Ülke genelinde 27 eyalete yayılan protestolar, yalnızca hayat pahalılığıyla açıklanamayacak kadar organize, zamanlaması ise fazlasıyla manidar. Amerikan merkezli İnsan Hakları Aktivistleri Ajansı’nın verileri, Batı medyasının alışıldık refleksiyle servis ediliyor: Rakamlar, görüntüler, dramatik başlıklar… Ardından sahneye tanıdık bir isim çıkıyor: Rıza Pehlevi.

Sürgündeki Veliaht ve Tanıdık Çağrı

1979’da İran’dan kovulan şah rejiminin varisi Rıza Pehlevi, ABD ekranlarından İran halkına sesleniyor:
“Şimdi ayağa kalkma zamanı.”

Bu çağrı yeni değil. Yıllardır aynı merkezlerden, aynı cümlelerle, aynı vaatlerle tekrarlanıyor. Ancak bu kez ton daha sert, umut daha iddialı. “Rejim çöküyor”, “geçiş sürecine hazırız” deniliyor. Peki sorulması gereken asıl soru şu: Kim hazırlıklı? İran halkı mı, yoksa bu süreci tasarlayan küresel aktörler mi?

ABD Neden İran’ı İstiyor?

Washington’un İran’a ilgisi ne demokrasiyle ne de insan haklarıyla başladı.
Mesele net:

• Enerji kaynakları,
• İsrail’in güvenliği,
• Çin ve Rusya’yı çevreleme stratejisi,
• Ve Orta Doğu’da kontrol edilemeyen son büyük aktörün dizginlenmesi.

İran, ABD için yalnızca “rejim sorunu” olan bir ülke değil; itaat etmeyen bir merkez, teslim olmayan bir jeopolitik düğüm. Bu yüzden yaptırımlar yetmediğinde sokaklar konuşur, ekonomik kriz derinleştirilir, ardından “alternatif liderler” vitrine çıkarılır.

Şahlar İran’a Ne Kattı?

Bugün Rıza Pehlevi “demokratik geçiş”ten söz ediyor.
Ancak İran halkı şunu unutmuyor:

• SAVAK işkencelerini,
• ABD ve İsrail güdümlü baskı rejimini,
• Halktan kopuk, saray merkezli yönetimi,
• Yeraltı zenginliklerinin Batı’ya peşkeş çekilmesini.

Şah dönemi İran’a özgürlük değil, itaat getirdi. Kalkınma değil, bağımlılık getirdi. Peki şimdi sorulması gereken soru açık:
İsrail’le poz veren, Netanyahu’nun “sıkı dostu” olan bir Pehlevi, İran halkına ne vaat ediyor?

İsrail’in Gölgesi, Kukla Endişesi

Rıza Pehlevi’nin İsrail’le kurduğu yakın ilişkiler sır değil.
Ağlama Duvarı’nda verilen pozlar, Netanyahu ile samimi görüntüler, Yahudi lobileriyle kurulan güçlü bağlar…

İran halkı şu soruyu sormakta haklı:
Bu mu bağımsızlık?
Bu mu ulusal onur?

İsrail’in bölgeyi kana buladığı bir dönemde, Tel Aviv’in dostu olan bir figürün Tahran’da meşruiyet bulması mümkün mü?

CIA Sahada mı?

Ortadoğu tecrübesi olan herkes bilir:
Bir ülkede ekonomik kriz derinleşiyor, döviz sübvansiyonları kesiliyor, halk sokağa dökülüyor ve ardından “sürgündeki kurtarıcı” ortaya çıkıyorsa, orada yalnızca halk yoktur.

Bugün İran’da:

• Dijital propaganda hızlandı,
• Sosyal medya koordinasyonu arttı,
• Batı medyası tek ses oldu.

Bu tablo, CIA’nin tanıdık rejim değişikliği el kitabını hatırlatıyor. Irak’ta, Libya’da, Suriye’de görülen senaryonun İran versiyonu mu sahnede?

İran Halkı Gaza Gelecek mi?

İşte kırılma noktası burada.
İran halkı rejimden memnun olmayabilir.
Ama bu, başka bir boyunduruğu kabulleneceği anlamına gelmez.

Tarih şunu defalarca gösterdi:
Emperyalizm, öfkeyi kullanır ama bedelini halk öder.

Bugün İran sokaklarında yankılanan sesler gerçek olabilir; fakat o seslerin yönünü tayin etmek isteyenlerin niyeti son derece karanlıktır.

Bu mesele yalnızca İran’ın meselesi değil.
Bu, egemenlik mi, vesayet mi sorusudur.
Bu, halk iradesi mi, küresel mühendislik mi tartışmasıdır.

İran ya kendi geleceğini kendi belirleyecek,
ya da başkalarının çizdiği bir “özgürlük ambalajı” içinde yeni bir esarete sürüklenecek.

Ve tarih, bir kez daha soracak:
Halk mı kazandı, yoksa senaryo mu?

Bugün Pazar.
Ama bu bir tatil yazısı değil.
Bu, dünyanın yüzüne çarpılan bir tokattır.

Artık kimse bizi aptal yerine koymasın.
Kimse “demokrasi”, “insan hakları”, “hukuk devleti” gibi süslü kelimelerin arkasına saklanmasın.
Çünkü gerçek ortada duruyor ve haykırıyor:

Dün Türkiye’de FETÖ eliyle yapılmak istenen neyse, bugün Venezuela’da yapılan odur.
Yöntem aynı.
Senaryo aynı.
Akıl aynı.
Sadece oyuncular ve sahne değişmiştir.

2016’da Türkiye’de ne yapılmak istendi?
Seçilmiş iktidar devrilecek, milli irade gasp edilecek, ülke vesayet altına alınacaktı.
Aparat kimdi?
FETÖ.

Peki bugün Venezuela’da ne yapılıyor?
Seçilmiş devlet başkanı gayrimeşru ilan ediliyor, ülke kaosa sürükleniyor, ekonomik ambargolarla halk açlığa mahkûm ediliyor.
Ama bu kez fark ne biliyor musunuz?

Bu kez ABD aparat kullanmıyor.
Bu kez darbenin kendisi sahnede.

Normalde ne yapardı?
Bir örgüt bulur, bir muhalif figür parlatır, bir “özgürlük” masalı anlatır, sonra perde arkasından ülkeyi yakardı.
Irak’ta yaptı.
Libya’da yaptı.
Suriye’de yaptı.

Ama Venezuela’da artık zahmete bile girmiyor.
Çünkü şımarıklık zirvede.
Çünkü cezasızlık alışkanlık yaptı.

Açık açık diyorlar:
“Bu petrol bizim.”
“Bu ülke bizim çıkar alanımız.”
“Bu lider bizim istemediğimiz biri.”

Ve utanmadan buna demokrasi diyorlar.

İşte vicdanları sızlatan ikiyüzlülük tam da burada başlıyor.

Binlerce çocuğun, kadının, sivilin ve gazetecinin ölümünden sorumlu Katil İsrail Başbakanı’nı kırmızı halılarla karşılayan bir ABD, aynı anda başka bir ülkeye “hukuk” dersi veriyor.

Soruyorum:
Hangi hukuk?
Kimin hukuku?
Lahey nerede?
Uluslararası Ceza Mahkemesi neden kör, sağır, dilsiz?
BM neden suskun?

Çünkü artık herkes biliyor:
Bu dünyada hukuk, güçlünün emrindedir.
Adalet terazisi, petrol varillerinin altında ezilmiştir.
Güçlüysen suç işlemek serbesttir.
Zayıfsan yaşama hakkın bile müzakere konusudur.

Daha da acı olan ne biliyor musunuz?

Biz bu korsanlığa, bu haydutluğa, bu vahşi kapitalist saldırıya üzülürken;
Venezuela halkının bir kısmı üzülmedi.
Aksine sevindi.
Alkışladı.Seçilmiş liderinin devrilmesini kurtuluş sandı.
İşte emperyalizmin en büyük başarısı budur.
Tankla değil, bilinçle kazanır.
Bombayla değil, algıyla işgal eder.
Türkiye’de 15 Temmuz’da bunu başaramadılar.
Çünkü millet ayağa kalktı.
Çünkü irade teslim olmadı.
Ama her ülke aynı refleksi gösteremiyor.
Çünkü yıllarca umutları çalınmış, özgüveni yok edilmiş, zihni köleleştirilmiş toplumlar var.
Ve dünya ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Gazze yanıyor, dünya susuyor.

Venezuela boğuluyor, dünya susuyor.
Afrika talan ediliyor, dünya susuyor.
Çin susuyor.
Rusya susuyor.
Avrupa susuyor.
Büyük güçler susuyorsa bilin ki pazarlık yapılmıştır.
Paylaşım masası kurulmuştur.
Kim neyi alacak bellidir:
Biri petrolü,
biri altını,
biri stratejik coğrafyayı…
Mazluma ise sadece mezar düşer.

Bu bir dünya düzeni değil.
Bu bir yağma düzenidir.
Bu bir ahlaksızlık sistemidir.

Ve artık şu gerçeği kabul edelim:
ABD’nin demokrasi anlatacak hiçbir ahlaki meşruiyeti kalmamıştır.
Bu devlet, bugün küresel ölçekte tehlikeli bir haydut gibi davranmaktadır.

Kravatlıdır ama kanlıdır.
Gülümsüyor ama yıkıyor.
Konuşuyor ama öldürüyor.

Bu Pazar sohbeti bir ülkenin değil, susturulmuş bütün halkların çığlığıdır.

Bu yazı bir siyasi görüş değil, vicdan testidir.

Ve son sözümüz şudur: Tarih sadece zalimleri değil,  onlara sessiz kalanları da yargılayacaktır.  Bugün susanlar, yarın “biz bilmiyorduk” diyemeyecek. Çünkü her şey gözümüzün önünde oldu.

Bahçeli, Venezuela’daki son gelişmelere ilişkin değerlendirmelerini gazeteci Güngör Yavuzarslan’a gönderdiği mesaj aracılığıyla kamuoyuyla paylaştı. Açıklamasında, ABD’nin Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’yu iktidardan uzaklaştırmaya yönelik girişimlerinin hukuki ve meşru olmadığını vurguladı.

Bu tür müdahalelerin Türkiye açısından yabancı olmadığını belirten Bahçeli, yaşananların tanıdık ve bilinen bir komplo düzenini yansıttığını dile getirdi. Bazı medya kuruluşlarının olayların asıl mahiyetini farklı yönlere çekmeye çalıştığını savunan Bahçeli, bunun yanlış bir tutum olduğunu kaydetti.

Türkiye’nin 15 Temmuz 2016’da FETÖ eliyle hedef alındığını hatırlatan Bahçeli, darbe gecesi Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın Marmaris’te bulunduğu sırada doğrudan kendisini hedef alan bir girişim yapıldığını anımsattı.

Bahçeli, “15 Temmuz’da Türkiye’de uygulanan yöntem ile bugün Venezuela’da Maduro’ya karşı devreye sokulan yöntem birebir aynıdır” ifadelerini kullandı. ABD’nin, 15 Temmuz’da Türk milletinin direnişiyle başarısız olan planlarının benzerini bu kez Venezuela’da hayata geçirmeye çalıştığını ileri sürdü.

Açıklamasının sonunda, yapılan değerlendirmelerde bu benzerliğin özellikle vurgulanması gerektiğini belirten Bahçeli, kamuoyunun dikkatinin olayların arkasındaki yöntemlere çekilmesinin daha doğru olacağını ifade etti.

Orta Doğu’da ve Kafkasya’da yaşanan gelişmeler, gözlerimizi kapatamayacağımız kadar açık ve tehlikeli bir tablo çiziyor. ABD, her zamanki gibi kendi çıkarları doğrultusunda bölgeyi yeniden şekillendiriyor; ama bu sefer işi öyle bir boyuta taşımış ki, sadece Filistin’in haklarını hiçe saymakla kalmıyor, Türk dünyasının birliğine de ciddi bir darbe vuruyor.

ABD’nin İbrahim Anlaşmaları üzerinden yürüttüğü politikalar artık sıradan bir diplomatik manevra değil; bu bir dayatma, bir oldu bitti ve açık bir köleleştirme projesidir. Suriye’den çekildiğini ilan eden ABD, iddialara göre İsrail’in güvenliğini sağlamak adına Orta Doğu ve Kafkaslar’da yeni politikalar geliştiriyor. Peki, bu nasıl bir Türk Birliği anlayışıdır?

İbrahim Anlaşmaları’nın özü, Filistin’i yok saymak ve İsrail’in işgal ettiği toprakları meşrulaştırmak anlamına geliyor. Arap Ligi ve bazı “Türk geçinen” Kafkas devletlerinin bu anlaşmaların içine girmesi, sadece politik bir hata değil, ahlaki bir ihanettir. Kazakistan ya da Azerbaycan’ın İsrail ile ilişkilerini normalleştirecek bir adım atması durumunda, Türk dünyasının sembolik birliği sadece kağıt üzerinde kalacak, sahada ise Siyonist yayılmacılığa hizmet edecektir.

Ve üstelik, bazı Kafkasya Türkleri, Kıbrıs Rum Yönetimi ile temsilcilik açma gibi tartışmalı adımlar atarak, Türk Birliği’nin ruhunu yerle bir ediyor. Bu, sadece bir diplomatik skandal değil; bu, Türk dünyasının kendi çıkarlarına ihanet etmesidir. Türk Birliği’nin adı kullanılarak yapılan bu hamleler, birliğin manevi ve stratejik değerlerine dinamit koymaktadır.

ABD’nin Florida’da düzenlenen Amerika İş Forumu’nda İbrahim Anlaşmaları’na bir ülkenin daha katıldığını açıklaması, ama hangi ülke olduğunu belirtmemesi, ABD’nin niyetinin ne kadar sinsi olduğunu gösteriyor. Kazakistan mı, Azerbaycan mı? Asıl soru şudur: Türk dünyası hangi tarafta duracak? Siyonizmin hizmetinde mi, yoksa kendi birliğinin ve mazlum Filistin halkının yanında mı?

ABD ve İsrail’in bölgedeki hamleleri, sadece Filistin’i değil, Türk dünyasının bağımsızlık ve onur duygusunu da hedef alıyor. Ve Arap Ligi’nin sessizliği, Kafkasya’daki bazı Türk devletlerinin ise yanlış ve tutarsız hamleleri, bu oyunu güçlendirmektedir.

Bugün susarsak, yarın bu anlaşmaların meşrulaştırdığı hak ihlalleri ve yayılmacı politikalar, sadece Filistin’i değil, Türk dünyasının geleceğini de tehdit edecektir. Birliğin ruhuna, onuruna ve tarihi sorumluluklarımıza sahip çıkmak zorundayız. Sessiz kalmak, ihanetin kendisidir.

ABD’nin ve İsrail’in oyunlarına hizmet eden hiçbir anlaşma, hiçbir diplomatik manevra, Türk dünyasının birliğini ve onurunu meşrulaştıramaz. Kafkasya’daki bazı Türklerin ve Arap Ligi’nin sessizliği ise sadece tepki değil, açık bir uyarıdır: Birlik, doğru duruşla korunmazsa, kolayca çöker.

Bu ihanetin farkında olmalı ve yüksek sesle itiraz etmeliyiz. Çünkü Türk Birliği’nin geleceği, Filistin’in hakları kadar kutsaldır.