24 Temmuz’da kuruluş sürecini tamamlayan Yeni Parti, ilk Parti Meclisi toplantısını gerçekleştirirken, parti yönetiminde görev alacak isimler de netleşti. Dokuz kişiden oluşan Merkez Yürütme Kurulu’nun (MYK), Parti Meclisi’nden gerekli yetkileri aldığı bildirildi.

Milletvekili Sayısının Artacağı İddiası

CHP’den ayrılan 91 milletvekili tarafından kurulan Yeni Parti’nin Meclis’teki temsil gücünün önümüzdeki süreçte artabileceği de konuşuluyor.

Parti kulislerinde dile getirilen değerlendirmelere göre, çeşitli nedenlerle henüz CHP’den ayrılmayan bazı milletvekillerinin de ilerleyen dönemde Yeni Parti saflarına katılması bekleniyor. Parti yönetiminde yer alan bazı isimler, milletvekili sayısının kısa vadede 100’e ulaşabileceğini öne sürüyor.

Belediye Başkanları İçin Kademeli Geçiş Modeli

Yeni Parti yönetiminin, belediye başkanları ve yerel yöneticilerin partiye katılım sürecini kontrollü şekilde yürütmeyi planladığı belirtiliyor.

Parti kaynaklarına göre, yalnızca belediye başkanları değil, belediye meclis üyeleri ile il genel meclisi üyelerinin durumu da ayrı ayrı değerlendirilecek. Amaç, belediye meclislerindeki mevcut çoğunluk dengelerini koruyarak olası yönetim krizlerinin önüne geçmek.

Bu kapsamda yerel yönetimlerden sorumlu Yaşar Tüzün başkanlığında oluşturulan çalışma heyetinin kapsamlı bir değerlendirme süreci yürüttüğü ifade ediliyor.

İlk Katılım Dalgası İçin Gözler Temmuz Sonunda

Parti kulislerinde konuşulan bilgilere göre, toplu ve ani bir transfer yerine aşamalı bir katılım süreci tercih edilecek. Böylece hem belediyelerde yönetim istikrarının korunması hem de muhalefet cephesinde yeni tartışmaların önüne geçilmesi hedefleniyor.

İddialara göre, gerekli değerlendirmelerin tamamlanmasının ardından ilk katılım dalgasının 27 Temmuz haftasında kamuoyuyla paylaşılması bekleniyor.

Kılıçdaroğlu’ndan Dikkat Çeken “Arınma” Mesajı

CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu ise partisinin düzenlediği üye katılım töreninde yaptığı konuşmada isim vermeden Yeni Parti’nin kuruluş sürecine gönderme yaptığı şeklinde yorumlanan ifadeler kullandı.

Kılıçdaroğlu, CHP’nin yolsuzluklarla mücadele konusunda kararlı bir çizgide olduğunu belirterek, “CHP’deki arınma büyük ölçüde gerçekleşti.” değerlendirmesinde bulundu. Ayrıca siyasette dürüstlük ve ahlak vurgusu yaparak partisinin bu ilkeler doğrultusunda yoluna devam edeceğini söyledi.

Türkiye’nin en köklü siyasi partilerinden biri olan CHP’nin tarihinde farklı dönemlerde çok sayıda ayrılık yaşandı. Liderlik mücadeleleri, siyasi görüş ayrılıkları ve parti politikalarına yönelik eleştiriler sonucunda kurulan yeni oluşumlar ise bugüne kadar CHP’nin yerini alabilecek kalıcı bir siyasi güç haline gelemedi.

CHP’den Ayrılan Partilerin Ortak Özelliği: Kalıcılık Sorunu

CHP’den ayrılan kadroların kurduğu partiler, dönem dönem siyasette ses getirse de uzun vadede güçlü bir alternatif oluşturamadı. Bazı partiler kısa sürede kapanırken, bazıları başka siyasi oluşumlarla birleşti ya da zaman içerisinde etkisini tamamen kaybetti.

İlk Ayrılıklar Cumhuriyet’in İlk Yıllarında Yaşandı

CHP kökenli ilk siyasi ayrılıklar Cumhuriyet’in ilk dönemlerinde gerçekleşti.

1924 yılında Kazım Karabekir öncülüğünde kurulan Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, kuruluşundan kısa süre sonra kapatıldı.

1930 yılında Fethi Okyar tarafından kurulan Serbest Cumhuriyet Fırkası ise yaşanan siyasi gelişmelerin ardından faaliyetlerine son verdi.

1960’lı Yıllarda Yeni Ayrılıklar Yaşandı

1965 yılında CHP’nin siyaset anlayışının değiştiğini savunan Turhan Feyzioğlu ve beraberindeki 47 milletvekili partiden ayrılarak Güven Partisi’ni kurdu.

1972 yılında ise Bülent Ecevit’in genel başkanlığına karşı çıkan Kemal Satır ve 18 milletvekili Cumhuriyetçi Parti’yi oluşturdu. Parti, daha sonra Güven Partisi ile birleşerek Cumhuriyetçi Güven Partisi adını aldı. Ancak bu oluşum da uzun ömürlü olamadı.

12 Eylül Sonrası CHP Geleneği Farklı Partilerde Devam Etti

1980 askeri darbesi sonrasında CHP’nin kapatılmasıyla birlikte sosyal demokrat çizgide yeni siyasi oluşumlar ortaya çıktı.

Halkçı Parti ile Sosyal Demokrasi Partisi, 1985 yılında birleşerek Sosyal Demokrat Halkçı Parti (SHP) çatısı altında toplandı.

Aynı dönemde Rahşan Ecevit liderliğinde kurulan Demokratik Sol Parti (DSP) de CHP geleneğinden beslenen önemli siyasi aktörlerden biri oldu.

1995 yılında ise SHP ile yeniden açılan CHP birleşme kararı aldı. Daha sonra Murat Karayalçın tarafından yeniden kurulan SHP de ilerleyen süreçte eski etkisini yakalayamadı.

Son Yıllarda da Yeni Partiler Kuruldu

CHP’den ayrılan isimler sonraki yıllarda da farklı siyasi oluşumlar kurmayı sürdürdü.

Yaşar Nuri Öztürk Halkın Yükselişi Partisi’ni, Emine Ülker Tarhan Anadolu Partisi’ni, Öztürk Yılmaz Yenilik Partisi’ni, Mustafa Sarıgül Türkiye Değişim Partisi’ni, Muharrem İnce ise Memleket Partisi’ni kurdu.

Ancak bu partilerin büyük bölümü beklenen siyasi etkiyi oluşturamadı. Bazı kurucular yeniden CHP saflarına dönerken, bazı partiler ise siyasi hayatta etkisiz kaldı.

Gözler Yeni Parti’nin Siyasi Performansında

Özgür Özel ve ekibinin kurduğu Yeni Parti’nin, CHP’den ayrılarak kurulan önceki siyasi hareketlerden farklı bir başarı hikâyesi yazıp yazamayacağı önümüzdeki süreçte Türk siyasetinin önemli başlıklarından biri olacak.

Türkiye’de siyaset bazen rakiple değil, insanın kendi partisiyle yaptığı savaşa dönüşüyor.

Bugün yaşanan tam olarak bu.

CHP günlerdir “iktidar bize operasyon çekiyor” diyor.

Peki ortadaki tablo ne?

Şikâyet eden CHP’li.

Suçlayan CHP’li.

İfade veren CHP’li.

Mahkemeye taşıyan CHP’li.

Ama suçlu yine dış güçler.

Olur mu?

Oluyor.

Çünkü Türkiye’de siyaset artık gerçekle değil, algıyla yapılıyor.

CHP uzun süredir seçim kaybetmeyi normalleştirdi ama parti içi hesaplaşmayı hiçbir zaman yönetemedi.

Kazanın kapağı her seferinde daha sert açılıyor.

Şimdi de kurultay tartışması…

Bir taraf “şaibe yok” diyor.

Öteki taraf “irademiz çalındı” diyor.

Ve iş dönüp dolaşıp mahkemenin önüne geliyor.

Sonra aynı CHP çıkıp diyor ki: “Yargı siyasallaştı.”

İyi de…

Sorun partinin salonunda başladıysa, hakim ne yapsın?

Sırtını dönüp gitsin mi?

Türkiye’de muhalefetin en büyük problemi tam burada başlıyor.

Kendi krizini yönetemeyen bir yapı, ülke yönetimine talip oluyor.

Ve toplum şunu soruyor, “Sen kendi partinde düzen kuramamışken, devleti nasıl yöneteceksin?”

Acı ama gerçek soru bu.

Özgür Özel’in dili sert.

Ekrem İmamoğlu’nun ekibi agresif.

Kılıçdaroğlu cephesi kırgın.

Taban öfkeli.

Parti yönetimi ise sürekli “mağduruz” tonunda.

Fakat siyaset sadece mağduriyetle yürümüyor.

Hele Türkiye’de hiç yürümüyor.

Çünkü seçmen artık bağıranı değil, kriz çözebilen siyasetçiyi arıyor.

CHP’nin yıllardır çözemediği mesele şu: Parti içinde demokrasi istiyorlar ama sonuç kendilerine çıkmayınca sistemi suçluyorlar.

Bu yüzden toplumun önemli bir kısmı CHP’ye bakınca muhalefet değil, bitmeyen bir iç savaş görüyor.

Bir de şu gerçek var: Türk siyasetinde seçmen kavga izlemeyi sever ama kavga edenin ülke yönetmesini istemez.

İşte CHP tam burada kaybediyor.

Her kriz sonunda aynı görüntü ortaya çıkıyor:

Mikrofonlar…

Bağrışmalar…

“Darbe yapılıyor” açıklamaları…

Ve birbirini hain ilan eden partililer…

Sonra dönüp topluma “bize güvenin” çağrısı…

Kolay değil.

Çünkü güven dediğiniz şey sloganla değil, tutarlılıkla oluşur.

Şimdi herkesin merak ettiği soru şu: CHP bu krizden güçlenerek mi çıkacak…

Yoksa kendi içinde büyüttüğü kavganın altında mı kalacak?

Türkiye izliyor.

Hem de artık sadece siyasi değil, psikolojik bir merakla izliyor.

Çünkü bazen bir partiyi rakibi değil…

Kendi aynası yorar.

Özel’in bu çıkışı, daha önce İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun Foreign Affairs dergisinde yayımlanan makalesini hatırlattı. İmamoğlu da söz konusu yazısında Türkiye’de demokratik bir yeniden yapılanmanın hem ülke hem de dünya açısından yeni fırsatlar yaratabileceğini dile getirmişti. Bu iki ismin uluslararası yayınlarda Türkiye’deki siyasi gelişmelere ilişkin görüşlerini paylaşması, muhalefetin mesajlarını küresel kamuoyuna taşıma stratejisinin bir parçası olarak değerlendiriliyor.

Özgür Özel, makalesinde Türkiye’nin demokrasi mücadelesini tarihsel bir çerçevede ele alarak, ülkenin uzun süredir devam eden bir gerileme süreci yaşadığını ifade etti. Ona göre, özellikle son on yılda demokratik kurumların işleyişinde zayıflama gözlemleniyor. Özel, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ilk dönemlerinde geniş halk desteğiyle iktidara geldiğini ve ekonomik ile siyasi reformlar vadettiğini hatırlattı. Ancak zaman içinde bu reform çizgisinden uzaklaşıldığını, kurumların bağımsızlığının zedelendiğini ve hukukun üstünlüğünün aşındığını ileri sürdü.

Makalesinde basın özgürlüğü, yargı bağımsızlığı ve siyasi rekabet gibi alanlarda yaşanan sorunlara da değinen Özel, iktidarın zamanla daha merkeziyetçi ve baskıcı bir yapıya yöneldiğini iddia etti. Halk desteğinin azalmasının, yönetim tarzında sertleşmeye yol açtığını savunan Özel, bu durumun demokratik yollarla iktidarın sürdürülmesine dair inancın zayıflamasıyla bağlantılı olduğunu öne sürdü.

2024 yerel seçimlerine de değinen Özel, CHP’nin elde ettiği başarıların partiyi “demokratik değişimin güçlü bir temsilcisi” haline getirdiğini ifade etti. Bu sonuçların, toplumda değişim talebinin arttığını gösterdiğini belirtti. Özel’e göre, seçmen davranışındaki bu değişim Türkiye’de yeni bir siyasi dönemin habercisi olabilir.

Bununla birlikte, 2025 yılı itibarıyla muhalefete yönelik baskıların arttığını dile getiren Özel, bazı siyasetçilerin tutuklandığını ve siyasi alanın daraldığını savundu. Bu süreçte yaşanan gelişmelerin, Türkiye’de demokrasi tartışmalarını daha da yoğunlaştırdığını belirtti.

Toplumsal tepkilere de geniş yer ayıran Özel, son dönemde farklı şehirlerde düzenlenen kitlesel gösterilere dikkat çekti. Ona göre, toplumun farklı kesimlerinden vatandaşlar demokrasi ve adalet talepleri etrafında bir araya geliyor. Bu protestoların yalnızca belirli bir grubu değil, toplumun geniş bir kesimini temsil ettiğini ifade etti.

Özel, bu hareketi “demokrasi bekçileri” olarak tanımladığı geniş bir toplumsal tabana dayandırdı. Gençler, kadınlar, çalışanlar ve farklı siyasi görüşlerden bireylerin ortak bir zeminde buluştuğunu belirten Özel, bu kitlenin marjinal değil, aksine çoğunluğu temsil ettiğini iddia etti. Anket sonuçlarının da bu görüşü desteklediğini öne sürdü.

Makalesinin sonunda Türkiye’deki demokratik mücadelenin yalnızca ulusal bir mesele olmadığını vurgulayan Özel, bu sürecin küresel etkilerine dikkat çekti. Türkiye’nin jeopolitik konumu ve uluslararası ilişkilerdeki rolü nedeniyle, ülkede yaşanacak bir demokratik dönüşümün dünya genelinde yankı bulacağını ifade etti.

Özel’in yazısı, Türkiye’deki siyasi tartışmaların uluslararası platformlara taşınmasının son örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Hem iktidar hem de muhalefet cephesinde farklı yorumlara neden olan bu tür açıklamalar, Türkiye’nin demokrasi gündeminin küresel ölçekte de yakından takip edildiğini gösteriyor.

Türkiye siyasetinin ana eksenini yeniden şekillendiren tartışmalar, son günlerde CHP içinde hem kimlik siyaseti hem yönetim anlayışı hem de dış politika vizyonu üzerinden sert bir hesaplaşmaya dönüştü. Kürt meselesinden parti içi yönetime, Kemal Kılıçdaroğlu’nun çıkışından taban tepkilerine kadar geniş bir yelpazede biriken eleştiriler, CHP’nin tarihsel bir kırılma çizgisine yaklaştığını gösteriyor.

KÜRT POLİTİKASI ÜZERİNDE ARTAN BASINÇ

CHP’nin Kürt seçmenle ilişkisi, son açıklamalarla yeni bir tartışma evresine girdi. Sezgin Tanrıkulu’nun partiyi savunmak zorunda kaldığı illeri sürülen durum, Kürt kamuoyunda CHP’nin hâlâ kimlik haklarına dair net, cesur ve çağdaş bir perspektif sunamadığı yönündeki rahatsızlıkları yeniden gündeme taşıdı.

Kürt siyasi çevrelerinden gelen eleştiriler, CHP’nin önerdiği hak çerçevesinin bölgedeki gelişmelerin gerisinde kaldığını savunuyor. Tanrıkulu’nun partiyi savunurken zorlandığı yönündeki değerlendirmeler, CHP’nin içinden çıkamadığı bir kimlik açmazına işaret ediyor.

DIŞ POLİTİKADA KESKİN BİR DÖNÜŞ, KILIÇDAROĞLU’NUN YENİ JEOPOLİTİK MESAJI

Kemal Kılıçdaroğlu’nun son videosu, CHP içinde tansiyonu daha da yükseltti.
Eski genel başkan, partinin hem yolsuzluklarla anılamayacağını vurguladı hem de Türkiye’nin jeopolitik rolüne ilişkin şaşırtıcı derecede geniş bir vizyon çizdi:

“Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin Ortadoğu’dan Asya’ya, Kafkaslar’dan Avrupa’ya söyleyecek sözü vardır. CHP sürecin içinde olmak zorundadır.”

Bu sözler, geçmişte “Suriye’de, Libya’da ne işimiz var? S-400’ü niye aldınız? Bize Kim Saldıracak? Yunanistan Mı? Suriye mi?” çizgisiyle bilinen Kılıçdaroğlu’nun dış politika yaklaşımında dikkate değer bir revizyon yaptığı anlamına geliyor.
Analistlere göre bu, CHP içinde “devlet merkezli jeopolitik” çizginin güçlenmesi anlamına gelebilir yorumu var.

TABANDAN YÜKSELEN ELEŞTİRİLER: “TESTİ KIRILDIKTAN SONRA…”

Tam bu süreç sürerken, CHP tabanından ve muhalif seçmenlerden yükselen yeni bir tepki örüntüsü dikkat çekiyor. Son dönemde sıkça tekrarlanan ve kamuoyunda karşılık bulan eleştiriler şu noktalarda yoğunlaşıyor:

“Kemal Bey bugün doğru şeyler söylüyor olabilir ama bu yollar onun genel başkanlığı döneminde açıldı. Testi kırılmadan önce yapılan uyarılar dikkate alınsaydı bugün bu noktaya gelinmeyecekti. Şimdi kenardan konuşması neye yarar?”

Bu perspektif, muhalif kamuoyunda oluşan “gecikmiş farkındalık” duygusunun yansıması.
Eleştirinin özü şöyle:
Yıllar boyunca süren yanlış politikalar, uyarıların ciddiye alınmaması ve bazı çevrelerin sağladığı ekonomik ve politik konforun bozulmaması nedeniyle gerçekleriyle yüzleşmeyen bir parti görüntüsü ortaya çıktı. Şimdi ise, faturanın ağırlaştığı, “uyanışın” geç kaldığı iddia ediliyor.

Bu yaklaşım, CHP’nin özellikle son belediyecilik tartışmaları ve parti içi hesaplaşmalarla birlikte halkın güven kaybı yaşadığı yönünde bir algıyı güçlendiriyor.

CHP’DE İKİ ÇİZGİ ARASINDA DERİNLEŞEN GERİLİM

Bugün CHP içinde iki temel eğilim açık şekilde karşı karşıya:

1. DEMOKRASİ VE KİMLİK MERKEZLİ HAT

Kürt meselesi, eşit yurttaşlık, özgürlükler ve haklar temelinde yeni bir toplumsal sözleşme isteyenler.

2. DEVLET VE JEOPOLİTİK MERKEZLİ HAT

Kılıçdaroğlu’nun son videosuyla güçlenen; güvenlik, devlet aklı ve bölgesel rol vurgusunu öne çıkaran yaklaşım.

Bu iki çizgi arasındaki gerilim yalnız program tartışması değil; partinin gelecekteki toplumsal tabanını belirleyecek bir yol ayrımı niteliğinde.

DEM PARTİ VE SOLUN POZİSYONU: YENİ BİR MUHALEFET MERKEZİ Mİ DOĞUYOR?

Kürt siyasi çevrelerinde CHP’ye yönelik sert eleştiriler yapılırken, Türkiye soluna yöneltilen genellemelerin doğru olmadığını savunanlar da var.
Özellikle EMEP ve TİP’in bazı kritik oylamalarda belirleyici rol oynaması, “bütün sol aynı değil” yaklaşımını güçlendiriyor.

Buna karşılık DEM Parti’nin son dönemde daha cesur bir muhalefet hattı kurduğu ve bazı yorumlara göre “Türklerin ve Kürtlerin ortak adalet talebinin yeni adresi olabileceği” tartışmaları da gündemde.

“CHP BUDUR ARTIK” YORUMLARI: YENİ BİR GERÇEKLİK Mİ, GEÇİCİ BİR KRİZ Mİ?

Kamuoyunun bir bölümünde yayılan umutsuz yorumlar, özellikle şu tonda dile getiriliyor:

“Herkese geçmiş olsun. CHP budur artık. İster alın ister satın.”

Bu söylem, CHP’nin kimlik, strateji ve vizyon tartışmalarını yönetemediği; dahası tabanına güven verme kapasitesinin zayıfladığı iddiasını besliyor.
Fakat bu karamsar tablo, CHP’nin tamamen çözülmeye mahkûm olduğu anlamına gelmiyor; ancak devam eden yön ve kimlik krizi, partinin geleceğini belirleyecek kadar derin.

SONUÇ: CHP TARİHİNİN EN KRİTİK YENİDEN KONUMLANMA SÜRECİNDE

Bugün yaşananlar, bir parti içi çekişme değil;
CHP’nin, Türkiye siyasetindeki konumunu yeniden tanımlamak zorunda olduğu bir dönüm noktasıdır.

Kürt meselesinde netlik,

• dış politikada yeni bir vizyon,
  • temiz siyaset iddiasının yeniden inşası,
  • taban güveninin onarılması…

Tüm bu başlıklar çözülmeden CHP’nin geleceği belirsizdir.

Kılıçdaroğlu’nun çıkışı, bu tartışmayı daha da hızlandırmış durumda.
Tabanın “gecikmiş uyanış” isyanı ise bu süreci geri döndürülemez hâle getiriyor.

Türkiye bugün yeni bir siyasal denge arayışında.
CHP bu denklemin kurucu unsuru olmaya devam mı edecek, yoksa yerini başka bir muhalefet merkezine mi bırakacak?
Bu sorunun cevabı, önümüzdeki ayların en sıcak siyasi gündemi olacak.

Kavganın Fitilini Fotoğraf Ateşledi

Cumhuriyet Bayramı resepsiyonunda muhalefet liderlerinin Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile verdikleri fotoğraf, muhalif kamuoyunda tartışma yaratmıştı. O fotoğraf üzerine Ümit Özdağ, Erdoğan ile aynı karede yer alan Ahmet Davutoğlu’nu sert ifadelerle eleştirdi.

Davutoğlu’ndan TBMM’de Sert Yanıt

Eleştirilerin ardından TBMM kürsüsünde konuşan Davutoğlu, Özdağ’a yönelik ağır ithamlarda bulundu. Özdağ’ın sığınmacılar konusundaki açıklamalarını hatırlatarak şu ifadeleri kullandı:

“Bu faşist zihin asla Türk dostu değildir. Kürt ve Arap düşmanıdır. Kim Türkiye’de Kürt ve Arap düşmanlığı yapıyorsa Türk’ün değil İsrail’in dostudur. Bu brifingci provokatör, mülteci karşıtlığını Arap nefretine dönüştürmeye çalışıyor.”

Davutoğlu, Özdağ’ın “Suriyelileri mancınıkla göndereceğiz” sözlerine de atıfta bulunarak, Türkiye’nin böyle bir politikayla “nefretle anılan bir ülke” haline geleceğini söyledi.

Özdağ’dan Sosyal Medyada Karşı Hamle

Davutoğlu’nun açıklamalarına sessiz kalmayan Ümit Özdağ, sosyal medya platformu X üzerinden yanıt verdi. Özdağ paylaşımında Davutoğlu’nu hedef alarak şu ifadeleri kullandı:

“Sığıntı siyasetçiliğin yürüyen abidesi Ahmet Davutoğlu, bekle. Gelecekti ama gelemedi, şimdi AK Parti’ye gitmek istiyor.”

Özdağ ayrıca, Davutoğlu’nu “siyasi sığıntı” olarak nitelendirdi ve Gelecek Partisi ismine atıfta bulunarak “Gelecekti, gelemedi” sözleriyle göndermede bulundu.

Siyasi Gerilim Tırmanıyor

İki lider arasındaki karşılıklı suçlamalar, muhalefet cephesinde yeni bir tartışma başlattı. Davutoğlu’nun “faşist ve provokatör” suçlamalarına karşılık Özdağ’ın “siyasi sığıntı” çıkışı, siyaset gündeminin yeni polemik başlığı haline geldi.

Maria Corina Machado, YouTube üzerinden yayımlanan söyleşide, “Baskının artmasının ve yaşanan tırmanışın, Maduro’nun gitme zamanının geldiğini anlamasını sağlamanın tek yolu olduğuna inanıyorum.” ifadelerini kullandı.

ABD’NİN ASKERİ MÜDAHALE SEÇENEĞİ MASADA

Bloomberg sunucusu Mishal Husain’in, ABD’nin Venezuela’ya yönelik olası askeri müdahalesi hakkındaki sorusuna yanıt veren Machado, artan baskının önemine dikkat çekti.

Husain, ABD Başkanı Donald Trump’ın “Gemi saldırılarının ardından sıra karaya gelecek” açıklamasını hatırlatarak, bu sürecin bir parçası olarak askeri adımlara destek verip vermediğini sordu.

Machado ise “Baskının artırılması, Maduro’yu zorlamanın tek yolu.” diyerek ABD’nin olası bir karadan askeri müdahalesine yeşil ışık yaktı.

“MADURO DESTEKÇİLERİ ZAMANIN DARALDIĞINI ANLAMALI”

Maduro’ya desteğin, ordunun üst düzey kademeleri, finans çevreleri ve “ülkenin yoksulluğu üzerinden servet kazanan aracılar” tarafından sürdürüldüğünü söyleyen Machado, bu yapıların artık sona yaklaşıldığını fark etmesi gerektiğini belirtti.

Muhalif lider, “Bu tırmanış, Maduro’yu destekleyenlerin ondan tamamen uzaklaşması için son fırsat. Maduro da barışçıl ve düzenli bir geçiş adına bunun son şans olduğunu anlamalı.” dedi.

İyi Parti’de hem Meral Akşener döneminde hem de Müsavat Dervişoğlu döneminde yaprak dökümü sürüyor.

Partiden ayrılan önemli isimler, AK Parti ya da CHP çatısı altında siyasi hayatlarını sürdürmeye karar veriyor.

Şimdiye kadar giden vekiller hakkında konuşmaktan kaçınan Müsavat Dervişoğlu ise Eskişehir’de bugün yaptığı konuşmada bir hayli sinirlendi.

“CEHENNEME KADAR YOLLARI VAR”

İyi Parti Genel Başkanı Müsavat Dervişoğlu, partisinin Eskişehir İl Kongresi’ne katıldı.

Dervişoğlu, partisinden ayrılan tüm milletvekillerine eleştirilerde bulunarak, “Cehenneme kadar yolları var.” dedi.

Dervişoğlu bir hayli sinirlendiği konuşmasını şöyle sürdürdü;

“ELBETTE ÖDEYECEKLERİ BİR BEDEL VAR

Başta ben olmak üzere bu partiden ayrılmak isteyen tek bir kişiye bile kararını değiştirmesi için tek bir kelam sarf etmedim. Ben siyasetin gidenlerle değil kalanlarla yapılacağını tecrübeyle sınamış birisiyim.

Gidenler gittikleri yerlere kadar gitsinler, cehennemin dibine kadar yolları var. Siyasi cennete gittikleri kanaatini de taşımıyorum. Elbette ödeyecekleri bir bedel var.

İYİ PARTİ’DEN AK PARTİ’YE GEÇENLER

Kürşad Zorlu, Ünal Karaman, Seyithan İzsiz, Nebi Hatipoğlu, Dursun Ataş, Salim Ensarioğlu, Ahmet Ersagun Yücel.

İYİ PARTİ’DEN CHP’YE GEÇENLER

Ümit Dikbayır, Adnan Beker, Ayşe Sibel Yanıkömeroğlu, Ümit Özlale, Bahadır Erdem.