Yeni bir yıl… Takvimde bir yaprak daha kopar. Kimi için umut, kimi için eğlence, kimi içinse yalnızca gürültü. Peki hiç durup sorduk mu: Yeni yıl gerçekten neyi ifade ediyor?

“Yeni yıl” denilen şey, çoğu zaman bir takvim putuna dönüşmüş durumda. Her 31 Aralık’ta önünde eğlenilen, adına servetler harcanan, uğruna akıl ve ahlâkın terk edildiği modern bir mabut gibi. Bir yıl daha ömürden eksilirken insanların bunu kutlaması, üzerinde düşünülmesi gereken bir çelişkidir. Azalan ömrüne sevinmek, hangi aklın ürünüdür?

İsrafla, alkolle, taşkınlıkla, kontrolsüz eğlenceyle mutluluk aramak çağdaşlık değil; kimlik kaybıdır. Bu gece yalnızca yıl değişmez. Ölçü değişir, sınır değişir, utanma duygusu değişir. Ve fark edilmeden Müslüman, gayrimüslim gibi yaşamaya; Türk, kendi örfünden ve ölçüsünden utanmaya başlar.

Asıl mesele yılbaşı değildir. Asıl mesele teslimiyettir. Başkasının kutsalını, kendi değeri gibi sahiplenme teslimiyeti… Yeni yıl çoğu zaman bir muhasebe değil, bir kaçış hâline gelir. Oysa geçen her yıl, ömürden eksilen geri gelmeyecek bir sermayedir. Buna rağmen, ömürden çalınan her yıla davul zurnayla sevinmek ciddi bir zihinsel çelişkidir.

Bu noktada mesele yalnızca bir gece değildir; mesele bir zihniyettir. Başkasının hayat tarzını sorgusuzca taklit etme hastalığıdır. Müslüman’ın, inancıyla bağdaşmayan bir kültürü “normal” görmeye başlamasıdır. Türk’ün örfünü, geleneğini ve ölçüsünü küçümseyip yabancı olanı yüceltmesidir.

Benzer bir aşınma dil üzerinden de açıkça gözlemlenmektedir. Dil, bir milletin hafızasıdır; aynı zamanda inancın aynasıdır. Bugün farkında olmadan kullanılan bazı kelimeler, aslında derin bir inanç aşınmasının göstergesidir. İslâm inancında “Allah” ismi, O’nun zatına mahsus özel bir isimdir ve Kur’ân’da bu isimle çağrılmayı emretmiştir. “Tanrı” ise tarihsel olarak çoklu ilah anlayışlarının ortak adıdır; genel ve kapsayıcı bir kavramdır.

Kelâm ilminde isimlendirme, basit bir dil tercihi değil; itikadî bir beyan olarak değerlendirilir. Allah’ın kendisi için bildirdiği ismi terk edip, başka kavramları bilinçli şekilde tercih etmek, tevhid hassasiyeti açısından problemli görülmüştür. Çünkü “tanrı” her tapınılan şeye verilen genel bir addır; Allah ise tek, eşsiz ve zatına mahsus bir isimdir.

Bir kulun Rabbini, O’nun bildirdiği isimle değil de başka inanç sistemlerinin kavramlarıyla anması iradî bir tercihtir. Bu tercih zamanla hassasiyetleri köreltir. Bugün “kelime önemli değil” denir; yarın anlam da önemini yitirir. Sonra sınırlar tamamen silinir.

Bu mesele bir yasaklar listesi değildir. Bu, aidiyet ve kimlik meselesidir. İnancına, diline ve kültürüne sahip çıkma meselesidir. Başkasına benzemeden, kendin olarak var olabilme meselesidir. Ne yeni yıla düşmanlık ne de insanlara tepeden bakma… Mesele, neyi neden yaptığını bilmektir. Her alkışlanan şeyin doğru, her yaygın olanın meşru olmadığını fark edebilmektir.

Takvim değişir. Yıl değişir. Ama hesap değişmez.

Asıl soru şudur:
Bir yıl daha geçtiğinde biz neyi büyüttük?
Ömrümüzü mü, israfı mı?
Şuurumuzu mu, alışkanlıklarımızı mı?
İnancımızı mı, taklidimizi mi?

Sonuç itibariyle bu bir kelime meselesi değil, itaat meselesidir.
Kimliğin çözülmesi böyle başlar. Önce kelime değişir, sonra anlam, sonra inanç.

Unutmayalım!

Takvim putuna secde eden, aslında bir geceye değil, ölçüsüzlüğe, taklide ve şuursuzluğa boyun eğmiştir.
Bugün zamanı kutsallaştıran, yarın arzularını meşrulaştırır ve ertesi gün değerlerini pazarlığa açar.

Çünkü ölçü kayboldu mu,  doğru ile yanlış arasındaki çizgi silinir.
Haram, eğlence kılıfına bürünür; israf, “kutlama” adıyla alkışlanır, ahlâk, “çağa ayak uydurmak” uğruna feda edilir.

İnsan, neye niçin sevindiğini sorgulamıyorsa; alkışladığı şeyin hesabını da düşünmez hâle gelir.
Zamanı eğlenceyle öldüren, bir gün kendisinin de tüketildiğini fark etmez.

Bu yüzden mesele yeni bir yıl değildir.
Takvim zaten değişir.
Asıl ihtiyaç olan, yeni bir idraktir.

Zamanın değil, insanın muhasebe yapması gerekir.
Kutlanması gereken şey; ömrün azalması değil, şuurun artmasıdır.

Bir toplum, kutsalını kaybettiği gün çökmez.
Ama kutsalıyla alay etmeye başladığı gün, içten içe çürümeye başlar.

Bugün yaşanan şey bir “video” meselesi değildir.
Birkaç saniyelik görüntü, birkaç gülüş, birkaç “like” hiç değildir.
Bugün karşımızda duran tablo, değerle bağını koparmış bir çağın itirafıdır.

Bir toplum düşünün…
Gülmenin, alkış almanın, görünür olmanın uğruna;
kutsal olanın sıradanlaştırıldığı,
inancın alay konusu yapıldığı bir toplum.

İşte asıl tehlike tam da buradadır.

İbadet; sadece bir ritüel değildir.
İbadet, insanın haddini bilmesidir.
İbadet, insanın “Ben her şey değilim” diyebilmesidir.

İster namaz olsun, ister dua,
ister secde, ister kilisede yakılan bir mum,
ister bir mabette edilen sessiz bir yakarış…

İbadet, insanın kendini aşma çabasıdır.
Ve hangi inanca ait olursa olsun,
bu duruş saygı ister.

Hiçbir kutsal, alay malzemesi değildir.

Namazla alay eden dil,
yarın dua edenle alay eder.
Öbür gün ağlayanla,
sonra mazlumla…

Çünkü mesele yalnızca inanç değildir.
Mesele, sınır duygusunun kaybıdır.

“Özgürlük” diyerek her şeyi ayaklar altına almak, özgürlük değildir.
Bu, sorumsuzluğun alkışlanmasıdır.
Bu, cehaletin cesaret kazanmasıdır.

Cehalet bağırır.
Cehalet güler.
Cehalet kutsalla dalga geçer.

Çünkü cehalet, neyin kutsal olduğunu değil;
neyin tehlikeli olduğunu bile ayırt edemez.

Bir toplumda Allah korkusu yoksa;
orada sadece inanç eksilmez,
orada vicdan da eksilir.

Buradaki Allah korkusu;
cezadan korkmak değildir.
Hesap verebilir bir hayat yaşamaktır.

Yani adalet…
Yani merhamet…
Yani edep, sınır ve sorumluluk…

Bu sözler kimseyi dışlamak için değildir.
Bu sözler, insanı insandan korumak içindir.

Bu mesele dindar–dinsiz meselesi değildir.
Bu mesele, insan kalabilme meselesidir.

Kimse inanmaya zorlanamaz.
Ama kimse de başkasının inancını aşağılamayı hak sanamaz.
Bu, birlikte yaşamanın yazılı olmayan anayasasıdır.

Like uğruna kutsalı küçümseyen içerikler,
gençleri özgürleştirmez;
aksine boşlukta savurur.

Çünkü değeri olmayan bir dünyada,
insan tutunacak dal bulamaz.

Gençlerimize düşmanlık ederek değil,
onlara değer duygusunu yeniden hatırlatarak yol almalıyız.
Ama susarak da olmaz.
Normalleştirerek hiç olmaz.

Çünkü kutsal ile alay eden bir dil,
yarın adaletle,
merhametle,
insan onuruyla da alay eder.

Bugün sessiz kalırsak,
yarın alay edilen sadece bir ibadet olmaz.
Adalet olur.
Ahlak olur.
Toplumsal huzur olur.

Bu yüzden susmak erdem değildir.
Normalleştirmek hiç değildir.

Bu bir çağrıdır:
Tüm inançlara…
Tüm vicdanlara…
Tüm insanlara…

Kutsala saygı, bir inancın değil; insan olmanın gereğidir.

Ve unutmayalım!
Like geçer.
Video silinir.
Ama değersizlik kalıcı hasar bırakır.

Pazar günü bir kez daha hatırlayalım:
Bir toplum, kutsalını koruyabildiği kadar ayakta kalır. İnsan, ancak kutsala saygı duyduğu kadar insandır.
Ayrıca kutsalına gülebilen bir toplum, yarın kendine ağlar.

Bazen bakarsın; bir zamanlar çizgisiyle, vakar ve duruşuyla örnek alınan insanlar, bir noktadan sonra raydan çıkıverir. Sözleri büyür, yürekleri küçülür. Kibrin ateşiyle yanan gözleri, bir zamanlar hizmet ettikleri davayı artık göremez hâle gelir. İçten içe üzülürsün, sitem eder, hayretle sorarsın:
“Hiç yanında uyaran bir dostu yok mu?”

Oysa zamanında senin “Aman bozulma, çizginden şaşma!” uyarıların, güç zehirlenmesinin sisleri içinde kaybolup gitmiştir. Makamın gölgesi, dostun sözünden daha ağır gelmiştir onlara. Ve sen bilirsin ki, o gölge büyüdükçe, insan küçülür.

Bir bakarsın; “dava” dediği şeyi artık menfaate, makama, fotoğrafa, alkışa dönüştürmüş.
Oysa dava, vitrin değildir; davayı vitrine koyan, aslında inancını satılığa çıkarandır.

Bugün bazıları, liderinin sözünü duymuyor, mesajını anlamıyor.
MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin “Hayırlı Günler Komşum” çağrısı, gönül seferberliğidir; milletle buluşmanın, topluma karışmanın adıdır. Fakat ne yazık ki, kimileri bu mesajın derinliğini değil, yüzeyini kavrıyor. İşin kurnazlığına kaçıp, milletle kaynaşmak yerine partililerle ev toplantısı düzenleyenlerin samimiyeti sorgulanmaz mı?

Liderin gösterdiği yol, evlerde değil, milletin kalbindedir.
Bu çağrıyı yanlış anlayanlar, aslında sadece liderini değil, kendini de kaybetmiştir.

Şunu açık yüreklilikle söyleyelim:
Liderinin mesajını alamayan, gönül frekansını yakalayamayan, sahayı sadece bir “gösteri alanı” gibi gören yönetici, asla yönetici değildir. Çünkü yönetmek, önce kendini yönetmektir.
Liderin sözüyle yoğrulmamış bir yürek, davaya hizmet değil, zarar üretir.

Erdal Demirkıran ne güzel demişti:

“Şeytan, uyuyakaldı bir gün.
Rüzgâr sert esti.
Üç tüy düştü şeytandan dünyaya.
Biri paraya, biri mevkiye, biri de ihtirasa yapıştı.”

Bugün etrafımızda o üç tüyü gururla taşıyanlar var.
Paranın tüyünü “emek” diye süsleyenler,
Mevki tüyünü “dava hizmeti” diye pazarlayanlar,
İhtiras tüyünü “lidere bağlılık” maskesiyle gizleyenler…

Bunlar ne lidere sadık, ne davaya faydalıdır.
Bu tüylerden arınmayanların sonu; kibir, samimiyetsizlik ve ihanettir.
Ve unutmayın! Dava sahnesinde en tehlikeli düşman, dışarıdaki değil, içerdeki azgın nefistir.

O yüzden dikkat!
Azgınlaşmanın pençesine düşmemek için, yanında seni uyaran bir dostun olsun.
Sana “Dur!”  ve “Sen değişiyorsun!” diyebilen biri.
Çünkü gerçek dost, alkışlayan değil, uyaran kişidir.

Bugün milliyetçi-ülkücü camia, öze dönmeye, saf tutmaya ve samimiyet sınavını vermeye mecburdur.
Unutmayalım!
Liderin sözünü duymayan, milletin sesini hiç duyamaz.
Makamın değil, inancın adamı olabilenlerdir bu davayı geleceğe taşıyacak olanlar.

Aman ha, azgınlaşmaya dikkat!
Zira bazıları hızla yükseliyor gibi görünse de, aslında uçuruma tırmanıyor.
Ve o uçurumun adı: Nefs.

Nefsine yenilenin zaferi olmaz!
Makama tapanın davası olmaz!
Liderinin sesini duymayanın, millete sözü geçmez!

Gerçek dost; alkışlayan değil, uyaran olandır.
Gerçek dava eri; görünmek için değil, görülmeyeni yaşatmak için yürüyendir.

Ne mutlu sözünü dinleten ve sözünü dinleyen gerçek dostlara…
Ne mutlu liderinin sesini kalbinde duyan, davasını samimiyetle yaşayanlara.