Çünkü yıllarca umutları çalınmış, özgüveni yok edilmiş, zihni köleleştirilmiş toplumlar var.
Ve dünya ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Gazze yanıyor, dünya susuyor.

Venezuela boğuluyor, dünya susuyor.
Afrika talan ediliyor, dünya susuyor.
Çin susuyor.
Rusya susuyor.
Avrupa susuyor.
Büyük güçler susuyorsa bilin ki pazarlık yapılmıştır.
Paylaşım masası kurulmuştur.
Kim neyi alacak bellidir:
Biri petrolü,
biri altını,
biri stratejik coğrafyayı…
Mazluma ise sadece mezar düşer.

Bu bir dünya düzeni değil.
Bu bir yağma düzenidir.
Bu bir ahlaksızlık sistemidir.

Ve artık şu gerçeği kabul edelim:
ABD’nin demokrasi anlatacak hiçbir ahlaki meşruiyeti kalmamıştır.
Bu devlet, bugün küresel ölçekte tehlikeli bir haydut gibi davranmaktadır.

Kravatlıdır ama kanlıdır.
Gülümsüyor ama yıkıyor.
Konuşuyor ama öldürüyor.

Bu Pazar sohbeti bir ülkenin değil, susturulmuş bütün halkların çığlığıdır.

Bu yazı bir siyasi görüş değil, vicdan testidir.

Ve son sözümüz şudur: Tarih sadece zalimleri değil,  onlara sessiz kalanları da yargılayacaktır.  Bugün susanlar, yarın “biz bilmiyorduk” diyemeyecek. Çünkü her şey gözümüzün önünde oldu.

Maria Corina Machado, YouTube üzerinden yayımlanan söyleşide, “Baskının artmasının ve yaşanan tırmanışın, Maduro’nun gitme zamanının geldiğini anlamasını sağlamanın tek yolu olduğuna inanıyorum.” ifadelerini kullandı.

ABD’NİN ASKERİ MÜDAHALE SEÇENEĞİ MASADA

Bloomberg sunucusu Mishal Husain’in, ABD’nin Venezuela’ya yönelik olası askeri müdahalesi hakkındaki sorusuna yanıt veren Machado, artan baskının önemine dikkat çekti.

Husain, ABD Başkanı Donald Trump’ın “Gemi saldırılarının ardından sıra karaya gelecek” açıklamasını hatırlatarak, bu sürecin bir parçası olarak askeri adımlara destek verip vermediğini sordu.

Machado ise “Baskının artırılması, Maduro’yu zorlamanın tek yolu.” diyerek ABD’nin olası bir karadan askeri müdahalesine yeşil ışık yaktı.

“MADURO DESTEKÇİLERİ ZAMANIN DARALDIĞINI ANLAMALI”

Maduro’ya desteğin, ordunun üst düzey kademeleri, finans çevreleri ve “ülkenin yoksulluğu üzerinden servet kazanan aracılar” tarafından sürdürüldüğünü söyleyen Machado, bu yapıların artık sona yaklaşıldığını fark etmesi gerektiğini belirtti.

Muhalif lider, “Bu tırmanış, Maduro’yu destekleyenlerin ondan tamamen uzaklaşması için son fırsat. Maduro da barışçıl ve düzenli bir geçiş adına bunun son şans olduğunu anlamalı.” dedi.

Donald Trump’ın diplomasiye kattığı bu yeni “patlayıcı” strateji, artık uluslararası ilişkiler ders kitaplarında özel bir bölüm olarak okutulmalı: Jeopolitik Pazarlama 101.
Trump Doktrini! Barış İçin Önce Birkaç Ülke Bombala!
Trump’a göre dünya barışı, tıpkı bir hamburger gibi hazırlanmalı: Bir dilim tehdit, iki parça füze, üstüne de “Tanrı Amerika’yı korusun” sosu.
Sonra bir basın toplantısında afiyetle yenilir.
Kendisini “dünya barışının CEO’su” ilan eden Trump, artık barışı ihraç etmiyor; lisanslıyor.
“Barış, Trump markası altında satılmaktadır. Kullanma talimatına uygun şekilde bombalanacak ülkelerde etkilidir.”
Ve işte son model “Trump Doktrini” Barışı sağlamak için önce biraz kaos çıkar, sonra kaosu bitirip “Bakın, barışı getirdim!” de.
Bir tür jeopolitik “yangın çıkar, sonra itfaiye ol” stratejisi.
Petrol, Dua ve Füze: Trump’ın Yeni Dünya Düzeni
Venezuela senaryosu çuvallayınca, radarlar şimdi Afrika semalarına dönmüş durumda.
Yeni hedef: Nijerya!
Petrol kokusu, Beyaz Saray’ın duvarlarını delip geçmiş gibi.
“Altında enerji varsa, orada özgürlük eksikliği vardır” diyen Trump, Afrika’ya “demokrasi götürme” hazırlığında.
Tabii yanında biraz füze, biraz da dua…
Bir yandan “Tanrı Amerika’yı korusun” diyor, bir yandan Karayipler’e asker yığıyor.
Sonra da, gülümseyerek ekliyor: “Tanrı Çin’i de korusun.”
Artık dua bile çok uluslu hale geldi: Tanrı bizi, ortaklarımızı ve rakiplerimizi korusun ki ticaret devam etsin.
Nobel mi, Nükleer mi? Trump Karar Veremiyor
Trump’ın Nobel Barış Ödülü hayali, bir türlü hedefine ulaşamayan bir füze gibi yörüngede dolaşıyor.
Belki de gerçekten şöyle düşünüyor: Biraz daha bombalarsam, bu sefer kesin alırım!
Nobel Komitesi’nin odasında artık şu konuşmalar yapılıyordur:
— Efendim, Trump barıştan bahsetti.
— Evet, ama aynı gün Nijerya’yı tehdit etti.
— O zaman adaylığa iki puan daha ekleyelim!
Putin, Trump ve Çin: Nükleer Korkunun Kutsal Üçlüsü
Dünya artık bir Netflix dizisi.
Başrollerde: Trump, Putin ve Çin.
Bölüm başlıkları genelde şöyle: “Tehdit Var”, “Kıyamet Yaklaşıyor”, “Anlaşma Yaptık, Rahat Olun.”
Sonra yine aynı döngü: Yeni bir ülke, yeni bir kriz, yeni bir barış konferansı.
Putin ile Trump el sıkışıyor, Çin’le ticaret anlaşması yapılıyor, ardından manşetler: “Dünya nükleer eşiğinde!”
Bir sonraki gün: Trump barışı kurtardı!
Ve böylece her kriz, bir pazarlama kampanyasına dönüşüyor.
Dünyayı Kurtarmadan Önce Hafifçe Bombalayalım!
Trump’ın felsefesi basit: Dünyayı kurtarmak istiyorsan, önce biraz bombala.
Tahribatın ardından gelen her “barış anlaşması”, onu bir kahramana dönüştürür.
Tıpkı film sahnesi gibi: Önce patlama, sonra alkış. Fakat bu senaryoda her patlama gerçek, her alkış ise sanal.
Gerçek patlamalar Nijerya’da, Venezuela’da; alkışlar ise Twitter’da.
Barışın Yeni Tanımı
Trump döneminde barış, artık bir sonuç değil, bir ürün.
Kutu tasarımı hazır, reklam sloganı belli: Barış Trump Edition: Bir tutam tehdit, bir kaşık petrol.
Ve dünya halkları bu ürünü her defasında satın alıyor.
Korkuyla, umutla, bazen mecburen…
Çünkü bu çağda “barış”, savaşsız anlatılamıyor artık.
Barışa Giden Yol, Karayipler Üzerinden Geçiyor!
Trump’ın haritasında barış yolu hiçbir zaman düz değil.
Venezuela’dan başlıyor, Nijerya’ya uğruyor, oradan Çin’e dua yollayıp, Karayipler’de tatille son buluyor.
Küresel barış turizmi yani.
Ve belki de, Nobel ödülünü sonunda alacaksa, üzerinde şu yazmalı: “Bu ödül, dünyayı bombalamadan barıştan bahsedemeyenlere ithaf edilmiştir.
İşte, çağımızın trajik komedisi bu. Barış bombayla, dua ticaretle, korku reytingle ölçülüyor.
Ve Trump hâlâ kameraya gülümseyip diyor: Tanrı ABD’yi, Çin’i ve kaosu korusun!