Ankara’da atılan şuursuzca sloganlar bir kez daha bize şunu gösterdi: Bu topraklarda asıl kavga, bir yönetim biçimi kavgası değil; bir medeniyet tasavvuru kavgasıdır. “Kahrolsun şeriat, yaşasın laiklik” diye bağıranlar aslında neyi reddettiklerinin farkında mı?

Şeriat denildiğinde akıllarına karanlık bir tablo getirilenlerin, dönüp kendi hayat pratiklerine bakmaları gerekmez mi?

Zina yasaklandı diye mi öfkelisiniz? Nesil bozulmasın, aile çökmesin diye konulan bir hududa mı düşmansınız?

Faiz haram kılındı diye mi rahatsızsınız? Fakirin alın teri, sermayenin çarkları arasında ezilmesin diye getirilen bir ölçü mü sizi ürkütüyor?

İçki yasaklandı diye mi karşısınız? Aklın, iradenin, şahsiyetin korunması mı sizi tedirgin ediyor?

Adalet emredildi diye mi huzursuzsunuz? Zalimlerin önüne set çekilmesi mi size ağır geliyor?

Bugün “özgürlük” adına alkışlanan tabloya bakalım: Aileler parçalanmış, gençlik kimlik krizinde, bağımlılıklar sıradanlaşmış, insan onuru piyasa değerine indirgenmiş. Kadın bedeni reklam panosuna, erkek sorumluluktan kaçan bir figüre dönüşmüş. Çocuklar babasız, toplum istikametsiz.

Soruyorum: Allah’ın hükmünü terk edip ne buldunuz?

Hangi sistem faizsiz bir düzen kurabildi?
Hangi laik rejim fakiri ezmeden ayakta durabildi?
Hangi ideoloji insana hem dünyada huzur hem ahirette umut verebildi?

Mesele şeriat değil. Mesele, nefsin sınırsızlığına dokunulması. İnsan, sınır istemiyor. Hesap vermek istemiyor. “Ben yapayım, ben belirleyeyim, ben yaşayım” diyor. Ama sınırsızlık özgürlük değildir; çoğu zaman esarettir.

Tarih bunun şahididir.

Abdülhamit II döneminde de benzer sloganlar atıldı: “Kahrolsun istibdat, yaşasın hürriyet!” Peki o çok arzulanan hürriyet geldiğinde ne oldu? İmparatorluk parçalandı. Dış müdahaleler arttı. Borç batağı derinleşti. Siyasi kaos büyüdü. Slogan atanlar gerçekten özgür mü oldu, yoksa küresel güçlerin oyun sahasında figüran mı haline geldiler?

Bugün de aynı zihniyet, aynı refleksle hareket ediyor. Kendi medeniyet köklerine düşmanlık ederek ilerlediğini sanıyor. Oysa köksüz ağaç meyve vermez. Kendi değerini inkâr eden toplum, başkasının değerini taklit eder; ama asla onun kadar güçlü olamaz.

Şeriat kelimesinden ürkenler, aslında adalet, ahlak ve sorumluluk fikrinden ürküyor olabilir mi?

Modern çağın putları var! Sınırsız tüketim, bireysel haz, ölçüsüz özgürlük… Ama bu putlar insanı mutlu etmedi. Aksine yalnızlaştırdı, parçalayarak çoğalttı, kalabalıklar içinde yapayalnız bıraktı.

Hakikat şu: Allah’ın hükmü insanın aleyhine değil, lehinedir. Yasaklar cezalandırmak için değil, korumak içindir. Emirler baskı için değil, denge içindir.

Sokakta slogan atmak kolaydır. Zor olan, tarihten ders almak ve aynaya bakmaktır.

Bugün asıl sorulması gereken soru şudur:
Şeriat mı insanı geri bırakır, yoksa nefsine teslim olmuş bir toplum mu kendini çürütür?

Cevap sokakta değil, vicdandadır.