Programda yaptığı konuşmada İstanbul’un fethinin 600. yıl dönümüne işaret eden Bahçeli, 2053 yılında Türkiye’nin süper güç konumuna ulaşacağını, 2071 yılında ise Türk milletinin cihan ve uzay hâkimiyeti idealini gerçekleştireceğini ifade etti. Bahçeli, bu hedeflerin millî irade, birlik ve kararlılıkla mümkün olacağını vurguladı.

Konuşmasının başında salondaki partililere ve ekranları başında izleyen vatandaşlara hitap eden Bahçeli, MHP’nin 57 yıllık siyasi mücadelesini “şan, şeref, ilke ve ahlak” vurgusuyla değerlendirdi. Partinin bu süreçte bedel ödediğini ancak ilkelerinden taviz vermediğini belirten Bahçeli, “On yılların tozunu yuttuk ama hain oyunları yutmadık” ifadelerini kullandı.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın MHP’nin kuruluş yıl dönümü dolayısıyla gönderdiği tebrik çiçeği için teşekkür eden Bahçeli, Cumhur İttifakı’nın Türkiye’nin geleceği açısından tarihî bir sorumluluk üstlendiğini söyledi. Milliyetçi-ülkücü hareketin dün neyse bugün de aynı çizgide olduğunu vurguladı.

Bahçeli, konuşmasının devamında milliyetçilik anlayışına ilişkin değerlendirmelerde bulunarak, milliyetçiliğin yalnızca söylemden ibaret olmadığını, gerektiğinde fedakârlık ve sorumluluk gerektirdiğini ifade etti. Samimiyetsiz ve çıkar odaklı yaklaşımları eleştiren Bahçeli, “Davasını namus bilen inanmış yürekler buradadır” dedi.

Parti içindeki ayrışmalara da değinen Bahçeli, MHP’nin bugün geldiği noktada özünü koruduğunu ve yoluna kararlılıkla devam ettiğini belirtti. Türkçülük ve Turancılık vurgusu yapan Bahçeli, MHP’nin fikrî köklerinin Türkistan ülküsüne dayandığını söyledi.

Cumhur İttifakı’nın Türkiye’nin karşı karşıya olduğu tehditler karşısında nöbette olduğunu dile getiren Bahçeli, Türkiye’nin yalnızca bir coğrafya olmadığını, aynı zamanda büyük bir milletin adı olduğunu vurguladı. Türk milletinin doğudan batıya, kuzeyden güneye ortak bir kader ve tarih bilinciyle kenetlendiğini ifade etti.

Bahçeli, Türkiye’nin geleceğinin Milliyetçi Hareket Partisi ve Cumhur İttifakı tarafından inşa edileceğini belirterek, hedeflerinin barış, huzur, refah, demokrasi ve terörsüz bir Türkiye olduğunu söyledi. Terörle mücadelenin millî dayanışma olmadan başarıya ulaşamayacağını vurguladı.

Millî birlik ve dayanışmanın önemine dikkat çeken Bahçeli, toplumsal düzenin ancak ortak vicdan ve ahlaki değerlerle sağlanabileceğini ifade etti. Türkiye’nin bölgesel değil küresel bir ağırlık merkezi olduğunu belirten Bahçeli, dünyadaki gelişmelerin yönünün Türkiye’ye işaret ettiğini söyledi.

Konuşmasında Türk milliyetçiliğinin kapsayıcı bir anlayış olduğunun altını çizen Bahçeli, kan bağına dayalı ırkçı yaklaşımları reddettiklerini vurguladı. Türk milliyetçiliğinin, Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağıyla bağlı olan herkesi eşit ve kardeş gören bir anlayış olduğunu ifade etti.

Cumhuriyetin kuruluş ilkelerinin tartışmaya açılmasına sert tepki gösteren Bahçeli, bunun devletin varlığına yönelik bir tehdit olduğunu söyledi. MHP’nin ve Cumhur İttifakı’nın Türkiye’nin millî değerlerinin ve birliğinin teminatı olduğunu belirtti.

Konuşmasının son bölümünde MHP’nin toplumsal siyasetin merkezi olduğunu ifade eden Bahçeli, milliyetçilik siyasetinin Türkiye’nin önümüzdeki dönemde temel dinamiklerinden biri olacağını söyledi. Bahçeli, MHP’nin çağın gereklerini dikkate alan bir anlayışla yoluna devam edeceğini belirterek konuşmasını tamamladı.

Bazı davalar vardır; anlatılmaz, yaşanır. Bazı bağlılıklar vardır; ilan edilmez, taşınır. Milliyetçi Hareket Partisi, benim için tam olarak böyle bir anlam taşır. Bir siyasi tercihten ibaret değil; bir ömrün içine yerleşmiş, zamanla karaktere dönüşmüş bir sadakatin adıdır.

MHP’yi anlamak için yalnızca programlarına, söylemlerine bakmak yetmez. Onu asıl anlamak için, zor zamanlarda kimlerin kaldığına, kimlerin sessizce çekildiğine bakmak gerekir. Çünkü bu hareket, hiçbir zaman kolay zamanların adresi olmadı. Alkışların çoğaldığı günlerde değil; bedelin ağırlaştığı, yalnızlığın derinleştiği anlarda sınandı.

Ülkücü Hareket, rüzgârın yönüne göre şekil alanların değil; fırtınaya rağmen yürümeyi göze alanların omuzlarında yükseldi. Bu yüzden çoğu zaman yalnız kaldı ama hiçbir zaman istikametini kaybetmedi. Zira ülkücülük, şartlara göre değişen bir kimlik değil; inançla taşınan bir duruştur.

Milliyetçi Hareket Partisi’ne gönül vermek; menfaat hesabı yapmak değil, millet hesabı yapmaktır. Kişilere göre değil, ilkelere göre saf tutmaktır. Bizim bağlılığımız isimlere değil; Türk milletinin bekasına, devletin ebed müddet yaşamasına olan inancadır. Bu yüzden görevler değişse de sadakat değişmez, şartlar ağırlaşsa da yön değişmez.

Bu hareketin mensupları iyi bilir: Ülkücü olmak, her şartta aynı kalabilmektir. Yalnız kaldığında yön değiştirmemek, bedel öderken pişman olmamak, susarken bile davasını satmamaktır. Ülkücülük; yüksek sesle konuşmaktan çok, ağır sorumluluklar taşımayı gerektirir.

Yıllar içinde açıkça görüldü ki; Milliyetçi Hareket Partisi’ni ayakta tutan şey konjonktür değil, köktür. Bu kök; şehitlerin kanıyla, gazilerin duasıyla, anaların gözyaşıyla beslenmiştir. O yüzden bu dava, günü kurtarmaya değil; yarını inşa etmeye taliptir.

Bugün geriye dönüp baktığımda, bu hareketin hâlâ diri olduğunu görüyorum. Gençlerde aynı heyecan, büyüklerde aynı feraset, davamızda aynı kararlılık var. Bu da bize şunu açıkça gösteriyor: Milliyetçi Hareket Partisi sadece geçmişin hatırası değil, geleceğin de teminatıdır.

Allah’a yaslanan, millete adanan, devlete sadakatle bağlanan bu yol; şartlar ne olursa olsun yarım kalmayacaktır. Çünkü bu yol, şahsi hesapların değil; bir milletin varlık mücadelesinin yoludur.

Ne mutlu bu davayı bir ömür taşıyanlara…
Ne mutlu bedel ödemeyi şeref bilenlere…
Ne mutlu şartlar değişse de “ben değişmedim” diyebilen ülkücülere…

Milliyetçi Hareket Partisi varsa, bu millet sahipsiz değildir.
Çünkü bu hareket, tam 57 yıldır yalnızca seçimlerden seçimlere hatırlanan bir yapı değil; milletin dara düştüğü her dönemde omuz veren, bedel ödemekten kaçınmayan bir iradenin adıdır. Elli yedi yıl; takvim yapraklarıyla ölçülecek bir süre değil, çileyle yoğrulmuş bir yürüyüştür. Yasaklarla, iftiralarla, yalnızlıklarla sınanmış ama hiçbir zaman inancından vazgeçmemiş dualı bir duruşun adıdır.

Bu 57 yılın her satırında; zindan da vardır, meydan da… Sessizlik de vardır, haykırış da… Kolay zamanların değil, zor dönemlerin partisi olmanın ağırlığı vardır. İşte bu yüzden Milliyetçi Hareket Partisi, yaşını rakamlarla değil; ödediği bedellerle, taşıdığı sorumluluklarla ve dimdik duruşuyla taşır.

Bugün 57. yılında Milliyetçi Hareket, dünün hatırası değil; yarının teminatıdır. Gençliğiyle diri, tecrübesiyle güçlü, davasıyla kararlıdır. Allah’a yaslanan, millete adanan, devlete sadakatle bağlanan bu yol; dün olduğu gibi bugün de, yarın da yarım kalmayacaktır.

Nice 57 yıllara…
İlk günkü imanla, aynı sadakatle, aynı ülküyle…
Ve ne olursa olsun; bu dava ilelebet yaşamaya devam edecektir.

Nusaybin’de sınır hattında yapılan bir grup toplantısında, DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan’ın MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’ye yönelik sözleri, sadece bir siyasi eleştiri değil; açık bir hadsizlik, açık bir ideolojik saldırıdır.

“Sana mı soracağız kimin kimi temsil ettiğini?” diyor Bakırhan.
Peki biz de soralım: Siz kimsiniz? Kimi temsil ediyorsunuz?

50 bin insanın kanına girmiş bir terör örgütünün siyasi uzantısı olarak, hangi yüzle temsil iddiasında bulunuyorsunuz? Bu ülkede Türk’ün de Kürt’ün de ocağına ateş düşüren ideolojinizle mi temsil ediyorsunuz halkı?

Siz Değil misiniz?

Siz değil misiniz, “Kürt halkını temsil ediyoruz” yalanıyla Kürt çocuklarını dağa kaçıran?
Siz değil misiniz, ABD’nin, İsrail’in ve Batı emperyalizminin taşeronluğunu yapan?
Siz değil misiniz, Türk milletine düşmanlık ederken ABD’nin kapısında sıraya girip 70 bin TIR silah ve mühimmat alan?

Bugün hâlâ “biz Kürtleri temsil ediyoruz” diyorsunuz. Hangi Kürtleri?
Evladını kaybeden Kürt anaları mı?
Köyleri boşaltılan, gençleri kandırılan, geleceği çalınan Kürt halkı mı?

ABD’nin Değirmenine Su Taşıyanlar

Yıllarca ABD’nin değirmenine su taşıdınız.
Yıllarca “stratejik ortaklık” masallarıyla emperyalizme hizmet ettiniz.
Sonra ne oldu?
Bir kenara atıldınız. Kullanıldınız. Terk edildiniz.

Şimdi çıkmış, Devlet Bahçeli gibi devlet adamlığıyla, tutarlılığıyla, vatan duruşuyla tanınan bir lidere dil uzatıyorsunuz.

Sen Kimsin, Bahçeli Kim?

Devlet Bahçeli, dün ne söylediyse bugün de onu söyleyen bir liderdir.
Devlet Bahçeli, dün teröre ne diyorsa bugün de onu demektedir.
Devlet Bahçeli, koltuk için değil, devlet için siyaset yapan bir isimdir.

Siz ise dün methiyeler dizdiğiniz, bugün işinize gelmediği için saldırdığınız bir duruşsuzluğun temsilcilerisiniz.

Bugün “SDG Kürtleri temsil ediyor” diyorsunuz.
Hayır!
SDG, Kürtleri değil; ABD’nin bölgesel planlarını ve İsrail’in uşaklığını temsil ediyor.
SDG, halkları değil; küresel projeleri temsil ediyor.

Karar Verin!

Artık karar verin!
Türkiye partisi mi olacaksınız?
Yoksa küresel emperyalistlerin maaşlı aparatı mı?

İki sandalyeye birden oturamazsınız.
Hem “halk temsilcisi” hem “yabancı istihbaratların uzantısı” olunmaz.

Ve son sözümüz şudur:
Devlet Bahçeli’ye dil uzatmak sizin ne siyasi çapınıza ne de tarih bilincinize sığar.
Adı gibi Devlet, duruşu gibi devlet adamı olan bir lidere saldırmak, sizin ne kadar küçüldüğünüzün göstergesidir.

Haddinizi bilin.

Bazı kapılar vardır; üstünde tabela yoktur ama ne için açıldığını herkes bilir. O kapılar çıkar için değil, dava için aralanır. Giren de bunun farkındadır. Çünkü dava kapısından içeri adım atan, önce kendisiyle yüzleşir. Sözünü, yeminini, taşıdığını iddia ettiği ahlakı sorgular.

Ülkücülük tam da burada başlar. Bir kimlik kartında, bir rozetin metalinde ya da yüksek sesli sloganlarda değil. Ülkücülük, zor zamanda belli olan bir duruştur. Rüzgârın yönüne göre şekil alanların, günün şartlarına göre konuşanların taşıyamayacağı kadar ağır bir sorumluluktur.

Çünkü burası bir çıkar kapısı değil; burası yeminli ve dualı bir dava kapısıdır.
Bu kapıdan giren, önce kendini bilir; sonra sözünü, yeminini, ülküsünü.
Çünkü ülkücülük, yalnızca bir kimlik değil; bir ahlak, bir duruş, bir sorumluluktur.

Ülkücü olmak; rüzgâra göre yön tayin etmek değildir. Günün şartlarına, menfaatin yönüne, makamın cazibesine göre şekil almak hiç değildir. Ülkücü, zor zamanda belli olur. Kolay olan herkesin yapabildiğidir; zor olan ise dik durabilmektir.

Bu dava, haramla büyümez.
Bu yol, kirli hesaplarla yürünmez.
Bu bayrak, eğilerek taşınmaz.

Yemin eden bilir: Yemin, sadece dudaklardan çıkan söz değildir; ömre yazılan bir sorumluluktur. İnanca, vatana, bayrağa, şehidin emanetine verilen söz; konjonktüre göre askıya alınamaz. Bugün başka, yarın başka konuşanların; dün savunduğunu bugün inkâr edenlerin önce aynaya bakması gerekir.

Ülkücü Türk gençliği, ideallerini pazarlık konusu yapmaz.
Ne sağın ne solun, ne doğunun ne batının yedeği olur.
Bağımsız bir Türkiye hayali, zikzaklarla değil; istikrarla ve onurla taşınır.

Dün “dava” deyip bugün makam peşinde koşanlar,
Dün “ülkü” deyip bugün çıkar hesabı yapanlar,
Üç kuruşluk menfaat uğruna yol değiştirenler…

Bu dava sizden vazgeçmez belki; ama siz davadan vazgeçmiş olursunuz.
Ve asıl muhakeme, kalabalıkların önünde değil; insanın kendi vicdanında yapılır.

Unutulmamalıdır ki ülkü birliği; tabela birliği değil, yürek birliğidir.
Türk birliği; sloganda değil, fedakârlıkta yaşar.
Milliyetçilik; sadece konuşmak değil, yaşam biçimidir.

Bugün ihtiyaç duyulan şey daha yüksek ses değil;
Daha temiz bir dil,
Daha sağlam bir ahlak,
Daha sadık bir duruştur.

Yılmamak; bağırmakla değil, dayanmakla olur.
Yıkılmamak; sertleşmekle değil, kök salmakla olur.
Başarmak; başkasını ezmekle değil, kendini aşmakla olur.

Bu nedenle çağrımız nettir:
Ülkücüysen, önce sözünün ülkücüsü ol.
Yemin ettiysen, önce sadakatinle anıl.
Dava diyorsan, önce haramdan uzak dur.

Çünkü bu yol, eğilenlerin değil;
Bu dava, satanların değil;
Bu ülkü, unutanların değil…

Dik duranların yoludur.

Vatan aşkı, öyle sıradan bir sevgi değildir. O, canımızı ve gönlümüzü feda edecek kadar derin, kalbimizi yakıp iliklerimize kadar işleyen bir tutkudur. Tıpkı bir aşkta olduğu gibi… Şairin dediği gibi, aşk ki can ve gönül mülkünü yağmalayan, insanı her türlü sıradanlıktan uzaklaştırıp fevkalade bir hâle sokan bir güçtür; işte milliyetçi bir Türk evladının vatan sevgisi de böyledir. Ülkücülük, sadece bir fikir değil; vatanına, milletine ve tarihine adanmış bir yaşam biçimidir.

Vatan aşkı, insanı göğsüne belâ zincirleri takacak kadar cesur, Mecnun misali fedakâr kılar. Millet uğruna çekilen sıkıntılar, gözyaşları ve eziyetler, insanın kalbinde ateş gibi yanar; ama o ateş, milliyetçi bir Türk’ü ayağa kaldırır, onu büyütür ve yüceltir. Ecdadımızın da dediği gibi, canını ortaya koymayan, mihneti sineye çekmeyen bir evlat, milletine layık olamaz. Her karış toprağımız, her bayrağımız, her şanlı zaferimiz bu aşkın ve ülkücülüğün sembolüdür.

Sadakatsizlik ve vefasızlık ne kadar büyük bir acı verse de, milletimizin gönlündeki aşk ve ülkücü inanç daha büyüktür. Tıpkı bülbüllerin geceleri sessizce inleyip sabahı beklemesi gibi, biz de zorluklar karşısında sessiz ve kararlı bir sabırla bekleriz. Milliyetçi ve ülkücü fedakârlık, milletimizin değerlerini korumak için çekilen cefalarda kendini gösterir; çünkü her gözyaşı, her çile, bu kutsal toprakların bağımsızlığına, şanına ve şerefine hizmet eder.

Vatan aşkı, kalbimizde bir keman gibi titreşir. Sevgiliyi hatırlatan her nota gibi, vatanı hatırlatan her düşünce, her anı ve her mücadele, ruhumuzu büküp aynı anda güçlendirir. Bir keman gibi… O ezgiyi dinleyenler, bu aşkın büyüklüğünü, ülkücü milliyetçi bir ruha dönüşünü hisseder. Fenni ve teknik bilgiler, stratejiler ve planlar da aynı şekilde bu aşkın ve ülkücülüğün levhasına yazılır; çünkü millet aşkı, sadece duygusal değil, akıl ve irade işidir.

Her Türk evladı, bu aşk uğruna gözyaşı döker, canını ortaya koyar ve gerektiğinde dağlar gibi engellere karşı durur. Gözyaşlarımız, tıpkı şairin dediği gibi deniz olur; ama bu deniz, milletimizin ve ülkümüzün geleceğini sulayan kutsal bir nektardır. Her acı, her fedakârlık, bu ulvî davanın ve ülkücü mücadelenin bir parçasıdır.

Milliyetçilik ve ülkücülük, sadece bir söz veya slogan değildir. Milliyetçilik, milletin kalbinde yaşayan, onu dirilten ve ayağa kaldıran bir tutkudur; ülkücülük ise bu tutkunun eyleme dönüştüğü yoldur. Vatan için çekilen acılar, millet için yapılan fedakârlıklar, gözyaşıyla sulanan kahramanlıklar… İşte bunlar, cihan-ı şümul davasının temelleridir. Bizler, tarihin yükünü omuzlayarak yürüyen evlatlar olarak, bu aşkı, bu ülkücü ruhu ve milliyetçi inancı yaşatmak ve diri tutmak zorundayız.

Unutmayalım: Aşk, fedakârlık ve kararlılık ister; millet aşkı da aynı şekilde. Vatan ve millet uğruna çekilen her çile, her gözyaşı, her fedakârlık kutsaldır. Bizler, geçmişin kahramanlarından aldığımız ilhamla, bugün de aynı aşkı, aynı milliyetçi ruhu ve ülkücü davayı taşıyor ve yarın için mücadele ediyoruz. Çünkü vatan, aşk kadar kutsaldır; millet, fedakârlık kadar ulvîdir; ülkücülük ise bu kutsallığın fiili ve yaşam biçimidir.

Ve bilmeliyiz ki, bu yolda gözyaşları akacak, bedeller ödenecek ama Türk milleti ve ülkücü evlatları, bir aşk uğruna, bir dava uğruna her zaman ayağa kalkacak, alnı ak, göğsü kabarık olarak yoluna devam edecektir.

Vatan aşkı, millet fedakârlığı, milliyetçilik ve ülkücülük ideali… İşte bu dava uğruna canını ortaya koyan biziz!

Ülkücülük, Nizam-ı Âlem ve İla-yı Kelimetullah davasıdır. Bu fikirde olmayan ülkücü değil, olsa olsa şarlatan ve menfaatperesttir.
Bu cümle bugün belki de her zamankinden daha yüksek sesle söylenmelidir. Çünkü son dönemlerde “ülkücü” etiketiyle ortaya çıkıp ülkücülüğün vakarını kirleten, dava ahlakını menfaat terazisine vuran, Türk-İslam ülküsünü günlük siyasi hesapların malzemesi hâline getiren bir zümre türedi.

Ülkücülük, sokak arası kavgası değildir. Devlet kadrolarını paylaşma pazarlığı değildir. Ülkücülük makam, mevki, ihale, itibar arayışı hiç değildir.
Ülkücülük; cihanşümul bir iddianın, Nizam-ı Âlem ülküsünün, Allah kelamını yüceltme gayesinin adıdır.

TÜRK-İSLAM ÜLKÜSÜ KÜÇÜK HESAPLARA SIĞMAZ

Gerçek ülkücüler bilir!
Bu dava üç günlük değil, üç kıtalık bir davadır.
Bu dava seçimden seçime hatırlanan bir slogan değil, bin yıllık bir yürüyüştür.
Bu dava, “günü kurtarma” değil; küresel denklemi, tarihsel sürekliliği ve Türk milletinin çağlar üstü misyonunu anlayabilme şuurudur.

Bugün “ülkücü” diye ortaya çıkıp mafyatik ilişkilere, karanlık yapılara, para ve güç ağlarına bulaşanların bu yürüyüşte yeri yoktur. Onlar ülkücü değil, olsa olsa ülkücünün adını kirletmeye çalışan istismarcılardır.

TARİHİ OKUMADAN BUGÜNÜ YORUMLAYAN YANILIR

Türk’ün tarihini bilmeyen, millî kültürü kavramayan, Türk cihan hâkimiyeti ülküsünü idrak etmeyen; küresel oyunları da, Türkiye’ye çekilmek istenen operasyonları da okuyamaz.

Bugün Türkiye’nin “Terörsüz Türkiye” hedefi, basit bir güvenlik stratejisi değildir.
Bu, büyük Türk devlet aklının yeniden ayağa kalkma hamlesidir.
Bu, Anadolu’dan yükselen yeni bir jeopolitik iradedir.
Bu, Türk milletinin bin yıllık bekâ refleksinin modern dünyaya yeniden inşa edilerek taşınmasıdır.

KÜRESEL TAHRİKLERE KARŞI UYANIK OLMAK ZORUNDAYIZ

Tam da bu noktada, küresel aktörlerin Türkiye’nin iç siyasetine müdahale için nasıl tuzaklar kurduğunu iyi okumak gerekiyor. Ne zaman Türkiye terörü tasfiye edecek bir irade koysa, içeride birileri hemen hedef şaşırtmaya başlıyor.
Fitne odakları, sosyal medya çeteleri, menfaat grupları, karanlık ilişkiler… Hepsi aynı yerden düğmeye basılmışçasına harekete geçiyor.

Bu oyuna gelerek MHP Lideri Devlet Bahçeli’yi hedef tahtasına oturtan, kendisini ülkücü zannedenler aslında farkında olmadan küresel planların dümen suyuna giriyor.
Çünkü Bahçeli, Türkiye’nin terörle mücadele stratejisinin en kararlı ve en tutarlı savunucularından biridir.
Bu duruşu bozmak isteyen odakların amacı bellidir.
Türk milliyetçiliğini bölmek, ülkücü fikriyatın ruhunu dağıtmak, Türkiye’nin millî direncini kırmak.

Ve ne acıdır ki bazı “sözde ülkücüler” bu oyunun taşeronluğunu dahi fark etmeden yapmaktadır.

ÜLKÜCÜNÜN GÖREVİ NET VE TARİHSELDİR

Gerçek ülkücünün hedefi;
— Alan kapmak değil, Nizam-ı Âlem’i tesis etmektir.
— Sizlik-bizlik kavgası değil, cihanşümul bir Türk medeniyetini yeniden ayağa kaldırmaktır.
— Kişilerle uğraşmak değil, milletin varlığını ebediyete taşımaktır.

Ülkücülük; sokak dilinin değil, imanın, irfanın, ahlakın ve devlet aklının davasıdır.
Bu dava; günübirlik politik tartışmaların, sosyal medyada tetikçilik yapanların, menfaat sofralarının kaldırabileceği bir yük değildir.

Ülkücülük, bir etiket değil bir şereftir.
Kökü Göktürkler’e, Oğuz Kağan’a, Alparslan’a, Osman Gazi’ye Atsız’ın ve Başbuğ Alparslan Türkeş’in fikir dünyasına uzanan bir iman zinciridir.
Bu zinciri kırmaya çalışanlara karşı uyanık olmak her Türk milliyetçisinin görevidir.

Ve Unutulmasın!

Ülkücü, üç kuruşluk menfaatin değil, cihanı titreten büyük ülkünün adamıdır.

Onun pusulası makam, mevki, alkış değildir; Hakk’ın davası ve Türk’ün bekasıdır.

Ülkücü, günü değil asırları okur.

Gölge oyunlarına değil, küresel hesapların karanlık dehlizlerine bakar.

Sokak dedikodularına değil, milletin kader çizgisine kulak verir.

Ve bilinsin ki;

Ülkücünün yönü, güne dönen döneklerin değil; gök kubbeyi yırtacak iradenin yönüdür.

O, başını eğmez; rüzgâra göre şekil almaz; devrildikçe doğrulan, bastıkça çelikleşen bir iradenin sahibidir.

Çünkü ülkücü, küçüğün değil; büyüğün, hatta en büyüğün, Nizam-ı Âlem’in davasını taşır.

Tarihin her döneminde Türk milleti, varoluş sınavlarını alın teriyle, iman gücüyle ve vatan sevdasıyla vermiştir. Anadolu’dan yükselen bu sarsılmaz irade, 1571’de Kıbrıs semalarına taşınmış; Türk’ün adaletini, bayrağını ve medeniyetini bu topraklara nakşetmiştir. Bugün ise o mirasın omuzlarında, yine bir dönüm noktasındayız.

Kıbrıs, bir ada değildir yalnızca. O ada, Türk’ün denizdeki kalesi, Doğu Akdeniz’in nabzıdır. O ada, şehitlerin duası, ecdadın emanetidir.
Ve bu emanete sahip çıkmak, tarih karşısında bir tercih değil, bir mecburiyettir.

FEDERASYON MASALLARI VE MİLLÎ VARLIĞIN TUZAKLARI

Bugün kimileri, “federasyon” adı altında Kıbrıs Türkü’nün iradesini Rum’un merhametine, Batı’nın telkinine, küresel oyunların parantezine hapsetmek istemektedir. Bu, barış değil; teslimiyetin cilalanmış hâlidir.
Bu, diyalog değil; Türk’ün devlet hakkının tırpanlanmasıdır.

Kıbrıs’ta federasyon tezi, ne yazık ki İsrail’in, İngiltere’nin ve ABD’nin çıkar laboratuvarlarında yoğrulmuş bir plandır. Bu planın hedefi, Kıbrıs Türkü’nü egemen eşitlikten uzaklaştırmak, Türkiye’yi Doğu Akdeniz’den geriletmek, Türk milletinin tarihî reflekslerini uyuşturmaktır.
Ama unuttukları bir gerçek vardır: Türk milleti, unutmaz. Türk milleti, teslim olmaz.

EGEMENLİK, ECDADIN EMANETİ; VAZGEÇMEK İHANET

Kıbrıs Türk halkı, Rum saldırılarıyla, ambargolarla, açlıkla, yalnızlıkla sınandı. Ama hiçbir zaman “boyun eğmedi”. Çünkü Kıbrıs Türkü, aynı damarları Anadolu’yla paylaşır; aynı sancağa bakar, aynı ezanla uyanır.
Onun kaderi, Londra’da, Washington’da, Brüksel’de çizilemez.
Kıbrıs’ın kaderi, Lefkoşa’da, Ankara’da, Türk’ün vicdanında yazılıdır.

Bugün Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin egemenliği, sadece bir siyasal statü değildir; bir tarihî ant, bir millî sözleşmedir.
O yüzden, bu egemenliği federasyon adı altında törpülemeye kalkışmak, Kıbrıs Türkü’nün değil; emperyal aklın işine gelir.

BİR MİLLET, İKİ DEVLET ve SARSILMAZ BAĞ, KARDEŞLİK YEMİNİ

Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti arasındaki kardeşlik bağı, sadece diplomatik bir ilişki değildir.
Bu bağ, 1974’te can veren Mehmetçiğin, Beşparmak Dağları’nda yankılanan duaların, Gazimağusa surlarında dalgalanan bayrağın bağıdır.
Bu bağ, kanla yazılmış bir destandır.

Bugün, “Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır” sözü, bir slogan değil; bir milletin karakter beyanıdır ve yeminidir.
81 vilayetten yükselen vatan sesi, 82. olarak Kıbrıs’ta yankılanmalıdır. Çünkü Kıbrıs’a bakınca biz yalnız deniz görmeyiz; vatan görürüz.

TARİH ŞAHİT! TÜRK’ÜN GİTTİĞİ YERDE ESARET OLMAZ

Ecdadımız, Balkanlar’dan Kafkasya’ya, Orta Asya’dan Ortadoğu’ya kadar her toprakta bir iz, bir izzet bırakmıştır.
Kıbrıs da bu zincirin halkalarından biridir.
1571’de Lala Mustafa Paşa adaya adım attığında, sadece bir fetih değil; adaletin, düzenin ve Türk’ün vakarının temelleri atılmıştı.
Ve o temeller, yüzyıllar sonra dahi sarsılmamıştır.

Bugün o ruh, Türk milletinin ve vatan evlatlarının yüreğinde yaşamaktadır.
Bizim için Kıbrıs, yalnız bir coğrafya değil; Türk’ün şerefinin, inancının, devlet aklının tezahürüdür.
Ve bu davadan geri dönüş yoktur. Çünkü bu dava, Türk’ün varlık davasıdır.

DIŞ ENTRİKALAR, İÇTEKİ ZAFİYETLERE ÇARPAR

Emperyal akıl, tarih boyunca Türk’ün birliğini hedef almıştır. Bugün de aynı oyun, farklı maskelerle sahnededir.
Kimi, “barış” diyor; kimi “entegrasyon” diyor; kimi “Avrupa vizyonu” diyor.
Oysa bu kelimelerin ardında, Türk’ü Kıbrıs’tan koparma arzusu gizlidir.
Bu arzunun yerli işbirlikçileri ise, tarih boyunca olduğu gibi bugün de milletin vicdanında mahkûm olmaya mahkûmdur.

Kıbrıs davasını sulandırmaya çalışanlara cevabımız nettir:
Vatan pazarlık konusu değildir. Egemenlik devredilmez. Türk’ün geleceği, küresel merkezlerin çizelgelerine sığmaz.
Kıbrıs Türk’tür, Türk kalacaktır çünkü başka bir ihtimal yoktur.

MİLLÎ ŞUUR: TÜRK’ÜN EN BÜYÜK GÜCÜ

Milliyetçilik, çağın dayattığı teslimiyet karşısında ayağa kalkmaktır.
Milliyetçilik, hakikati söylemekten korkmamak, tarihin sesini bugüne taşımaktır.
Bu anlamda Kıbrıs meselesi, yalnız Kıbrıs Türkü’nün değil, tüm Türk milletinin vicdan meselesidir.

Ecdadın kanıyla yazılmış bir tarih, ihmalin değil; sadakatin meselesidir.
O yüzden, Kıbrıs davasında geri adım atmak, tarihten kopmaktır.
Tarihten kopan milletin geleceği olamaz.

Bugün görevimiz açıktır:
Birliğimizi koruyacağız, egemenliğimizi savunacağız, millî çıkarlarımızı tavizsiz biçimde muhafaza edeceğiz.
Çünkü bu dava, vatan davasıdır; varlık davasıdır; namus davasıdır.