Ankara’da atılan şuursuzca sloganlar bir kez daha bize şunu gösterdi: Bu topraklarda asıl kavga, bir yönetim biçimi kavgası değil; bir medeniyet tasavvuru kavgasıdır. “Kahrolsun şeriat, yaşasın laiklik” diye bağıranlar aslında neyi reddettiklerinin farkında mı?

Şeriat denildiğinde akıllarına karanlık bir tablo getirilenlerin, dönüp kendi hayat pratiklerine bakmaları gerekmez mi?

Zina yasaklandı diye mi öfkelisiniz? Nesil bozulmasın, aile çökmesin diye konulan bir hududa mı düşmansınız?

Faiz haram kılındı diye mi rahatsızsınız? Fakirin alın teri, sermayenin çarkları arasında ezilmesin diye getirilen bir ölçü mü sizi ürkütüyor?

İçki yasaklandı diye mi karşısınız? Aklın, iradenin, şahsiyetin korunması mı sizi tedirgin ediyor?

Adalet emredildi diye mi huzursuzsunuz? Zalimlerin önüne set çekilmesi mi size ağır geliyor?

Bugün “özgürlük” adına alkışlanan tabloya bakalım: Aileler parçalanmış, gençlik kimlik krizinde, bağımlılıklar sıradanlaşmış, insan onuru piyasa değerine indirgenmiş. Kadın bedeni reklam panosuna, erkek sorumluluktan kaçan bir figüre dönüşmüş. Çocuklar babasız, toplum istikametsiz.

Soruyorum: Allah’ın hükmünü terk edip ne buldunuz?

Hangi sistem faizsiz bir düzen kurabildi?
Hangi laik rejim fakiri ezmeden ayakta durabildi?
Hangi ideoloji insana hem dünyada huzur hem ahirette umut verebildi?

Mesele şeriat değil. Mesele, nefsin sınırsızlığına dokunulması. İnsan, sınır istemiyor. Hesap vermek istemiyor. “Ben yapayım, ben belirleyeyim, ben yaşayım” diyor. Ama sınırsızlık özgürlük değildir; çoğu zaman esarettir.

Tarih bunun şahididir.

Abdülhamit II döneminde de benzer sloganlar atıldı: “Kahrolsun istibdat, yaşasın hürriyet!” Peki o çok arzulanan hürriyet geldiğinde ne oldu? İmparatorluk parçalandı. Dış müdahaleler arttı. Borç batağı derinleşti. Siyasi kaos büyüdü. Slogan atanlar gerçekten özgür mü oldu, yoksa küresel güçlerin oyun sahasında figüran mı haline geldiler?

Bugün de aynı zihniyet, aynı refleksle hareket ediyor. Kendi medeniyet köklerine düşmanlık ederek ilerlediğini sanıyor. Oysa köksüz ağaç meyve vermez. Kendi değerini inkâr eden toplum, başkasının değerini taklit eder; ama asla onun kadar güçlü olamaz.

Şeriat kelimesinden ürkenler, aslında adalet, ahlak ve sorumluluk fikrinden ürküyor olabilir mi?

Modern çağın putları var! Sınırsız tüketim, bireysel haz, ölçüsüz özgürlük… Ama bu putlar insanı mutlu etmedi. Aksine yalnızlaştırdı, parçalayarak çoğalttı, kalabalıklar içinde yapayalnız bıraktı.

Hakikat şu: Allah’ın hükmü insanın aleyhine değil, lehinedir. Yasaklar cezalandırmak için değil, korumak içindir. Emirler baskı için değil, denge içindir.

Sokakta slogan atmak kolaydır. Zor olan, tarihten ders almak ve aynaya bakmaktır.

Bugün asıl sorulması gereken soru şudur:
Şeriat mı insanı geri bırakır, yoksa nefsine teslim olmuş bir toplum mu kendini çürütür?

Cevap sokakta değil, vicdandadır.

Bu ülkede bir süredir “delikanlılık” kelimesi çok ucuzladı. Herkes ağzında taşıyor ama cebinde yok. Cesaret, karakter ve omurga; vitrine konmuş ama depoda bitmiş durumda.

Yiğit gibi görünüp ayağına yatanlar var.
Dost diye gezip ilk parayı görünce sırt dönenler var.
Yüzüne gülüp arkandan ıslık çalanlar, “Ben senin iyiliğini istiyorum” deyip seni kuyunun başına getirenler var.

Eskiden bazı şeyler ayıptı.
Şimdi CV’ye yazılıyor.

Mesela “duruşsuzluk”.
Artık esneklik deniyor.
Omurgasızlık mı? Ona da “uyum sağlama yeteneği” diyorlar.

Bir insanın sabah söylediğini akşam inkâr etmesi eskiden karakter zayıflığıydı.
Şimdi “strateji”.

Dostunu paraya satan yok artık, “Sürdürülebilir ilişkiler” var.
Herkes herkesi çok seviyor, ta ki çıkarlar çatışana kadar.

O anda ne oluyor biliyor musunuz?
Delikanlılık izne çıkıyor.
Vicdan toplantıda oluyor.
Sorumluluk “maile döneriz” diyor.

Yüz yüze gelince sarılan, arkanı dönünce rapor yazan, gıyabında aslan, huzurda kedi olan bir insan profili türedi.

Ve hepsi çok meşgul.
Hepsi çok önemli.
Ama nedense hiçbirinin yük taşıdığı görülmedi.

Bir gün böyleler, bir gün öyle.
Bugün prensip, yarın fırsat.
Bugün omurga, yarın “yanlış anlaşılmışım”.

En sevdikleri cümle şu: Ben aslında öyle biri değilim.

Zaten sorun da bu.
Kimse artık “öyle biri” değil.
Ama ortalık o biriyle dolu.

Nasihat sevmezler.
Eleştiriye alerjileri vardır.
Ama başkasının hatasını mikroskopla incelerler.

Yılan gibi sarılırlar,
Kaz gibi yolacak fırsat kollarlar,
Sonra da “niye kimse bana güvenmiyor” diye içerler.

İnanılmaz.

Bir de mağduriyet kısmı var.
Bu ülkede en çok can yakanlar,
En çok “canım yandı” diyenler.

Herkes ezilmiş, ama kimse ezen değil. Herkes dürüst, ama kimse doğruyu söylemiyor. Belki de mesele şu: Biz bu tabloyu fazla ciddiye alıyoruz.

Oysa bu bir karakter sorunu değil artık.
Bu bir yaşam tarzı.
Bir tercih.
Bir duruşsuzluk disiplini.

O yüzden şaşırmıyorum. Kızmıyorum da. Sadece not düşüyorum tarihe! Bu çağda delikanlı kalmak marjinal bir eylemdir. Omurgalı olmak radikal bir tercihtir.
Ve evet, hâlâ netim. Yavşakları sevmiyorum.