İsrail ve ABD, Tahran ile Washington yönetimleri arasındaki diplomatik görüşmeler devam ederken 28 Şubat’ta İran’a yönelik bir askeri harekat başlattı. Buna karşılık İran, İsrail’e ve ABD üslerinin bulunduğu Katar, Birleşik Arap Emirlikleri ve Bahreyn gibi bölge ülkelerinde belirlediği hedeflere saldırılar düzenledi. Bu saldırılarda İran lideri Ayetullah Ali Hamaney ve çok sayıda üst düzey yetkilinin hayatını kaybettiği bildirildi.

Rusya’nın İddiaları

Washington Post’un isimsiz kaynaklara dayandırdığı haberine göre, Rusya’nın İran’a istihbarat sağladığı öne sürüldü. Haberde, Rusya’nın savaş gemileri ve uçaklar dahil ABD askeri varlıklarının konum bilgilerini İran’a ilettiği iddia edildi. İstihbaratın kapsamını ‘oldukça geniş’ olarak nitelendiren kaynaklar, Rusya’nın sağladığı hedef belirleme desteğinin boyutlarının ise net olarak bilinmediğini belirtti.

Öte yandan bazı yetkililer, Rusya’nın İran’a destek verdiğini doğrularken, Çin’in ise İran’a yardım etmediğini kaydetti.

Rusya’nın Çıkarları

Washington Post’a göre, Rusya, ABD ile İran arasındaki çatışmanın uzun sürmesini kendi çıkarına görüyor. Savaş nedeniyle yükselen petrol fiyatları Rusya’ya ekonomik avantaj sağlarken, ABD ve Avrupa’nın dikkatinin Ukrayna’dan İran’a kayması da Kremlin’in işine yarıyor. Konuyla ilgili olarak Kremlin Sözcüsü Dmitriy Peskov, CIA ve ABD Savunma Bakanlığı yorum talebini reddetti.

İran’ın Lordigan kentinde yaşananlar, masum bir protesto dalgası değil; Ortadoğu’yu kanla, kaosla ve parçalanmayla yeniden dizayn etmek isteyen küresel planın güncel bir hamlesidir. Sokakta yükselen öfke gerçek olabilir; ekonomik sıkıntılar inkâr edilemez. Ancak bu öfkeyi silaha çeviren, yönlendiren ve kanla besleyen irade İran halkının iradesi değildir.

Bu irade Tel Aviv’dedir, Washington’dadır, Londra’dadır.

İsrail, kuruluşundan bu yana bu coğrafyada barışın değil, sürekli çatışmanın tarafıdır. Çünkü İsrail için huzur ölümcül, kaos ise hayattır. Ortadoğu ne kadar parçalı, ne kadar yoksul, ne kadar birbirine düşman olursa İsrail o kadar güvendedir. Bugün Gazze’de akan kan, Lübnan’da yanan ateş, Suriye’de bitmeyen savaş ve şimdi İran sokaklarında tırmandırılan kaos; aynı merkezden yönetilen tek bir stratejinin parçalarıdır.

ABD ve İngiltere bu stratejinin mimarıdır. İsrail’in önünü açan, onu koruyan, işlediği her suçu “meşru müdafaa” ambalajına saran bu iki ülke, Ortadoğu’nun kanlı haritasını cetvelle çizen sömürge aklının bugünkü temsilcileridir. Irak’ta yalanla, Libya’da bombardımanla, Suriye’de vekâlet savaşlarıyla yaptıklarını şimdi İran’da ekonomik kuşatma ve sokak provokasyonlarıyla denemektedirler.

Ancak asıl acı olan şudur:
Bu plan sadece dışarıdan yürümüyor.
İçeriden de besleniyor.

İran yönetimi, yıllardır “anti-emperyalist” söylemler üretirken fiiliyatta İsrail’in çıkarlarına hizmet eden bir izolasyon politikası izlemektedir. İslam dünyasından kopuk, halkından kopuk, ümmet bilincinden uzak bir devlet aklı; İsrail’in en çok ihtiyaç duyduğu şeydir. Çünkü bölünmüş İslam dünyası, İsrail’in sigortasıdır.

Bugün İran;
– İslam dünyasıyla bütünleşmeyerek,
– mezhepçi bir siyasetle ümmeti ayrıştırarak,
– halkının ekonomik yükünü hafifletecek adımları atmaktan kaçınarak aslında İsrail’in “böl, yönet, zayıflat” stratejisine dolaylı katkı sunmaktadır.

Bu tabloya sadece İran değil, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi rejimler de dahildir. Washington’un talimatlarıyla hareket eden, Tel Aviv’le gizli-açık ittifaklar kuran, ümmetin değil sarayların güvenliğini önceleyen bu yönetimler; İslam dünyasının birliğine açıkça ihanet etmektedir.

Bugün Filistin yanarken sessiz kalan, Gazze bombalanırken İsrail’le ticaretini sürdüren, ABD üslerini topraklarında barındıran her rejim; bu kanın ortağıdır. Üzerine “İslam ülkesi” etiketi yapıştırılmış ama Londra ve Washington’da yazılmış anayasalara, sınırlara ve rejimlere sahip bu devletçikler; ümmetin değil emperyalizmin ürünüdür.

Unutulmamalıdır:
İngiltere’nin cetvelle çizdiği her sınır, bir fitnedir.
ABD’nin “istikrar” dediği her müdahale, bir yıkımdır.
İsrail’in “güvenlik” dediği her adım, yeni bir katliamdır.

Bugün İran karıştırılıyor.
Yarın hedef başka bir ülke olacaktır.
Türkiye, terörsüz Türkiye vizyonunu hayata geçirmeseydi, bugün aynı senaryolar bu topraklarda da sahnelenmek istenecekti. Ekonomi bahane edilecek, sokaklar kışkırtılacak, dışarıda yazılan senaryolar “halk hareketi” adıyla pazarlanacaktı.

Buradan açıkça seslenmek gerekir. İran halkı bu oyunu görmelidir. İran yönetimi aynaya bakmalıdır.

Ekonomik sıkıntılar aşılır.
Ambargolar delinip üretim ayağa kaldırılabilir.
Ama bağımsızlık kaybedilirse, ümmetten kopulursa, halk düşmanlaştırılırsa bunun bedeli sadece bugünün değil, nesillerin bedeli olur.

Bugün sokakta kaybedilen her can, emperyalizmin hanesine yazılmaktadır. Ve her suskun İslam ülkesi, bu suçun ortağıdır.

Allah bu coğrafyayı bir kez daha aynı senaryoyla ateşe vermek isteyenlere fırsat vermesin.
Ortadoğu’nun kurtuluşu İsrail’e alan açmakta değil, Batı’dan medet ummakta değil; oyunu bozmakta, ihaneti teşhir etmekte ve gerçek bir İslam birliğini yeniden inşa etmektedir.

Adeta soykırımın yaşandığı İsrail saldırılarının durması için, İslam İşbirliği Teşkilatı (İİT) ve Arap Ligi Olağanüstü Ortak Zirvesi’nde İslam ülkeleri, Suudi Arabistan’ın başkenti Riyad’da bir araya geldi.

Arap ülkelerinden İsrail’e karşı 5 yaptırım önerisi

Sivil kayıpları durdurmak ve bölgede iki devletli bir çözüm için harekete geçmek isteyen 11 Arap ülkesi, İsrail üzerinde baskı oluşturmak amacıyla 5 farklı madde önerisinde bulundu.

İsrail’e yönelik 1967’de Arap ülkelerince uygulanan ambargoyla benzeşen öneride, söz konusu maddeler şu şekilde:

1- İsrail’e mühimmat sağlamak için Amerikan askeri üslerinin kullanılmasının engellenmesi.

2-Diplomatik ve ekonomik ilişkilerin dondurulması

3-Petrol kullanmakla tehdit etmek

4-İsrail sivil havacılığının Arap hava sahasında engellenmesi

5-Gazze’ye yönelik saldırının durdurulması talebinin iletilmesi amacıyla Arap bakanlar komitesi oluşturulması

4 Arap ülkesi, ambargo önerisini reddetti

İsrail’e baskı kurmak için önerilen maddeler; Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Suudi Arabistan, Fas, Bahreyn tarafından reddedildi.

1967 ambargosunun geçmişi

1967 İsrail ambargosu, 1967 Arap-İsrail Savaşı’nın ardından Arap devletleri tarafından İsrail’e karşı uygulanan bir ekonomik ambargodur. Ambargo, İsrail’in askeri ve ekonomik kapasitesini zayıflatmayı ve onu Filistin topraklarından geri çekilmeye zorlamayı amaçlamıştır.

Ambargo, 1967’de Mısır, Suriye, Ürdün, Irak ve Cezayir tarafından başlatıldı. Ambargo kapsamında, bu ülkeler İsrail’e petrol, silah, gıda ve diğer temel malların ihracatını yasakladı. Ambargo ayrıca, İsrail’e yönelik uluslararası finansmanı da engelledi.

Ambargo, İsrail’in ekonomisini ciddi şekilde etkiledi. İsrail, petrol ve gıda tedarikinde zorluklarla karşılaştı ve ekonomik büyümesi yavaşladı. Ambargo, İsrail’in askeri kapasitesini de olumsuz etkiledi. İsrail, silah ve mühimmat tedarikinde zorluklarla karşılaştı ve savunma harcamalarını artırmak zorunda kaldı.

Ambargo, 1973 Yom Kippur Savaşı’ndan sonra kısmen kaldırıldı. Savaşın ardından, Mısır ve Suriye, İsrail ile barış görüşmelerine başlamak için ambargoyu gevşetti. Ancak, ambargonun bazı unsurları, özellikle silah ambargosu, günümüze kadar devam etmektedir.

Ambargo, İsrail-Arap ilişkilerinde önemli bir rol oynamıştır. Ambargo, İsrail’i Filistin sorununun bir çözümüne ulaşmak için daha fazla baskı altında bırakmıştır.

Ambargo, aynı zamanda, İsrail’in kendi savunma sanayisini geliştirmesine ve ekonomik olarak daha bağımsız olmasına da katkı sağlamıştır.