Ankara’da atılan şuursuzca sloganlar bir kez daha bize şunu gösterdi: Bu topraklarda asıl kavga, bir yönetim biçimi kavgası değil; bir medeniyet tasavvuru kavgasıdır. “Kahrolsun şeriat, yaşasın laiklik” diye bağıranlar aslında neyi reddettiklerinin farkında mı?

Şeriat denildiğinde akıllarına karanlık bir tablo getirilenlerin, dönüp kendi hayat pratiklerine bakmaları gerekmez mi?

Zina yasaklandı diye mi öfkelisiniz? Nesil bozulmasın, aile çökmesin diye konulan bir hududa mı düşmansınız?

Faiz haram kılındı diye mi rahatsızsınız? Fakirin alın teri, sermayenin çarkları arasında ezilmesin diye getirilen bir ölçü mü sizi ürkütüyor?

İçki yasaklandı diye mi karşısınız? Aklın, iradenin, şahsiyetin korunması mı sizi tedirgin ediyor?

Adalet emredildi diye mi huzursuzsunuz? Zalimlerin önüne set çekilmesi mi size ağır geliyor?

Bugün “özgürlük” adına alkışlanan tabloya bakalım: Aileler parçalanmış, gençlik kimlik krizinde, bağımlılıklar sıradanlaşmış, insan onuru piyasa değerine indirgenmiş. Kadın bedeni reklam panosuna, erkek sorumluluktan kaçan bir figüre dönüşmüş. Çocuklar babasız, toplum istikametsiz.

Soruyorum: Allah’ın hükmünü terk edip ne buldunuz?

Hangi sistem faizsiz bir düzen kurabildi?
Hangi laik rejim fakiri ezmeden ayakta durabildi?
Hangi ideoloji insana hem dünyada huzur hem ahirette umut verebildi?

Mesele şeriat değil. Mesele, nefsin sınırsızlığına dokunulması. İnsan, sınır istemiyor. Hesap vermek istemiyor. “Ben yapayım, ben belirleyeyim, ben yaşayım” diyor. Ama sınırsızlık özgürlük değildir; çoğu zaman esarettir.

Tarih bunun şahididir.

Abdülhamit II döneminde de benzer sloganlar atıldı: “Kahrolsun istibdat, yaşasın hürriyet!” Peki o çok arzulanan hürriyet geldiğinde ne oldu? İmparatorluk parçalandı. Dış müdahaleler arttı. Borç batağı derinleşti. Siyasi kaos büyüdü. Slogan atanlar gerçekten özgür mü oldu, yoksa küresel güçlerin oyun sahasında figüran mı haline geldiler?

Bugün de aynı zihniyet, aynı refleksle hareket ediyor. Kendi medeniyet köklerine düşmanlık ederek ilerlediğini sanıyor. Oysa köksüz ağaç meyve vermez. Kendi değerini inkâr eden toplum, başkasının değerini taklit eder; ama asla onun kadar güçlü olamaz.

Şeriat kelimesinden ürkenler, aslında adalet, ahlak ve sorumluluk fikrinden ürküyor olabilir mi?

Modern çağın putları var! Sınırsız tüketim, bireysel haz, ölçüsüz özgürlük… Ama bu putlar insanı mutlu etmedi. Aksine yalnızlaştırdı, parçalayarak çoğalttı, kalabalıklar içinde yapayalnız bıraktı.

Hakikat şu: Allah’ın hükmü insanın aleyhine değil, lehinedir. Yasaklar cezalandırmak için değil, korumak içindir. Emirler baskı için değil, denge içindir.

Sokakta slogan atmak kolaydır. Zor olan, tarihten ders almak ve aynaya bakmaktır.

Bugün asıl sorulması gereken soru şudur:
Şeriat mı insanı geri bırakır, yoksa nefsine teslim olmuş bir toplum mu kendini çürütür?

Cevap sokakta değil, vicdandadır.

İran Sokaklarından Dünya Haritasına! Maskeler Düştü, Oyun Ortada…

Ortadoğu’da artık hiçbir şey yoruma açık değildir.
Çünkü yorum dönemi bitmiş, itiraf dönemi başlamıştır.

Bir ülkede aynı anda sokaklar karışıyorsa, ekonomi düğmeye basılmış gibi çöküyorsa, medya tek merkezden aynı manşetleri atıyorsa; orada ne “halk hareketi” vardır ne de “demokrasi talebi”.

Orada plan vardır, proje vardır, harita vardır.

Bugün İran’da olan tam olarak budur.

Ve bu kez fark şuradadır:
Maske düşmüştür.

ABD Başkanı Donald Trump’ın, “Protestocular öldürülürse vururuz” sözü, yıllardır cilalanan yalanın açık itirafıdır.

Mesele demokrasi değildir.
Mesele insan hakları hiç değildir.
Mesele itaat etmeyen devletlerdir.

Bir ülkenin iç karışıklıklarını bahane edip, açık askerî tehdit savurmak; uluslararası hukukun değil, emperyal küstahlığın dilidir.

ABD bir yandan “halkın yanındayız” derken, öte yandan o halkın yaşadığı topraklara füze gösteriyorsa,
burada savunulan şey halk değil, haritanın kendisidir.

Evet, İran’da yoksulluk vardır.
Evet, halkın itirazları gerçektir.

Ama asıl soru şudur:
Bu itirazlar kimin planına hizmet etmektedir?

Bu filmi daha önce görmedik mi?

Suriye’de böyle başlamadı mı?
Irak’ta aynı senaryo oynanmadı mı?
Libya’da “özgürlük” diye sunulmadı mı?

Önce ekonomik boğma…
Sonra sokakların kaşınması…
Ardından “demokrasi” manşetleri…
Ve finalde: yıkım, bölünme, işgal.

Kazanan kim oldu?
Harita çizenler.

Kaybeden kim oldu?
Halklar.

Bugün İran için kullanılan dil, dün Irak ve Suriye için kullanıldı.

Aynı merkezler…
Aynı kavramlar…
Aynı vaatler…

Çünkü ortada yıllardır adım adım ilerleyen bir proje vardır:

Dört ayaklı Büyük Kürdistan Projesi.

Bu bir etnik proje değildir.
Bu, Büyük İsrail hedefinin harita ve güvenlik altyapısıdır.

Irak ayağı fiilen kurulmuştur.
Suriye ayağı kanla ve yıkımla inşa edilmiştir.
Türkiye ayağı yıllardır terörle, ekonomiyle, iç gerilimlerle zorlanmaktadır.

Şimdi sıra İran’dadır.

Çünkü İran düşerse,
haritanın üçüncü ayağı tamamlanacaktır.

Ve işte tam bu noktada,
yıllar önce TBMM kürsüsünden yapılan tarihî uyarı yankılanmaktadır.

Necmettin Erbakan ne demişti?

“Irak’ta bir parça,
Suriye’de bir parça,
İran’da bir parça,
Türkiye’de bir parça olacak şekilde
dört ayaklı bir Kürdistan kurmak istiyorlar.
Bu, Büyük İsrail projesinin bir parçasıdır.”

Bu sözler slogan değildi.
Hamaset hiç değildi.
Bu, devlet aklıyla yapılmış bir tarih okumasıydı.

Bugün gelinen nokta,
Erbakan Hoca’nın nasıl haklı çıktığını göstermektedir.

Ve şimdi başka bir gerçeği daha konuşmak zorundayız.

Diplomasinin yerini Trumplomasi almıştır.

Artık masada hukuk yoktur.
Masada ahlak yoktur.
Masada sadece güç vardır.

ABD bugün dünyanın en büyük korsan devleti hâline gelmiştir.
Devletlerarası korsanlık dönemi başlamıştır.

BM suskundur.
NATO işlevsizdir.
Uluslararası hukuk raflardan düşmüştür.

Kara Korsan Trump’ın gemileri,
ülkelerin egemenliğine el koymaktadır.

Bu yüzden savaş tehlikesi,
hiç olmadığı kadar yakındır.

İran’da huzurdan söz etmek,
Hamaney olduğu sürece zor;
Trump ABD’nin başında olduğu sürece ise imkânsızdır.

İran sokakları CIA ve Mossad ajanlarıyla kaynarken, Trump’ın “İran özgürlüğe bakıyor, ABD yardıma hazır” sözlerini iyi okumak gerekir.

Bu sözler yardım vaadi değil,
darbe mesajıdır.

Ambargolarla bölgeyi ateş topuna çeviren kimdir?
Ekonomileri boğan kimdir?
Toplumsal öfkeyi büyüten kimdir?

Cevap nettir.

Bu noktada artık şunu söylemek zorundayız: Müslüman coğrafyalar, özlerine dönmek zorundadır. İslam’da birlik sağlanmadan,
bu oyun bozulamaz.

Böl, parçala, yut…
Bu; acımasız kapitalizmin ve Siyonist aklın ürünüdür.

Dün komünizmi tehlike diye gösterip kapitalizmi parlatanlar, bugün o düzenin enkazını insanlığa yıkmaktadır.

Oysa İslam, sosyalizmin vaat ettiğinden fazlasını emreder.

Adaleti…
Paylaşımı…
İnsanı…

Ve işte bu yüzden,
küresel oyun kurucular paniktedir.

Çünkü uyanan bir İslam dünyası, çöken bir emperyal düzen demektir.

Bu Pazar Sohbeti bir rejimi savunmak için yazılmadı.
Bu Pazar Sohbeti baskıyı aklamak için yazılmadı.

Bu Pazar Sohbeti , oyunun tamamını görmek isteyenler için yazıldı.

Ve artık soru şudur:

Uyuyacak mıyız?
Yoksa uyanacak mıyız?

Tarih tekerrür etmiyor; bilerek ve planlanarak tekrar ettiriliyor.
Sahne aynı, oyuncular aynı, senaryo ise artık ezbere biliniyor.

Bugün Venezuela…
Dün Irak’tı, Afganistan’dı, Libya’ydı, Suriye’ydi…
Yarın hangi ülke?

ABD yine sahnede.
Elinde demokrasi maskesi, cebinde petrol haritası, arkasında uçak gemileri…

ÖNCE ALGI, SONRA İŞGAL

ABD’nin işgal planları hiç değişmedi.
Yüzyıldır aynı yöntem, aynı bahane, aynı yıkım.

Bir ülkenin yer altı zenginliklerine göz diker:

• Petrol varsa “özgürlük” der

• Doğalgaz varsa “insan hakları” der

• Altın varsa “demokrasi” der

• Direniş varsa “kimyasal silah” uydurur

Önce dünya medyası devreye girer.
Manşetler atılır, uzmanlar konuşturulur, algı inşa edilir.
“Halk baskı altında”, “rejim gayrimeşru”, “lider diktatör”…

Ardından yaptırımlar gelir.
Açlık başlar.
Ekonomi çöker.
Kaos büyür.

Ve sonra…
Bombalar demokrasi adına düşer.

VENEZUELA, PETROL KADAR BÜYÜK BİR GÜNAH

Venezuela’nın suçu ne?
Dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervlerine sahip olmak.

Suçu ne?
Petrolünü ABD yerine Çin’e, Rusya’ya satmak istemek.
Suçu ne?
“Ben bağımsızım” diyebilmek.

İşte bu yüzden bugün Caracas bombalanıyor.
İşte bu yüzden “Maduro meşru değil” deniyor.
İşte bu yüzden rejim değişikliği açık açık konuşuluyor.

Bu bir demokrasi operasyonu değil,
Bu düpedüz enerji soygunudur.

93 DARBE, 93 YIKIM, 93 SESSİZLİK

ABD’li bir yetkilinin itirafıyla.
1946’dan sonra 93 darbe veya rejim değişikliğinde ABD parmağı var.

Bu bir iddia değil.
Bu bir komplo teorisi değil.
Bu bir itiraf.

Filipinler’den İran’a,
Guatemala’dan Şili’ye,
Irak’tan Libya’ya…

Haritalar değişti,
Ülkeler yıkıldı,
Milyonlar öldü.

Ama ABD’nin gerekçeleri hiç değişmedi.

DÜNYA NE YAPIYOR?

Dünya devletleri ne yapıyor biliyor musunuz?

Bir sinema salonunda gibi oturuyor.
Ekranda bombalar patlıyor, çocuklar ölüyor, ülkeler yağmalanıyor…

Ve herkes böm böm bakıyor.

BM susuyor.
NATO izliyor.
İnsani kuruluşlar rapor yazıyor.
Raporlar raflarda çürüyor.

BU BİR ÇAĞRIDIR!

Ben gazeteci-yazar Aziz Dağtekin olarak buradan dünya kamuoyuna açıkça sesleniyorum:

Bu işgaller son bulmalı!
Bu soygun düzeni durdurulmalı!
Bu ikiyüzlü “demokrasi” yalanı artık kimseyi kandıramaz!

Birleşmiş Milletler’e çağrımdır. Artık güçlülerin değil, halkların yanında durun!

NATO’ya çağrımdır. Saldırı ittifakı değil, barış gücü olun!

Dünya halklarına çağrımdır.
Bugün Venezuela, yarın sizsiniz!

MAZLUMLARIN YANINDA SAF TUTUN

Venezuela yalnız değildir.
Irak yalnız değildi.
Filistin yalnız değildir.
Libya yalnız değildi.

Bu çağrı, Bombalar altında kalan çocuklar içindir.
Bu çağrı, Toprağına sahip çıkmak isteyen halklar içindir.
Bu çağrı, Dünyanın vicdanına yapılmış son uyarıdır.

Ya susarak suça ortak olacağız,
ya da mazlumların yanında insan kalacağız.

Tarih bunu yazacak.
Ve kim nerede durmuşsa, orada anılacak.