Bu ülkede bir süredir “delikanlılık” kelimesi çok ucuzladı. Herkes ağzında taşıyor ama cebinde yok. Cesaret, karakter ve omurga; vitrine konmuş ama depoda bitmiş durumda.

Yiğit gibi görünüp ayağına yatanlar var.
Dost diye gezip ilk parayı görünce sırt dönenler var.
Yüzüne gülüp arkandan ıslık çalanlar, “Ben senin iyiliğini istiyorum” deyip seni kuyunun başına getirenler var.

Eskiden bazı şeyler ayıptı.
Şimdi CV’ye yazılıyor.

Mesela “duruşsuzluk”.
Artık esneklik deniyor.
Omurgasızlık mı? Ona da “uyum sağlama yeteneği” diyorlar.

Bir insanın sabah söylediğini akşam inkâr etmesi eskiden karakter zayıflığıydı.
Şimdi “strateji”.

Dostunu paraya satan yok artık, “Sürdürülebilir ilişkiler” var.
Herkes herkesi çok seviyor, ta ki çıkarlar çatışana kadar.

O anda ne oluyor biliyor musunuz?
Delikanlılık izne çıkıyor.
Vicdan toplantıda oluyor.
Sorumluluk “maile döneriz” diyor.

Yüz yüze gelince sarılan, arkanı dönünce rapor yazan, gıyabında aslan, huzurda kedi olan bir insan profili türedi.

Ve hepsi çok meşgul.
Hepsi çok önemli.
Ama nedense hiçbirinin yük taşıdığı görülmedi.

Bir gün böyleler, bir gün öyle.
Bugün prensip, yarın fırsat.
Bugün omurga, yarın “yanlış anlaşılmışım”.

En sevdikleri cümle şu: Ben aslında öyle biri değilim.

Zaten sorun da bu.
Kimse artık “öyle biri” değil.
Ama ortalık o biriyle dolu.

Nasihat sevmezler.
Eleştiriye alerjileri vardır.
Ama başkasının hatasını mikroskopla incelerler.

Yılan gibi sarılırlar,
Kaz gibi yolacak fırsat kollarlar,
Sonra da “niye kimse bana güvenmiyor” diye içerler.

İnanılmaz.

Bir de mağduriyet kısmı var.
Bu ülkede en çok can yakanlar,
En çok “canım yandı” diyenler.

Herkes ezilmiş, ama kimse ezen değil. Herkes dürüst, ama kimse doğruyu söylemiyor. Belki de mesele şu: Biz bu tabloyu fazla ciddiye alıyoruz.

Oysa bu bir karakter sorunu değil artık.
Bu bir yaşam tarzı.
Bir tercih.
Bir duruşsuzluk disiplini.

O yüzden şaşırmıyorum. Kızmıyorum da. Sadece not düşüyorum tarihe! Bu çağda delikanlı kalmak marjinal bir eylemdir. Omurgalı olmak radikal bir tercihtir.
Ve evet, hâlâ netim. Yavşakları sevmiyorum.

İran’ın Lordigan kentinde yaşananlar, masum bir protesto dalgası değil; Ortadoğu’yu kanla, kaosla ve parçalanmayla yeniden dizayn etmek isteyen küresel planın güncel bir hamlesidir. Sokakta yükselen öfke gerçek olabilir; ekonomik sıkıntılar inkâr edilemez. Ancak bu öfkeyi silaha çeviren, yönlendiren ve kanla besleyen irade İran halkının iradesi değildir.

Bu irade Tel Aviv’dedir, Washington’dadır, Londra’dadır.

İsrail, kuruluşundan bu yana bu coğrafyada barışın değil, sürekli çatışmanın tarafıdır. Çünkü İsrail için huzur ölümcül, kaos ise hayattır. Ortadoğu ne kadar parçalı, ne kadar yoksul, ne kadar birbirine düşman olursa İsrail o kadar güvendedir. Bugün Gazze’de akan kan, Lübnan’da yanan ateş, Suriye’de bitmeyen savaş ve şimdi İran sokaklarında tırmandırılan kaos; aynı merkezden yönetilen tek bir stratejinin parçalarıdır.

ABD ve İngiltere bu stratejinin mimarıdır. İsrail’in önünü açan, onu koruyan, işlediği her suçu “meşru müdafaa” ambalajına saran bu iki ülke, Ortadoğu’nun kanlı haritasını cetvelle çizen sömürge aklının bugünkü temsilcileridir. Irak’ta yalanla, Libya’da bombardımanla, Suriye’de vekâlet savaşlarıyla yaptıklarını şimdi İran’da ekonomik kuşatma ve sokak provokasyonlarıyla denemektedirler.

Ancak asıl acı olan şudur:
Bu plan sadece dışarıdan yürümüyor.
İçeriden de besleniyor.

İran yönetimi, yıllardır “anti-emperyalist” söylemler üretirken fiiliyatta İsrail’in çıkarlarına hizmet eden bir izolasyon politikası izlemektedir. İslam dünyasından kopuk, halkından kopuk, ümmet bilincinden uzak bir devlet aklı; İsrail’in en çok ihtiyaç duyduğu şeydir. Çünkü bölünmüş İslam dünyası, İsrail’in sigortasıdır.

Bugün İran;
– İslam dünyasıyla bütünleşmeyerek,
– mezhepçi bir siyasetle ümmeti ayrıştırarak,
– halkının ekonomik yükünü hafifletecek adımları atmaktan kaçınarak aslında İsrail’in “böl, yönet, zayıflat” stratejisine dolaylı katkı sunmaktadır.

Bu tabloya sadece İran değil, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi rejimler de dahildir. Washington’un talimatlarıyla hareket eden, Tel Aviv’le gizli-açık ittifaklar kuran, ümmetin değil sarayların güvenliğini önceleyen bu yönetimler; İslam dünyasının birliğine açıkça ihanet etmektedir.

Bugün Filistin yanarken sessiz kalan, Gazze bombalanırken İsrail’le ticaretini sürdüren, ABD üslerini topraklarında barındıran her rejim; bu kanın ortağıdır. Üzerine “İslam ülkesi” etiketi yapıştırılmış ama Londra ve Washington’da yazılmış anayasalara, sınırlara ve rejimlere sahip bu devletçikler; ümmetin değil emperyalizmin ürünüdür.

Unutulmamalıdır:
İngiltere’nin cetvelle çizdiği her sınır, bir fitnedir.
ABD’nin “istikrar” dediği her müdahale, bir yıkımdır.
İsrail’in “güvenlik” dediği her adım, yeni bir katliamdır.

Bugün İran karıştırılıyor.
Yarın hedef başka bir ülke olacaktır.
Türkiye, terörsüz Türkiye vizyonunu hayata geçirmeseydi, bugün aynı senaryolar bu topraklarda da sahnelenmek istenecekti. Ekonomi bahane edilecek, sokaklar kışkırtılacak, dışarıda yazılan senaryolar “halk hareketi” adıyla pazarlanacaktı.

Buradan açıkça seslenmek gerekir. İran halkı bu oyunu görmelidir. İran yönetimi aynaya bakmalıdır.

Ekonomik sıkıntılar aşılır.
Ambargolar delinip üretim ayağa kaldırılabilir.
Ama bağımsızlık kaybedilirse, ümmetten kopulursa, halk düşmanlaştırılırsa bunun bedeli sadece bugünün değil, nesillerin bedeli olur.

Bugün sokakta kaybedilen her can, emperyalizmin hanesine yazılmaktadır. Ve her suskun İslam ülkesi, bu suçun ortağıdır.

Allah bu coğrafyayı bir kez daha aynı senaryoyla ateşe vermek isteyenlere fırsat vermesin.
Ortadoğu’nun kurtuluşu İsrail’e alan açmakta değil, Batı’dan medet ummakta değil; oyunu bozmakta, ihaneti teşhir etmekte ve gerçek bir İslam birliğini yeniden inşa etmektedir.