3 MİLYON KİŞİ TERÖRİST İLAN EDİLEMEZ

15 Temmuz darbe girişimi sonrasında başlatılan yasal süreçlerin toplumsal bir travmaya dönüştüğünü savunan Arınç, terör örgütü üyeliği suçlamalarının ulaştığı
sayılara dikkat çekti. Arınç, Avrupa Parlamentosu’ndaki bir anısını paylaşarak, “Bir milletvekili ‘Türkiye’de 3 milyon terörist varmış’ dediğinde salonda kahkahalar
yükseliyor. 3 bin derseniz anlaşılır ancak 3 milyon derseniz, bu tüm ülkenin teröristlerin eline geçtiği anlamına gelir. Bu mantıksız bir yaklaşımdır,” ifadelerini
kullandı.

LEGAL FAALİYETLER SUÇ KAPSAMINA ALINMAMALI

Yargı süreçlerindeki kriterleri eleştiren Arınç, günlük hayatın olağan akışındaki faaliyetlerin mahkumiyet sebebi yapılmasını kabul edilemez bulduğunu belirtti.
Belirli kitapları okumak, yasal okullara çocuk göndermek veya lisanslı bankalara para yatırmak gibi eylemlerin suç sayılmaması gerektiğini vurgulayarak şöyle
konuştu:

“Başkaları için suç sayılmayan bir durumun, masum insanlar için suç unsuru haline getirilmesine ne kul ne de Allah razı olur. Adalet talebi toplumun en temel
ihtiyacıdır.”

APO’NUN STATÜSÜNDEN ÖNCE KHK’LILARIN MAĞDURİYETİ ÇÖZÜLMELİ

Siyasetin gündemindeki “Umut Hakkı” tartışmalarına da değinen Arınç, terör örgütü elebaşı için öngörülen hakların önce toplumun diğer kesimleri için “Apo’ya Umut Hakkı Diyenler Önce KHK’lıları Görsün” uygulanması gerektiğini savundu. Sürecin karşısında olmadığını ancak önceliklerin değişmesi gerektiğini belirten Arınç, şu çarpıcı çıkışı yaptı:

“Bugün Apo için statü peşinde koşanlar, önce bu meseleyi halletsinler. Genel af önerdiğimde bana saldıranlar, artık bir çözüm üretmeli. 25 yıldır cezaevinde olan ve iyi hali görülen herkes için bu hak konuşulmalıdır. Bu sadece bir kişiyle sınırlı kalmamalıdır.”

UMUT HAKKI HERKES İÇİN GEÇERLİ OLMALI

Arınç, cezaevinde uzun süre kalan mahkumların topluma kazandırılması ve mağduriyetlerin giderilmesi noktasında kamu yararının gözetilmesi gerektiğini ifade etti. KHK’lılar için çözüm çağrısını yineleyerek, “Umut hakkından vazgeçilmemeli; Ahmet, Mehmet, Hasan ayrımı yapmaksızın hukuki şartları sağlayan herkes bu haktan yararlanmalıdır,” dedi.

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.