“Günlerden Cuma… İklim-i Rum’da bir mehter yürüyüşü vardı…”

Yer gök tekbir sesiyle inliyordu…
Davullar vuruyor, sancaklar göğe yükseliyordu.
Bir çağ titriyordu.
Çünkü surlara sadece asker yürümüyordu…
Bir medeniyet yürüyordu.

Ve o gün…
Peygamber Efendimiz’in asırlar öncesinden verdiği müjde gerçekleşiyordu:

“Konstantiniyye elbet fethedilecektir. Onu fetheden komutan ne güzel komutan, o ordu ne güzel ordudur.”

Bu söz sıradan bir övgü değildi.
Bu, tarihin en büyük methiyelerinden biriydi.
Bir komutana nasip olmuş en büyük şerefti.

Fatih Sultan Mehmed Han…
Daha çocuk yaşta omuzlarına çağların yükünü almış bir irade…
Onun derdi sadece bir şehri almak değildi.
Onun derdi; karanlığı yırtıp adaletin güneşini doğurmaktı.

İstanbul’un surları yüksekti…
Ama iman daha yüksekti.

Gemileri karadan yürütmek sadece askeri deha değildi.
Bu, “İmkânsız” denilen her şeye meydan okuyan bir inancın haykırışıydı.

Çünkü inanmış bir milletin önünde hiçbir zincir duramazdı.

29 Mayıs 1453’te fethedilen sadece İstanbul değildi…
Korku fethedildi.
Esaret fethedildi.
Kibir fethedildi.

Ve dünya o gün şunu gördü:
İslam; yıkan değil yaşatan, korkutan değil merhamet eden bir medeniyetin adıdır.

Fatih’in ordusu sıradan bir ordu değildi.
Onlar Allah’a secde ederek yürüyen askerlerdi.
Geceleri dua, gündüzleri cihat eden yiğitlerdi.
Onlar çağ açan son büyük yürüyüşün neferleriydi.

Bugün hala Ayasofya’nın kubbelerinde yankılanan ezan sesi varsa…
Bu, Fatih’in emanetidir.
Bugün bu millet hala diz çökmüyorsa…
Bu, Malazgirt’ten İstanbul’a uzanan ruhun hala diri olduğundandır.

Çünkü bazı fetihler toprak kazanmak değildir.
Bazı fetihler insanlığın kaderini değiştirmektir.

Ve bugün…
Dünyanın dört bir yanında mazlumların gözü hala bu topraklara çevriliyse, bunun sebebi tarihin hafızasıdır.
Çünkü bu millet sadece devlet kurmadı…
Umut kurdu.

Şimdi dönüp kendimize sormanın zamanıdır:
Fatih’in torunları olmak sadece övünmek midir?
Yoksa onun ahlakını, cesaretini, ilmini ve imanını taşımak mıdır?

Asıl fetih;
Nefsi yenmektir.
Cehaleti yenmektir.
Ayrılığı yenmektir.
Kardeşliği yeniden diriltmektir.

Çünkü fetih ruhu ölürse, şehirler ayakta kalsa bile medeniyet çöker.

Ama bu milletin mayasında dua var.
Secde var.
Şehadet var.
Ve en önemlisi… teslim olmayan bir ruh var.

O günlerden Cumaydı…
Bugün de Cuma…

O gün surlardan tekbir yükselmişti, bugün minarelerden  hem sala  hem de tekbirler yeniden yükseliyor.
O gün bir çağ kapanmıştı, bugün yeni dirilişlerin duası yapılıyor.

Cumanız mübarek olsun…
Fethimiz kutlu olsun…
Zaferimiz daim olsun…

Son günlerde bazı çevrelerden yükselen sözler dikkat çekici olduğu kadar ibret vericidir. Tel Aviv merkezli medya yorumları, bazı eski siyasetçilerin açıklamaları ve Batılı kimi analistlerin imalı tehditleri aynı noktada buluşuyor: Türkiye’yi hedef göstermek.

Kimi “Türkiye yeni İran mı olacak?” diye soruyor.
Kimi “İran’dan sonra sıra Türkiye’de” diyerek aklınca bir korku iklimi üretmeye çalışıyor.

Bu sözleri söyleyenlerin iki ihtimali vardır.

Ya tarihi hiç okumamışlardır.
Ya da okuduklarını anlamamışlardır.

Çünkü tarih, Türk milletine tehdit savurarak sonuç alabilmiş bir gücün henüz doğmadığını açıkça yazar.

Bu millet; yüzyıllar boyunca kuşatmalar görmüş, ittifakların hedefi olmuş, nice imparatorlukların baskısıyla sınanmıştır. Ama her seferinde aynı gerçeği dünyaya göstermiştir:

Türk milleti diz çöken değil, ayağa kalkan bir millettir.

Bazıları Türkiye’yi bir devlet olarak okur.
Oysa Türkiye yalnızca bir devlet değildir.

Türkiye, binlerce yıllık bir millet hafızasının bugünkü adıdır.
Türkiye, bir medeniyet yürüyüşünün bugünkü karargâhıdır.

Bu yüzden Türk milletine yönelen her tehdit yalnızca bir ülkeye değil, bir tarihe yönelmiş olur.

Fakat tehdit edenlerin unuttuğu bir şey vardır.

Türk milletinin mayasında korku yoktur.

Türk’ün karakterinde teslimiyet yoktur.

Türk’ün tarih sahnesindeki yürüyüşü incelendiğinde çok net bir gerçek görülür: Bu millet savaş arayan bir millet olmamıştır. Ancak üzerine yürüyen hiçbir güce de boyun eğmemiştir.

Orta Asya bozkırlarından Anadolu’ya, Anadolu’dan üç kıtaya uzanan yürüyüş bunun en açık ispatıdır.

Türk için savaş; yağma için değil, vatan içindir.
Kudret için değil, adalet içindir.

Ama herkes bilmelidir ki Türk milleti tehdit karşısında geri adım atan bir millet de değildir.

Baskı arttığında dağılmaz.
Tehdit büyüdüğünde korkmaz.
Aksine kenetlenir.

Çünkü bu milletin hafızasında Malazgirt vardır.
Çünkü bu milletin damarlarında Çanakkale vardır.
Çünkü bu milletin iradesinde Sakarya vardır.

Ve bu milletin dilinde asırlardır değişmeyen bir söz vardır:

Ölürsek şehit, kalırsak gazi.

Bu söz bir slogan değildir.
Bu söz Türk milletinin karakteridir.

Bugün Türkiye’ye parmak sallayanların anlamadığı gerçek de tam olarak budur.

Türk milleti korkuyla yön değiştiren bir millet değildir.
Türk milleti baskıyla eğilen bir millet değildir.
Türk milleti tehditle yolundan dönen bir millet hiç değildir.

Bu millet tarih boyunca nice tehdit gördü.

Ama tehdit edenlerin çoğu bugün tarih kitaplarının dipnotlarında bile yer bulamazken, Türk milleti hâlâ ayaktadır.

Çünkü Türk milletinin yürüyüşü sıradan bir yürüyüş değildir.

Bu yürüyüş bir Kızılelma yürüyüşüdür.

Kızılelma; yalnızca bir hedef değil, Türk’ün cihanşümul idealidir.
Adaletin, nizamın ve insan onurunun yeryüzünde hâkim olması fikridir.

Türk milleti gittiği yere yalnızca gücünü değil; düzeni, hukuku ve vicdanı da götürmüştür.

İşte bu yüzden Türk’ün davası dar bir sınır kavgası değildir.

Bu dava bir medeniyet davasıdır.

Bugün Türkiye’ye karşı provokatif söylemler üretenler, tehdit diliyle konuşanlar ve Türk milletini korkutabileceğini zannedenler şunu çok iyi bilmelidir:

Türk milleti barış ister.

Ama hürriyetinden asla vazgeçmez.

Türk milleti sükûnet sahibidir.

Ama gerektiğinde fırtınaya dönüşmesini de bilir.

Korkaklar her gün ölür.

Ama büyük milletler yalnızca bir kez ölür ve o ölüm bile destana dönüşür.

Türk milleti korkakların değil, kahramanların milletidir.

Bu yüzden kimse yanlış hesap yapmamalıdır.

Bu vatan sahipsiz değildir.
Bu millet yalnız değildir.
Ve Türk milletinin bileği, tarih boyunca olduğu gibi bugün de bükülmez.

Bunu anlamayanlar için tarih hâlâ en büyük öğretmendir.