Bir ozanın yüreğinden dökülen sözler, milyonların vicdanında yankı buluyor. Sorulması gereken soru şu: Değişen zaman mı, yoksa değişen biz miyiz?

Pazar sabahları insanın kendisiyle konuştuğu zamanlardır.

Haftanın telaşı biraz olsun diner, şehir biraz yavaşlar, insanın kulağı da kalbine daha çok yaklaşır.

Bugün öyle bir pazar sabahında, bir ozanın yüreğinden dökülen sözlere takıldı aklım.

Sorduğu soru aslında hepimizeydi:

“Nerede o eski biz?”

Dikkat edin…

“Nerede o eski günler?” demiyor.

“Nerede o eski insanlar?” da demiyor.

Doğrudan bizi soruyor.

Çünkü mesele zamanın değişmesi değil.

Mesele insanın değişmesi.

Eskiden insanların daha zengin olduğunu söyleyemeyiz.

Daha lüks evlerde yaşadığını da…

Daha çok imkana sahip olduğunu hiç söyleyemeyiz.

Ama bir şey vardı.

Birbirimize karşı daha fazla saygımız vardı.

Bir sofranın bereketi sadece yemekle ölçülmezdi.

Bir mahallenin değeri binalarıyla değil, insanlarıyla bilinirdi.

Bir büyüğün sözü nasihat, bir küçüğün hatası emanet sayılırdı.

Şimdi dönüp etrafımıza bakıyoruz.

Aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Aynı sokakta yürüyenler birbirinin gözünün içine bakmıyor.

Aynı masada oturanlar bile aynı duyguyu paylaşamıyor.

Peki ne oldu bize?

Bu soru siyasetin de üstünde…

Ekonominin de üstünde…

Gündelik tartışmaların da üstünde bir soru.

Çünkü bir millet önce kalbinde güçlenir.

Kalbi yorulan toplumların ayakta kalması zorlaşır.

Bugün çocuklarımız için kaygılanıyoruz.

Gençlerden şikayet ediyoruz.

Eğitimden yakınıyoruz.

Sosyal medyanın insanları değiştirdiğini söylüyoruz.

Belki de biraz durup şu soruyu sormamız gerekiyor:

Biz çocuklarımıza neyi miras bırakıyoruz?

Daha büyük evler mi?

Daha pahalı arabalar mı?

Yoksa karakter mi?

Vicdan mı?

Merhamet mi?

Çünkü insanı ayakta tutan bina değil, değerlerdir.

Milleti ayakta tutan para değil, ortak vicdandır.

İşte yıllardır adına “töre” dediğimiz şey de tam olarak budur.

Töre…

Bazılarının sandığı gibi baskı değil.

Töre; büyüğe saygıdır.

Töre; küçüğe şefkattir.

Töre; komşunun hakkını gözetmektir.

Töre; yetimin başını okşamaktır.

Töre; doğruluktan ayrılmamaktır.

Töre; insan kalabilmektir.

Bugün kaybetmekten korkmamız gereken şey sadece ekonomik değerler değildir.

Asıl korkmamız gereken, bizi biz yapan değerlerin sessizce elimizden kayıp gitmesidir.

Çünkü milli kimlik sadece nüfus cüzdanında yazan bir ifade değildir.

Milli kimlik; bir milletin hafızasıdır.

Vicdanıdır.

Karakteridir.

Ve geleceğe bıraktığı izdir.

Karamsar değilim.

Çünkü bu millet daha zor zamanları da gördü.

Küllerinden yeniden doğmasını da bildi.

Yeter ki birbirimizi dinlemeyi unutmayalım.

Yeter ki doğruluktan vazgeçmeyelim.

Yeter ki çocuklarımıza sadece başarıyı değil, ahlakı da öğretelim.

Yeter ki birbirimize yeniden selam vermeyi hatırlayalım.

Belki o zaman kaybettiğimizi sandığımız birçok şeyin aslında hala içimizde yaşadığını göreceğiz.

Bu sabah yeryüzü yine sessizce dönüyor. Güneş yine doğdu. Kuşlar yine ötüyor. Ve insan… Evet insan… Yaratılmışların en şereflisi olan insan yine bir imtihan sabahına uyandı.

Allahü Teâlâ, sayısını yalnızca kendisinin bildiği 18 bin âlem içinde bir varlığı muhatap aldı: İnsanı…

Taşı değil…
Dağı değil…
Denizi değil…
Meleği bile değil…

İnsanı…

Ve ona dedi ki: “Ben seni boşuna yaratmadım.”

Sana akıl verdim. Vicdan verdim. Merhamet verdim. Kalp verdim. Secde edebilesin diye alın verdim.

Senden saray istemedim.
Senden servet istemedim.
Senden güç istemedim.

Sadece kulluk istedim…

Namazla huzuruma gelmeni istedim.
Oruçla nefsini terbiye etmeni istedim.
Zekâtla kardeşini unutmamanı istedim.
Yalanı terk etmeni istedim.
Harama el uzatmamanı istedim.
Yetimin başını okşamanı istedim…

Ve en önemlisi…
İnsanı sevmeni istedim…

Çünkü insan, Allah’ın yeryüzündeki en büyük emanetidir.

Bugün etrafımıza baktığımızda garip bir tablo görüyoruz…

Evlerde en güzel köşeler hayvanlara ayrılıyor.
En kaliteli mamalar alınıyor.
En pahalı veterinerler bulunuyor.

Ama aynı apartmanda aç yatan bir komşunun kapısı çalınmıyor…

Bir sokak hayvanının başı okşanıyor ama bir yetimin başı okşanmıyor…

Bir köpeğin susuz kalmasından korkuluyor ama bir yaşlının yalnız ölmesinden korkulmuyor…

Bir kedi için gözyaşı dökülüyor ama Gazze’de, Suriye’de, Afrika’da açlıktan ölen çocuklar için kalp titremiyor…

Bu bir merhamet değildir…

Bu, merhametin yönünü kaybetmesidir…

Merhamet, önce insandan başlar…

Çünkü Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed şöyle buyurdu:  “İnsanlara merhamet etmeyene Allah merhamet etmez.”

Dikkat edin…
Hayvanlara değil demiyorum…
Ama önce insanlara…

Elbette hayvana merhamet edelim.
Elbette bir canlıyı incitmeyelim.
Elbette Allah’ın yarattığı hiçbir cana zulmetmeyelim…

Ama insanı unutarak değil…

Bir kediye mama verirken, aç bir insanı görmezden geliyorsak, orada bir eksiklik vardır…

Bir köpeğe sevgi gösterirken, anne babamıza bir telefon açmıyorsak, orada bir kopuş vardır…

Çünkü mesele hayvanı sevmek değil…

Mesele, insanı unutmamaktır…

Bugün kendimize şu soruyu soralım:

En son ne zaman bir fakirin kapısını çaldım?Öne çıkarılmış görseli ayarla
En son ne zaman bir yetimi sevindirdim?
En son ne zaman bir yaşlıya “Nasılsın?” dedim?

Unutmayalım…

Allah bizim mama faturamızı değil…
Kalbimizin merhametini soracak…

Allah bizim evcil hayvan sevgimizi değil…
Kul sevgimizi soracak…

Allah bize şunu soracak:

“Benim için ne yaptın?”

İşte o gün ne mal konuşacak…
Ne makam konuşacak…
Ne alkış konuşacak…

Sadece kalp konuşacak…

Ve kalpte kim varsa, insan mı, nefis mi, yoksa sadece dünya mı…

Bugün hâlâ fırsat var…

Bugün hâlâ kapısını çalabileceğin bir fakir var…
Bugün hâlâ gönlünü alabileceğin bir insan var…
Bugün hâlâ kazanabileceğin bir ahiret var…

Unutma!…

Hayvan sevgisi güzeldir…

Ama insan sevgisi, kulluğun özüdür…

Kalbinin yönünü kaybetme…

Çünkü yönünü kaybeden, sonunda kendini kaybeder…

Pazar sabahları eskiden başka kokardı. Fırından yeni çıkmış ekmeğin buğusu, kapı önlerinde süpürülen avluların sesi, komşunun camdan cama uzanan “bir şeye ihtiyacın var mı?” sorusu… Pazar, sadece haftanın bir günü değil; mahallenin kalbi, ailelerin nefesiydi.

Bugün pazar sabahları sessiz. Ama huzurdan değil. Kapılar kapalı, perdeler aralık. Apartman boşluklarında yankılanan tek ses, telefon bildirimleri. Yan dairede kimin yaşadığını bilmeyen insanlar, aynı asansörde göz göze gelmemek için yere bakan yüzler…

Bir zamanlar “komşu hakkı” denilen şey, sadece bir kavram değildi. İnancımızda emanetti, kültürümüzde ahlaktı. Komşunun açken tok yatmamak, hastayken kapısını çalmak, çocuğunu kendi çocuğun bilmekti. Bugünse komşuluk, apartman yönetim grubunda yazılan soğuk mesajlara sıkıştı.

Peki ne oldu bize?

Dijitalleşme hayatımızı kolaylaştırdı deniyor. Evet, belki hızlandırdı. Ama kalplerimizi yavaşlattı. Bir sofraya oturup göz göze konuşmayı unuttuk. Aynı evin içinde, aynı ailede, herkes ayrı bir ekrana bakıyor. Baba iş stresinden telefona sığınıyor, anne yorgunluğunu sosyal medyada unutmaya çalışıyor, çocuklar sanal dünyada büyüyor.

Aynı çatı altındayız ama aynı hayatta değiliz. Aile dediğimiz o kutsal yapı, sessizce çözülüyor. Kimse yüksek sesle söylemiyor ama herkes hissediyor. Birlikte geçirilen zaman azaldı, birlikte susmak çoğaldı. Dijital çağ, kalabalıklar içinde yalnız insanlar üretti.

Bir de hayat pahalılığı var.

Eskiden geçim derdi vardı ama paylaşma da vardı. Şimdi ise herkes kendi yükünün altında eziliyor. Sofralar küçüldü, umutlar daraldı. Anne-baba çocuklarına gelecek kurmanın telaşında, çocuklar yarının belirsizliğinde. Ekonomik baskı aile içindeki sabrı kemiriyor, sevgiyi sessizce tüketiyor.

Ve savaşlar…

Televizyonda izleyip geçtiğimiz savaşlar, sadece uzak coğrafyaların meselesi değil. Göç, yoksulluk, güvensizlik, korku… Hepsi dönüp dolaşıp ailelerin kapısını çalıyor. Dünya huzursuz oldukça evlerin içi de huzursuzlaşıyor.

Eskiden komşu, kötü günde ilk sığınılacak kapıydı. Şimdi herkes kendi derdini kendi içine gömüyor. Yardım istemek zayıflık sanılıyor, hâl hatır sormak zaman kaybı.

Oysa insan, insana muhtaç.

Ne teknoloji, ne para, ne de yüksek duvarlar insanın içindeki boşluğu doldurabiliyor. Bir selamın, bir tebessümün, bir “nasılsın?”un yerini hiçbir uygulama tutmuyor.

Bu pazar, gelin küçük bir itiraz edelim bu gidişata.

Telefonu biraz kenara bırakalım. Çocuğumuzun gözlerine bakalım. Eşimizin sesini gerçekten duyalım. Komşumuzun kapısını çalıp bir çay içelim. Belki uzun uzun konuşamayız ama halini soralım.

Çünkü komşuluk biterse, mahalle biter. Aile yalnızlaşırsa, toplum çöker. Vicdan susarsa, insanlık kaybeder. Pazarlar hâlâ umut olabilir. Yeter ki hatırlayalım: İnsan, insana emanettir.

Sevgili okurlar, bu haftaki Pazar sohbetimizde, yüreğimizin en derin köşesinde taşıdığımız en kutsal değeri konuşmak istiyoruz: vatan ve millet ruhu. Vatan, bizim için yalnızca bir kara parçası değildir. O, şanlı ecdadımızın bizlere bıraktığı mukaddes bir emanettir.

Her karışı, kahraman milletimizin kanıyla yoğrulmuş; her taşında canını, sevdiklerini ve hatta tüm varlığını feda eden necip evlatlarımızın emeği vardır. Bu topraklar, bize huzur ve güven sunmakla kalmaz; aynı zamanda özgürlüğün onurunu ve istikbâlin umudunu taşır.

İşte bu nedenle vatan sevgisi, sadece bir duygu değil; nesiller boyu taşınacak, korunacak ve gelecek kuşaklara aktarılacak yüce bir mirastır.

MEHMETÇİK, YİĞİTLİĞİN SEMBOLÜ

Vatan denince aklımıza gelen ilk isim, hiç şüphesiz Mehmetçik’tir. Onun cesareti, gözü pekliği ve fedakârlığı milletimizin kalbinde yaşayan bir efsanedir. Mehmetçik cepheden cepheye koşar, karşısına çıkan her türlü zorluğu göğüsler ve tek bir söz söyler: “Vatan sağ olsun!”. O sadece bir asker değil; o, vatanın bekası için canını feda eden bir yiğittir. Her karışı kanla yoğrulmuş bu toprakların bekçisidir, ecdadımızın mirasını dimdik taşıyan bir kahramandır.

Şehitler tepesi boş değildir; toprağını kahramanlar beklemektedir. Bir bayrağın dalgalanması için rüzgâr bekliyorsa, bizler de bu bayrağı her daim yükseklerde tutmakla mükellefiz. Mehmetçik, bizim için bir örnek, bir ilham kaynağıdır.

İSLAM’IN SON ORDUSU VE TÜRK’ÜN BEKLEYEN KUDRETİ

Kur’an-ı Kerim bize yol gösterir: “Allah yolunda öldürülenlere sakın ölüler demeyin. Bilâkis onlar diridirler; Rableri katında rızıklara mazhar olmaktadırlar.” Bu sözler, iman ve cesaretle donanmış ordumuzun yüce ruhunu tarif eder. Mehmetçik, sadece sınırlarımızı korumaz; o, adaletin, özgürlüğün ve insanlığın bekçisidir.

Türk milletinin kudreti, tarih boyunca olduğu gibi bugün de dimdik ayaktadır. Her meydanda, her cephede, her zorlu anda bu kudret kendini gösterir. Ecdadımızın bıraktığı mirası korumak, milletimizin bağımsızlığını savunmak ve vatan sevgisini nesiller boyunca taşımak, her birimizin kutsal görevidir.

MİLLET OLARAK SORUMLULUKLARIMIZ VAR

Vatanın bütünlüğü ve milletin selameti, hepimizin omuzlarındadır. Tarih, bize bu sorumluluğu hatırlatır: Bedir’den Malazgirt’e, İstanbul’un Fethi’nden Çanakkale’ye, İstiklâl Harbi’nden 15 Temmuz’a kadar şehit düşen kahramanlarımızın mirası, bugün de yaşatılmaktadır. Onlar, vatan ve millet sevgisinin en yüksek örneklerini bizlere bırakmıştır.

Her birimiz, bu mirası korumak, geleceğe aktarmak ve fitneye fırsat vermemekle yükümlüyüz. Kardeşliğimizi korumak, milli ve manevi değerlerimize sahip çıkmak, her zaman önceliğimiz olmalıdır. Çünkü vatanın bekası, milletin selameti, bu kutsal ruhun üzerinde yükselir.

DUALARIMIZ VE KUTLU MÜCADELE

Peygamber Efendimiz (s.a.s) buyurur ki, “İki göz vardır ki cehennem ateşi onlara dokunmaz: Biri, Allah korkusundan ağlayan gözdür. İkincisi ise gecesini Allah yolunda nöbet tutarak geçiren gözdür!” İşte Mehmetçik’in gözleri, gecesini vatan ve millet için nöbet tutan bu kutsal gözlerdir. Onlar, yalnızca ülkemizi değil, aynı zamanda adalet ve insanlık değerlerini de korur. Bizler de dualarımızla, birlik ve kardeşlik ruhumuzla onların yanında olmalıyız.

VATAN VE MİLLET RUHUMUZUN SONSUZ MİRASI

Sevgili okurlarım, vatan ve millet ruhu kanla, imanla ve fedakârlıkla şekillenmiş bir mirastır. Bu mirası korumak, gelecek kuşaklara aktarmak ve kahraman ecdadımızın bıraktığı emanete sahip çıkmak, her birimizin kutsal görevidir. Şehitlerimizin ruhu şad, gazilerimizin ayağına taş değmesin.

Türk milleti, bekleyen kudretiyle dimdik ayakta durmaktadır. İslam’ın son ordusu tarih sahnesinde gururla durmaktadır. Milletimizin bağımsızlığı, özgürlüğü ve onuru, her birimizin yüreğinde yükselen bir meşaledir. Vatan, kan ve ecdad mirası olarak bize emanet edilmiştir; onu korumak ve yüceltmek, her Müslüman’ın ve her vatan evladının yüce sorumluluğudur.

Sevgili okurlar, gelin bu Pazar, kendimize şu soruyu tüm samimiyetimizle soralım:
Bu vatanın emanetine gerçekten layık olabiliyor muyuz?

Şehitlerimizin kefensiz yattığı bu topraklarda, gazilerimizin fedakârlıklarıyla şekillenen bu bayrağın altında nefes alırken; onların bıraktığı mirası ne kadar koruyoruz, ne kadar taşıyoruz, ne kadar sahipleniyoruz?

Bu aziz vatan, bizden kuru sözler değil; dik duruş, sarsılmaz iman ve kararlı bir duruş istiyor.
Millet olmanın bedelini canıyla ödeyen ecdadın mirası, ancak uyanık bir ruh, diri bir yürek ve sarsılmaz bir birlik ile taşınabilir.

Gelin, şehitlerimizin hatırasını sadece anmakla kalmayalım;
onların bıraktığı sorumluluğu omuzlarımızda hissedelim.

Gelin, vatanı sadece sevmekle yetinmeyip,
onu korumak, yüceltmek ve gelecek nesillere daha güçlü devretmek için uyanalım.

Bu mukaddes emaneti hafife almak, sadece geçmişe değil; geleceğe de ihanet olur.
O yüzden bugün, tam da bugün,
vatan ruhunu yeniden kuşanalım, millet olmanın gururunu yeniden hatırlayalım.

Çünkü bu topraklara sahip çıkmak bir tercih değil,
bizim kaderimizdir, görevimizdir, namus borcumuzdur.

Devletin imkânları, bu milletin alnının teriyle, emeğiyle, vergisiyle biriken emanet hazinelerdir. Bu nedenle kamu kaynaklarının her kuruşu, tıpkı “beytül mal” gibi kutsal bir sorumluluk ister. O kuruşa ihanet etmek, sadece hukuka değil; milletin alın terine, helal lokmasına gölge düşürmektir.

Rüşvet, yolsuzluk, adam kayırma, hazineyi belirli zümrelere peşkeş çekme ya da devlet sırlarını yabancılara taşıma gibi davranışlar; yalnızca bireysel bir yanlış değildir. Bunlar, devlet düzenine, kamu hakkına ve Türk Milletinin istikbaline karşı işlenmiş ağır bir ihanettir.
Çünkü milletin sırtındaki yük arttıkça, devletin omurgası zayıflar; omurga zayıfladıkça da vatanın direnci kırılır.

İşte bu nedenle her birimizin sorumluluğu büyüktür:
Kamunun hakkını korumak, adaleti gözetmek, emanete halel getirmemek ve devlet malını kendi malı değil; milletin ortak namusu olarak bilmek…

Ve unutmayalım!
Vatanın kaderi, milletin vicdanında başlar.