Washington’dan gelen her açıklama gerçeği aydınlatmıyor; çoğu zaman sis perdesini daha da kalınlaştırıyor. Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt’in “Trump İran’da 800 idamı durdurdu” iddiası da bu sisin son örneği. Bu açıklama ilk bakışta insani, hatta tarihi bir başarı gibi sunuluyor. Ancak meseleye biraz yakından bakıldığında ortada ciddi bir çelişki, hatta bilinçli bir algı operasyonu olduğu görülüyor.

Öncelikle şunu sormak gerekiyor: ABD’nin ağır ambargolarla boğduğu bir ülkede yaşanan insani krizlerin ahlaki sorumluluğu kime aittir? Eğer Trump gerçekten İran halkının hayatını önemsiyorsa, neden bu halkı açlığa, ilaca erişimsizliğe ve ekonomik çöküşe mahkûm eden yaptırımlar hâlâ yürürlükte?

“800 idam durduruldu” söylemi, kulağa hoş gelen ama altı boş bir siyasi propagandadan ibaret olabilir. Zira iddia edilen bu kişilerin kim olduğu, hangi suçlamalarla yargılandığı ve neden özellikle şimdi gündeme getirildiği belirsizdir. Dahası, bu isimlerin Batı merkezli yapılarla, AB ve Atlantik eksenli istihbarat ağlarıyla bağlantılı “kullanışlı aparatlar” olduğu yönündeki iddialar yabana atılacak türden değildir.

Bugün İran’da yaşananlar spontane bir halk hareketi olarak okunamaz. Evet, sokağa çıkanlar İran halkıdır; ancak bu hareketlerin dijital medya üzerinden yönlendirilmesi, Batılı medya organlarının tek merkezden üretilmiş dili ve senkronize “özgürlük” söylemleri, emperyal aklın sahnede olduğunu açıkça göstermektedir. Bu, Ortadoğu’da defalarca izlediğimiz tanıdık bir senaryodur.

Trump’ın Fox News üzerinden yaptığı açıklamalar, bir devlet adamından çok bir seçim kampanyası yürüten adayın dilini yansıtmaktadır: “Eylemlere devam edin, ABD yardımı yolda.” Bu söylem, İran halkına duyulan bir sevgiden değil, rejim değiştirme hedefinden beslenmektedir. Görünen odur ki ABD, İran dosyasında diplomasi defterini kapatmış; uzun vadeli, yıpratıcı ve vekâlet unsurlarına dayalı bir çatışma stratejisini devreye sokmuştur.

Bu noktada kritik bir başka unsur daha vardır: İran’da FETÖ benzeri yapılanmaların varlığı iddiası. Devletin kılcal damarlarına sızmış, dış istihbarat servisleriyle temas hâlinde olan bu yapıların; CIA, MOSSAD ve İngiliz istihbarat geleneğiyle bağlantılı aparatlar olarak kullanıldığı yönündeki analizler, bölgesel güvenlik perspektifinden ciddiyetle ele alınmalıdır.

Asıl tehlike ise daha derindedir. İran’daki iç karışıklıkların uzun vadede bölgesel haritaları yeniden çizme planına hizmet etme ihtimali göz ardı edilmemelidir. Kademeli olarak oluşturulmak istenen yeni bir “Kürdistan havzası”, yalnızca İran’ı değil; Türkiye’yi, Irak’ı ve Suriye’yi de doğrudan hedef alan jeopolitik bir projedir.

Trump’ın çelişkisi tam da burada düğümleniyor: Bir yandan “sivil ölümlere karşıyım” diyen bir lider, diğer yandan bu ölümlerin altyapısını oluşturan ambargoları, ekonomik savaş araçlarını ve istikrarsızlaştırma politikalarını ısrarla sürdürüyor. Bu, insani bir duruş değil; seçici vicdanla yürütülen emperyal bir stratejidir.

Peki soralım: ABD’nin sınırsız siyasi, askeri ve diplomatik desteğiyle İsrail’in Gazze’de katlettiği 60 bini aşkın sivilin kadınların, çocukların, bebeklerin ve görevini yapan basın mensuplarının kanının hesabını kim verecek? Hastanelerin bombalandığı, gazetecilerin hedef alındığı, toplu mezarların ortaya çıktığı Gazze’de akan kan, Trump’ın “insani hassasiyet” söyleminin neresine düşüyor?

Ey barışçı geçinen Trump; madem vicdan sahibisin, Gazze’deki ölümlere neden sessiz kaldın? Neden İsrail’e “ciddi sonuçlar” hatırlatılmadı? Neden bir tek yaptırım, bir tek uyarı, bir tek kırmızı çizgi görmedik? İran söz konusu olunca yüksek perdeden insan hakları nutukları atanlar, Gazze’de söz konusu olan Müslüman siviller olunca neden kör, sağır ve dilsiz kesildi?

Bu sessizlik bir unutkanlık değil, bir tercihtir. Ve bu tercih bize şunu açıkça gösteriyor. Trump’ın insan hakları söylemi evrensel değil; kime karşı, ne zaman ve hangi stratejik çıkarla kullanılacağı önceden belirlenmiş bir araçtır. İran’da idamlar üzerinden ahlaki üstünlük taslayan bir liderin, Gazze’de on binlerce masumun katledilmesini görmezden gelmesi, vicdan değil; çıkar merkezli bir siyaset anlayışıdır.

İran’a düşen görev nettir: Halkını dinlemek, meşru talepleri görmezden gelmemek ve çözümü dış müdahalelerde değil, kendi toplumsal dinamiklerinde aramaktır. Ancak aynı zamanda, ülkenin iç işlerine yönelik bu çok katmanlı müdahalelere karşı da uyanık olmak zorundadır.

Sonuç olarak; Trump’ın “800 idamı durdurdum” söylemi, tarihe bir insan hakları başarısı olarak değil, bir rejim değiştirme operasyonunun PR cümlesi olarak geçme riski taşımaktadır. Gerçek barış, tweetlerle değil; ambargoların kaldırılmasıyla, halkların iradesine saygıyla ve emperyal hesapların terk edilmesiyle mümkündür.

Ancak görünen odur ki Trump’ın derdi İran halkı değildir. Onun kurtarmaya çalıştığı, yıllardır eğittiği, finanse ettiği, bilgi devşirdiği ve günü geldiğinde sahaya sürdüğü “kullanışlı aparatlarıdır.” Bugün “idamdan kurtardım” diye sunulanlar, yarın İran sokaklarında “özgürlük” etiketiyle vitrine çıkarılacak taşeronlardır. Trump, mazlumları değil; yatırım yaptığı unsurları korumanın, harcadığı paranın ve kurduğu ağların boşa gitmemesinin hesabını yapmaktadır.

Bu yüzden bu hikâyede ne vicdan vardır ne de samimiyet. Ortada yalnızca emperyal aklın soğuk muhasebesi vardır. İran halkı bu oyunun figüranı değil, öznesi olmak zorundadır. Aksi hâlde bugün “idamları durdurduk” diyenler, yarın aynı ülkeyi daha büyük bir kaosun içine sürüklemekten bir an bile tereddüt etmeyecektir.

İran’daki sokak hareketlerini yalnızca “halk tepkisi” olarak okumak, fotoğrafın en kritik yerini bilinçli biçimde görmezden gelmektir. Çünkü sahadaki tablo, organik bir toplumsal patlamadan çok daha fazlasına işaret etmektedir.

Güvenlik çevrelerinde yüksek sesle dile getirilen güçlü bir iddiaya göre; İran’daki kaosu diri tutan, eylemleri sürekli canlı hâlde tutan ve sokakları kontrolsüz bir şiddet sarmalına sürükleyen unsurların önemli bir bölümü, İsrail tarafından finanse edildiği öne sürülen PKK/YPG ve PJAK (PJK) bağlantılı militan ağlardır.

Bu yapılar:

• Sivillerin arasına sızarak kitleyi kalkan olarak kullanmakta

• Provokatif eylemlerle güvenlik güçleriyle çatışmayı tırmandırmakta

• Olayları uluslararası medyada “rejim çöktü” algısına dönüştürmeye çalışmaktadır

Bu tablo, klasik bir ajanlaştırılmış sokak modelinin birebir yansımasıdır.

40 MİLYON TÜRK BU OYUNUN DIŞINDADIR

Özellikle altı çizilmesi gereken hayati bir gerçek vardır:
İran’da yaşayan yaklaşık 40 milyon Türk, bu sokak hareketlerinin parçası değildir.

Bu kitle:

• Ne etnik temelli ayrışmanın içinde yer almıştır

• Ne de dış kaynaklı provokasyonlara destek vermiştir

• Aksine istikrarsızlığın kendi coğrafyasına yayılmasından derin endişe duymaktadır

Bu gerçek, yaşananların bir “halk isyanı” değil; seçici olarak yönlendirilen, belirli hücreler üzerinden sürdürülen bir kaos mühendisliği olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İRAN’IN ESKİ HATASI! DOKUNULMAZ KILINAN PKK SEMPATİZANLARI

Bugün gelinen noktada, İran yönetiminin geçmişte yaptığı stratejik bir hata da bütün çıplaklığıyla görünür hâle gelmiştir.

Uzun yıllar boyunca:

• PKK/PJAK sempatizanları “denge unsuru” olarak görülmüş

• Bölgesel hesaplar uğruna bu yapılar kollanmış, dokunulmaz alanlar tanınmış

• “Bize karşı kullanılmaz” yanılgısıyla göz yumulmuştur

Bugün ise aynı unsurlar:

• Sokakları canlı tutan

• Şiddeti tırmandıran

• Devleti yıpratmayı hedefleyen ajanist faaliyetlerin merkezinde yer almaktadır

Bu yapıların refleksi nettir:
Devlet zayıflarsa alan açılır.
Kaos büyürse dış müdahale meşrulaşır.

BU SADECE İRAN’IN SORUNU DEĞİL

Burada durup şu gerçeği görmek gerekir:
Bu model İran’a özgü değildir.

Aynı senaryo:

• Irak’ta

• Suriye’de

• Libya’da

• Ukrayna’da

farklı aktörlerle ama aynı mantıkla sahnelenmiştir.

Artık terör örgütleri yalnızca silahlı yapılar değildir;
küresel vekâlet savaşlarının mobil sokak aparatlarıdır.

Finans başka yerden gelir,
Talimat başka merkezden verilir,
Bedel ise her zaman o ülkenin halkına ödetilir.

Dün Venezuela, bugün İran…
Peki yarın kim?

Bu soruyu artık yalnızca hedef alınan ülkeler değil, bütün dünya sormak zorunda. Çünkü yaşananlar tekil krizler değil; küresel bir dizaynın parçalarıdır. Ve bu dizaynda hiçbir ülke, ne müttefikliğiyle ne de tarafsızlığıyla güvende değildir.

Bugün açıkça görülüyor ki dünya, klasik savaşlar çağından çıkmış; ekranlardan yönetilen, algoritmalarla yönlendirilen, krizlerle şekillendirilen yeni bir kaos düzenine sokulmuştur.

ABD’NİN VENEZUELA–İRAN ÇIKIŞI: MESAJ KİME?

ABD’nin Venezuela ve İran üzerinden verdiği mesaj yalnızca bu iki ülkeye değildir.
Mesaj şudur:

“Kuralları ben koyarım, bedelini siz ödersiniz.”

Enerji, finans, yaptırım, medya ve sosyal platformlar…
Hepsi aynı merkezden aynı senaryonun parçaları gibi devreye giriyor.

Bu bir rejim değiştirme operasyonu değil sadece;
Bu, devletleri yıpratma, toplumları bölme ve ülkeleri yönetilemez hâle getirme stratejisidir.

Yani hedef ülkeler değil; ulus-devlet fikrinin kendisidir.

KATİL İSRAİL ÜZERİNDEN YAKILAN ATEŞ

ABD, sahada kirlenmemek için ateşi başkalarının eline tutuşturuyor.
Bugün bu elin adı açıkça İsrail.

Ortadoğu’nun sürekli kaynaması, Filistin’in bitmeyen acısı, Lübnan, Suriye, İran hattındaki gerilimler tesadüf mü?

Hayır.

İsrail, bölgesel bir aktör değil; küresel bir tetikleyici olarak konumlandırılıyor.
Ve her patlayan kriz, ABD için yeni bir müdahale gerekçesi, yeni bir silah pazarı, yeni bir finansal manevra alanı demek.

Dünya ateşe verilirken, Washington uzaktan “düzeni sağlama” rolü oynuyor.

ABD–İNGİLTERE RESTLEŞMESİ GERÇEK Mİ, OYUN MU?

Son dönemde ABD–İngiltere hattında yaşanan gerilimler dikkat çekici.
Peki bu bir çatlak mı, yoksa kontrollü bir tiyatro mu?

Asıl soru şu:
Darboğazdaki ABD ekonomisi, yeni bir küresel krizle mi nefes almaya çalışıyor?

Unutmayalım!

• Büyük krizler, büyük para transferleri yaratır

• Savaş ihtimali, dolar talebini artırır

• Kaos, silah ve enerji lobilerini besler

O hâlde sormak zorundayız:
Bu restleşmeler gerçekten bir ayrışma mı, yoksa Batı içi rol paylaşımı mı?

Bunu zaman gösterecek. Ama tarih şunu söylüyor:
Batı, kendi krizini her zaman başkalarının yıkımıyla ertelemiştir.

TURUNCU DEVRİMLER VE DİJİTAL DARBE DÜZENİ

Bugün tanklar sokaklara girmeden önce trend listeleri hareketleniyor.
Sokaklardan önce zihinler işgal ediliyor.

ABD’nin “demokrasi ihracı” söylemi artık açıkça turuncu devrimler, dijital algı operasyonları ve sosyal medya kaoslarıyla ilerliyor.

Soru net:
Bu ateş sadece Doğu’yu mu yakacak, yoksa Batı da kendi eliyle tutuşturduğu yangında yanacak mı?

Toplumları sürekli kutuplaştırılan, devlet otoriteleri yıpratılan, ekonomik dengeleri bozulan bir Batı…
Bu senaryo artık hiç de uzak değil.

PEKİ YA RUSYA, ÇİN ve ABD ARASINDA GİZLİ BİR DENGE Mİ VAR?

En kritik soru belki de bu.

Gerçekten bir küresel çatışmaya mı gidiyoruz,
yoksa büyük güçler arasında örtük bir iş bölümü mü var?

• ABD kaos üretir

• Rusya askerî denge kurar

• Çin ekonomik boşlukları doldurur

Bu ihtimal artık masada.
Çünkü büyük güçler kavga ederken değil, anlaşırken dünya en çok bedel öder.

HİÇBİR ÜLKE GÜVENDE DEĞİL

Dün Venezuela, bugün İran…
Yarın başka bir ülke.

Belki enerji zengini bir ülke,
Belki jeopolitik kavşakta bir devlet,
Belki de “fazla bağımsız” kararlar alan bir hükümet.

Artık mesele şu değildir:

“Bize sıra gelir mi?”

Asıl soru şudur:

Hazır mıyız?

Çünkü bu yeni düzende beka, yalnızca askerî güçle değil; dijital egemenlikle, toplumsal bilinçle ve stratejik akılla korunur.

Dünya yanıyor.
Ve yangını çıkaranlar, itfaiyeci rolüyle sahnede.

Gerçek olan tek şey var:
Bu oyunda seyirci kalanlar, enkazın altında kalır.