Dünya, bir kez daha hukukun sustuğu, zorbalığın konuştuğu bir eşiğin üzerindedir. ABD’nin Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’ya yönelik girişimi, yalnızca bir ülkeye değil, bizzat uluslararası hukuka, devlet egemenliğine ve insanlık onuruna yönelmiş organize bir haydutluktur. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin altını kalın çizgilerle çizdiği gibi bu girişim; ne demokrasiyle, ne adaletle, ne de hukukla izah edilebilir. Bu, petrol kokusu almış emperyalizmin küresel korsanlığa soyunmuş halidir.

Asıl tehlikeli olan ise bu haydutluğun dünyanın gözleri önünde gerçekleşmesine rağmen sergilenen derin ve ürkek suskunluktur. Bugün susanlar, yarın kendi kapıları çalındığında konuşacak mecali bulamayacaktır. Zira emperyalizm, sessizliği rıza olarak okur; geri çekilmeyi zayıflık sayar.

ABD Haydutluğu ve İsrail’in Kanlı Cesareti

ABD’nin pervasızlığı, yalnızca Latin Amerika’yı değil, Orta Doğu’yu da ateşe atmaktadır. İsrail’in Gazze’den Lübnan’a, Suriye’den Batı Şeria’ya uzanan kanlı saldırganlığı, Washington’dan aldığı açık ve örtülü destekle daha da küstahlaşmıştır. Bugün İsrail, ABD haydutluğundan aldığı cesaretle bölgeyi kana bulamakta, kadim bir ideolojik saplantının, yani “Ahzumebut” hayalinin peşinden sürüklenmektedir. Bu hayal; barış değil yıkım, güvenlik değil sürekli savaş üretmektedir.

Filistin’de öldürülen her çocuk, sadece bir can değil; insanlığın vicdanından koparılmış bir parçadır. Ne var ki Batı dünyası, demokrasi nutuklarını İsrail bombalarının gürültüsü altında kaybetmiş görünmektedir.

Büyük Pazarlıklar, Büyük İşgaller

Küresel satranç tahtasında taşlar hızla yer değiştirmektedir. Alaska’da yapıldığı iddia edilen pazarlıklar, yalnızca enerji ve ticaret dengelerini değil, geleceğin işgal haritalarını da şekillendirmektedir. ABD’nin hoyratlığı, Çin ve Rusya’yı daha sert, daha geniş ve daha açık hamlelere zorlamaktadır. Yarın çok farklı coğrafyalarda, çok farklı gerekçelerle yeni fiilî işgallerle karşılaşırsak, bunun sebebi bugünün denetimsiz zorbalığıdır.

Unutulmamalıdır: Emperyalizm boşluk sevmez. ABD’nin açtığı her gedik, başka bir gücün iştahını kabartır.

Türkiye’yi Anlayamayan Gafiller

Tam da bu kaotik tabloda Türkiye, “Terörsüz Türkiye” hedefiyle tarihsel bir stratejik duruş sergilemektedir. Ancak ne yazık ki içeride hâlâ bu hamlenin ne anlama geldiğini idrak edemeyen gafiller vardır. Bu çıkış, yalnızca bir güvenlik politikası değil; Türkiye’yi bölgesel ve küresel tuzaklardan uzak tutma iradesidir.

Türkiye, sürüklenmek istenilen senaryoları görmekte; iç cepheyi sağlam tutmanın, milli birliği tahkim etmenin ne kadar hayati olduğunu bilmektedir. Bugün terörle mücadeleyi küçümseyenler, yarın emperyal pazarlık masalarında Türkiye’nin adının nasıl yazılmak istendiğini de görmezden gelmektedir.

Mazlumların Umudu, Dik Duranların Sorumluluğu

Küba’dan Afganistan’a, Irak’tan Suriye’ye kadar kanla yazılmış sayfalar hâlâ kurumamıştır. İnsanlık, aynı filmi defalarca izlemektedir. Ancak her karanlık dönemde, zulme itiraz eden bir ses mutlaka yükselmiştir.

Bugün o ses; suskunluğa teslim olmayanların, hukuku savunanların, mazlumun yanında duranların sesi olmak zorundadır. Çünkü suskunluk, zulmün en sadık müttefikidir.

Devletler bir kez yıkılır, ama milletler onurunu kaybederse bir daha ayağa kalkamaz. Türkiye, bu gerçeği bilen bir devlet aklıyla hareket etmektedir. Mesele yalnızca Maduro, Gazze ya da bir başka coğrafya değildir. Mesele, insanlığın hangi tarafta duracağıdır.

Bugün haydutluğa karşı ses çıkarmayanlar, yarın o haydutluğun kurbanı olmaktan kurtulamayacaktır. Mazlumlara ışık olmak, sadece ahlaki değil; tarihsel bir sorumluluktur.

Ve tarih, her zaman olduğu gibi, kimin sustuğunu, kimin direndiğini tek tek yazacaktır.

Bugün Pazar.
Ama bu bir tatil yazısı değil.
Bu, dünyanın yüzüne çarpılan bir tokattır.

Artık kimse bizi aptal yerine koymasın.
Kimse “demokrasi”, “insan hakları”, “hukuk devleti” gibi süslü kelimelerin arkasına saklanmasın.
Çünkü gerçek ortada duruyor ve haykırıyor:

Dün Türkiye’de FETÖ eliyle yapılmak istenen neyse, bugün Venezuela’da yapılan odur.
Yöntem aynı.
Senaryo aynı.
Akıl aynı.
Sadece oyuncular ve sahne değişmiştir.

2016’da Türkiye’de ne yapılmak istendi?
Seçilmiş iktidar devrilecek, milli irade gasp edilecek, ülke vesayet altına alınacaktı.
Aparat kimdi?
FETÖ.

Peki bugün Venezuela’da ne yapılıyor?
Seçilmiş devlet başkanı gayrimeşru ilan ediliyor, ülke kaosa sürükleniyor, ekonomik ambargolarla halk açlığa mahkûm ediliyor.
Ama bu kez fark ne biliyor musunuz?

Bu kez ABD aparat kullanmıyor.
Bu kez darbenin kendisi sahnede.

Normalde ne yapardı?
Bir örgüt bulur, bir muhalif figür parlatır, bir “özgürlük” masalı anlatır, sonra perde arkasından ülkeyi yakardı.
Irak’ta yaptı.
Libya’da yaptı.
Suriye’de yaptı.

Ama Venezuela’da artık zahmete bile girmiyor.
Çünkü şımarıklık zirvede.
Çünkü cezasızlık alışkanlık yaptı.

Açık açık diyorlar:
“Bu petrol bizim.”
“Bu ülke bizim çıkar alanımız.”
“Bu lider bizim istemediğimiz biri.”

Ve utanmadan buna demokrasi diyorlar.

İşte vicdanları sızlatan ikiyüzlülük tam da burada başlıyor.

Binlerce çocuğun, kadının, sivilin ve gazetecinin ölümünden sorumlu Katil İsrail Başbakanı’nı kırmızı halılarla karşılayan bir ABD, aynı anda başka bir ülkeye “hukuk” dersi veriyor.

Soruyorum:
Hangi hukuk?
Kimin hukuku?
Lahey nerede?
Uluslararası Ceza Mahkemesi neden kör, sağır, dilsiz?
BM neden suskun?

Çünkü artık herkes biliyor:
Bu dünyada hukuk, güçlünün emrindedir.
Adalet terazisi, petrol varillerinin altında ezilmiştir.
Güçlüysen suç işlemek serbesttir.
Zayıfsan yaşama hakkın bile müzakere konusudur.

Daha da acı olan ne biliyor musunuz?

Biz bu korsanlığa, bu haydutluğa, bu vahşi kapitalist saldırıya üzülürken;
Venezuela halkının bir kısmı üzülmedi.
Aksine sevindi.
Alkışladı.Seçilmiş liderinin devrilmesini kurtuluş sandı.
İşte emperyalizmin en büyük başarısı budur.
Tankla değil, bilinçle kazanır.
Bombayla değil, algıyla işgal eder.
Türkiye’de 15 Temmuz’da bunu başaramadılar.
Çünkü millet ayağa kalktı.
Çünkü irade teslim olmadı.
Ama her ülke aynı refleksi gösteremiyor.
Çünkü yıllarca umutları çalınmış, özgüveni yok edilmiş, zihni köleleştirilmiş toplumlar var.
Ve dünya ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Gazze yanıyor, dünya susuyor.

Venezuela boğuluyor, dünya susuyor.
Afrika talan ediliyor, dünya susuyor.
Çin susuyor.
Rusya susuyor.
Avrupa susuyor.
Büyük güçler susuyorsa bilin ki pazarlık yapılmıştır.
Paylaşım masası kurulmuştur.
Kim neyi alacak bellidir:
Biri petrolü,
biri altını,
biri stratejik coğrafyayı…
Mazluma ise sadece mezar düşer.

Bu bir dünya düzeni değil.
Bu bir yağma düzenidir.
Bu bir ahlaksızlık sistemidir.

Ve artık şu gerçeği kabul edelim:
ABD’nin demokrasi anlatacak hiçbir ahlaki meşruiyeti kalmamıştır.
Bu devlet, bugün küresel ölçekte tehlikeli bir haydut gibi davranmaktadır.

Kravatlıdır ama kanlıdır.
Gülümsüyor ama yıkıyor.
Konuşuyor ama öldürüyor.

Bu Pazar sohbeti bir ülkenin değil, susturulmuş bütün halkların çığlığıdır.

Bu yazı bir siyasi görüş değil, vicdan testidir.

Ve son sözümüz şudur: Tarih sadece zalimleri değil,  onlara sessiz kalanları da yargılayacaktır.  Bugün susanlar, yarın “biz bilmiyorduk” diyemeyecek. Çünkü her şey gözümüzün önünde oldu.