Trump, İran’ın sunduğu metni ayrıntılı biçimde incelediğini vurgulayarak, teklifin bazı yönlerinin kendisi açısından kabul edilebilir olmadığını söyledi. Açıklamasında, “Her şeyi dikkatle gözden geçirdim. İran’ın son teklifi benim için uygun değil. Anlaşma yapma niyetinde olduklarını görüyorum ancak ortaya koydukları çerçeve beni tatmin etmiyor. Kabul edemeyeceğim unsurlar içeriyor” ifadelerini kullandı. Bu sözleriyle Trump, diplomatik sürecin tamamen kapanmadığına işaret etse de mevcut teklifin ciddi revizyonlara ihtiyaç duyduğunu ima etti.

ABD Başkanı’nın İran’a yönelik eleştirileri yeni değil. Daha önce yaptığı açıklamalarda da Tahran yönetiminin geçmiş politikalarını hedef alan Trump, İran’ın yeterince sorumluluk üstlenmediğini ve bedel ödemediğini savunmuştu. Sosyal medya üzerinden yaptığı değerlendirmelerde de son 40 yılı aşkın sürece gönderme yaparak, mevcut teklifin bu tarihsel arka plan göz önüne alındığında yetersiz kaldığını dile getirmişti.

İran cephesinden gelen açıklamalar ise teklifin kapsamına dair farklı bir çerçeve sunuyor. Tahran yönetimi, 14 maddelik planın temel amacının çatışmaları sona erdirmek olduğunu ve teklifin nükleer programla ilgili herhangi bir madde içermediğini belirtti. İran Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü İsmail Bekayi, ülkesinin şu aşamada nükleer konular üzerine yeni bir müzakere yürütmediğini açıkça ifade etti. Bu durum, taraflar arasındaki temel anlaşmazlık noktalarından birinin nükleer faaliyetler olduğu yönündeki değerlendirmeleri güçlendiriyor.

Öte yandan Trump’ın röportajında yalnızca İran meselesi değil, İsrail iç siyasetine dair dikkat çekici mesajlar da yer aldı. İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu hakkında konuşan Trump, devam eden yolsuzluk ve rüşvet davalarına rağmen Netanyahu’ya açık destek verdi. Trump, İsrail Cumhurbaşkanı Isaac Herzog’a çağrıda bulunarak Netanyahu için af talebini yineledi.

Trump, açıklamasında Netanyahu’nun savaş döneminde görev yapan bir lider olduğuna dikkat çekerek, “Cumhurbaşkanınıza söyleyin, Bibi’yi affetsin. O bir savaş zamanı başbakanı. Ben ve Bibi olmasaydık İsrail olmazdı” şeklinde konuştu. Bu sözler, hem ABD-İsrail ilişkilerinin siyasi boyutuna hem de Trump’ın Netanyahu ile olan yakın ilişkisine işaret etti.

Gelişmeler, Orta Doğu’daki diplomatik dengelerin hassasiyetini bir kez daha gözler önüne seriyor. İran’ın çatışmaları sonlandırmaya odaklandığını belirttiği teklif ile ABD’nin daha geniş kapsamlı beklentileri arasındaki fark, taraflar arasında henüz ortak bir zemin bulunamadığını gösteriyor. Özellikle nükleer faaliyetlerin müzakere dışında tutulması, Washington açısından önemli bir eksiklik olarak değerlendiriliyor.

Trump’ın açıklamaları, ABD’nin İran politikasında sert tutumun devam edebileceğine işaret ederken, diplomatik kapının tamamen kapanmadığını da ortaya koyuyor. Ancak mevcut şartlarda tarafların anlaşmaya varabilmesi için teklifin kapsamı ve içeriği üzerinde ciddi değişiklikler yapılması gerektiği anlaşılıyor.

Bölgedeki gelişmeler yalnızca ABD ve İran’ı değil, aynı zamanda İsrail başta olmak üzere birçok ülkeyi doğrudan etkiliyor. Trump’ın aynı röportajda hem İran teklifine mesafeli yaklaşması hem de Netanyahu’ya güçlü destek vermesi, Washington’un bölgedeki stratejik önceliklerini yeniden gündeme taşıdı.

Önümüzdeki süreçte İran’ın teklifinde değişikliğe gidip gitmeyeceği ve ABD’nin nasıl bir karşı adım atacağı merak konusu olmaya devam ediyor. Diplomatik temasların sürmesi halinde, tarafların daha kapsamlı ve karşılıklı beklentleri karşılayan bir anlaşma zemini araması bekleniyor.

“Bataklıktan Çıkış” Arayışı mı?

Son haftalarda artan çatışmalar ve uluslararası kamuoyunun yükselen tepkisi, ABD yönetimini zor bir denklemin içine sokmuş durumda. Analistlere göre Trump yönetimi, başlangıçta hızlı sonuç alınması hedefiyle destek verdiği askeri sürecin beklenenden daha karmaşık bir hal almasıyla geri adım sinyalleri vermeye başladı. Washington kulislerinde konuşulanlara göre, Trump’ın yakın çevresine “uzayan savaşın ABD’ye maliyetinin giderek arttığını” dile getirdiği ifade ediliyor.

Özellikle ekonomik yük, bölgesel istikrarsızlık ve ABD kamuoyundaki savaş karşıtı eğilimlerin artması, yönetimi yeni bir strateji arayışına itmiş durumda. Bu çerçevede 9 Nisan tarihi kritik bir eşik olarak öne çıkıyor. İddialara göre Trump, bu tarihte tek taraflı bir kararla bölgeden çekilme seçeneğini masaya koymuş durumda.

Netanyahu’nun Direnci: Siyasi Gelecek mi Öncelik?

Öte yandan İsrail cephesinde farklı bir tablo çiziliyor. Benjamin Netanyahu’nun, askeri operasyonların sürdürülmesi gerektiği yönünde ısrarcı olduğu ve ABD’nin olası bir çekilmesinin İsrail’i yalnız bırakacağı görüşünü savunduğu belirtiliyor.

Siyasi gözlemcilere göre Netanyahu’nun bu sert tutumunun arkasında yalnızca güvenlik kaygıları değil, aynı zamanda iç politik hesaplar da yer alıyor. Uzun süredir iç siyasi baskılarla karşı karşıya olan İsrail Başbakanı’nın, savaş ortamını kendi siyasi geleceğini korumak adına bir araç olarak kullandığı yönünde eleştiriler artıyor.

Bazı uzmanlar, Netanyahu’nun “geri adım atmanın siyasi sonu olacağı” düşüncesiyle hareket ettiğini öne sürerken, bu durumun bölgedeki tansiyonu daha da yükselttiği ifade ediliyor.

Bölgede Barış Umudu Zayıflıyor mu?

Uluslararası toplum ise gelişmeleri endişeyle takip ediyor. Birçok ülke ve uluslararası kuruluş, taraflara itidal çağrısında bulunurken, özellikle siviller üzerindeki yıkıcı etkiler giderek daha fazla gündeme geliyor.

Trump yönetiminin olası çekilme kararı, kısa vadede çatışmaların seyrini değiştirebilir. Ancak uzmanlara göre bu durum, uzun vadede daha büyük bir güç boşluğu ve yeni gerilimler doğurabilir. İsrail’in askeri operasyonlara devam etmesi halinde, bölgedeki istikrarsızlığın daha da derinleşmesi ihtimali üzerinde duruluyor.

9 Nisan Kritik Dönüm Noktası mı Olacak?

Gözler şimdi 9 Nisan’a çevrilmiş durumda. ABD’nin tek taraflı çekilme kararı alıp almayacağı, sadece bölgeyi değil küresel dengeleri de etkileyecek bir gelişme olarak değerlendiriliyor.

Eğer bu iddialar gerçeğe dönüşürse, bu adım ABD’nin Orta Doğu politikasında önemli bir kırılma noktası olabilir. Ancak Netanyahu’nun direncinin sürmesi halinde, Washington-Tel Aviv hattında da ciddi bir görüş ayrılığı yaşanabileceği belirtiliyor.

Sonuç olarak, hem Donald Trump hem de Benjamin Netanyahu açısından kritik bir döneme girilmiş durumda. Bölgedeki gelişmelerin hangi yönde ilerleyeceği, önümüzdeki günlerde alınacak kararlarla netlik kazanacak.

İddialara göre Trump, Aralık ayında gerçekleşen görüşmede İran ile diplomatik bir uzlaşma sağlanamaması durumunda, İsrail’in füze altyapısına yönelik saldırılarına destek verilmesinin gündeme gelebileceğini belirtti.

Destek seçenekleri arasında askeri ve lojistik yardım var

Haberde, ABD’nin İsrail’e doğrudan askeri müdahaleden ziyade hava ikmal desteği sağlayabileceği veya bölgedeki Arap ülkelerinin hava sahasının kullanımı konusunda diplomatik destek verebileceği değerlendiriliyor. Bu tür desteklerin, olası bir operasyonun etkinliğini artırabileceği ifade ediliyor.

ABD–İran görüşmeleri sürüyor

Öte yandan Washington ile Tahran arasındaki diplomatik temaslar devam ediyor. İlk tur görüşmelerin Umman’da yapılmasının ardından tarafların ikinci tur müzakereler için Cenevre’de bir araya gelmesi bekleniyor.

İran’ın görüşmelerde yalnızca nükleer faaliyetlerin ele alınmasını istediği belirtilirken, ABD tarafı ise balistik füze programı ve zenginleştirilmiş uranyum stoklarının da müzakere kapsamına dahil edilmesini talep ediyor.

Taraflar arasındaki görüşmelerin sonucu, Orta Doğu’daki güvenlik dengeleri açısından kritik önem taşıyor.

ABD savaş filosu İran açıklarında “tatbikat” yapıyor. Tatbikat diyorlar ama herkes biliyor: Bu, aynanın karşısında kas yapma seansı.

Mesaj basit ve küresel ölçekte tercümesi aynı: “Ben buradayım. İstersem gelirim. Gelmesem bile korkmanız yeter.”

Bu hazırlık bir saldırının değil, bir senaryonun parçası. Askeri olduğu kadar finansal, diplomatik ve medya merkezli bir senaryo. Bir uçak gemisi yalnızca savaş aracı değildir; aynı zamanda borsa grafiği, manşet, seçim afişidir.

TRUMP VE TANKLI BARIŞ FELSEFESİ

Donald Trump, Nobel Barış Ödülü’nü her andığında dünya haritasında bir yerlerde bir radar sistemi açılıyor.  Trump’ın barış anlayışı nettir:

“Barış = Karşı tarafın korkudan hareket edememesi”

Gandhi değildir; “Silahlı barış koçu”dur. “Savaş istemiyorum” der, aynı anda uçak gemisini kapıya park eder,
sonra dönüp şunu söyler:

“Bakın, savaş çıkmadı. Demek ki ben barışçıyım.”

Bu, mahallede “Ben kavga sevmem ama bıçak cebimde dursun” diyen abinin küresel versiyonudur.
Nobel Komitesi’nin Trump’a mesafesi de bundandır: Adam barışı seviyor ama önce ortamı biraz yakarak.

İRAN: VURABİLİR AMA VURMAYI SEÇİYOR

Gelelim herkesin sorduğu soruya: İran ABD savaş gemisini vurabilir mi?

Cevap üç aşamalı:

Teknik olarak: Evet.

Stratejik olarak: Bedeli ağır.

Siyasi olarak: Şu an istemiyor.

İran’ın elinde balistik füzeler var, asimetrik deniz harp kabiliyeti var, sürü İHA’lar var.
Ama mesele vurmak değil. Vurduktan sonra ne olacağı.

Bir ABD savaş gemisinin vurulması şunları doğurur:

ABD’ye meşru ve küresel destekli savaş gerekçesi

-NATO’nun psikolojik olarak hizaya girmesi

İsrail için “Artık yalnız değilsin” ilanı

İran bugün şu noktada duruyor:

“Vurabilirim ama vurmayacağım.”

Bu duruş, füzeden daha caydırıcıdır. Çünkü sabır, bazen en pahalı silahtır.

KONTROLLÜ KAOS VE İSRAİL’İN SESSİZ KAZANCI

ABD’nin yarattığı kaos rastgele değildir.
Ayar düğmesi nettir: İsrail’in yanında.

Bu kontrollü kaos İsrail’e ne sağlar?

1.Gündem Kaydırma

Gazze, Batı Şeria, Filistin dosyası arka sayfalara itilir.
Manşetler İran-ABD gerilimine kilitlenir.

2.İran’ın Şeytanlaştırılması

İran “tehdit”, İsrail “savunmada kalan müttefik” rolüne yerleştirilir.

3.Arap Dünyasının Felci

Kimse İsrail’le açıktan karşı karşıya gelmek istemez.
Çünkü arka planda ABD gemileri duruyordur.

4.Operasyonel Örtü

ABD gürültü çıkarır. İsrail sahada iş görür.  Bu yüzden İsrail konuşmaz, acele etmez. Sessizlik onun en büyük avantajıdır.

BU GERİLİM GERÇEK SAVAŞA DÖNER Mİ?

Kısa cevap: Şimdilik hayır.
Uzun cevap: Yanlış bir hesap her şeyi değiştirir.

Bu bir düşük yoğunluklu yüksek gerilim sürecidir.
Ama Ortadoğu’da tarih bize şunu öğretmiştir:

Savaşlar çoğu zaman planlandığı için değil, kontrol kaybolduğu için çıkar.

TÜRKİYE BU TABLODA NEREDE?

Türkiye bu oyunda: Cephe ülkesi değil. Ama denge bozucu aktör. Ne ABD’nin tam arkasında, ne İran’ın ön safında, ne İsrail’in sessiz ortağı.

Türkiye için risk:

Kaosun büyümesi,

Enerji hatları,

Güvenlik baskısı,

Türkiye için fırsat:

Arabuluculuk,

Bölgesel denge,

Stratejik akıl üstünlüğü,

Ama bu denge sessizlikle değil, dikkatle yürütülür.

TRUMP SEÇİME GİDERKEN BU KARTI OYNAR MI?

Evet, ama tam savaşı değil. Savaş ihtimalini.

Trump seçmenine şunu satmak ister:

“Bakın, dünya karışık ama ben kontrol ediyorum.”

Gerçek savaş risklidir. Ama savaş eşiği, seçim için mükemmel malzemedir.

SON PERDE

Sahnede herkes rolünü biliyor:

ABD megafonla bağırıyor,

İsrail perde arkasında ilerliyor,

İran dişlerini gösterip bekliyor,

Dünya ise ekrana bakıp soruyor: “Bu gerçekten prova mı, yoksa fragman mı?”

Cevap net değil. Ama bir şey çok net! Bu düzen böyle devam ederse, fragmanlar bir gün filme dönüşür. Ve o filmde seyirci kalmak, en pahalı hatadır.

Washington’dan gelen her açıklama gerçeği aydınlatmıyor; çoğu zaman sis perdesini daha da kalınlaştırıyor. Beyaz Saray Sözcüsü Karoline Leavitt’in “Trump İran’da 800 idamı durdurdu” iddiası da bu sisin son örneği. Bu açıklama ilk bakışta insani, hatta tarihi bir başarı gibi sunuluyor. Ancak meseleye biraz yakından bakıldığında ortada ciddi bir çelişki, hatta bilinçli bir algı operasyonu olduğu görülüyor.

Öncelikle şunu sormak gerekiyor: ABD’nin ağır ambargolarla boğduğu bir ülkede yaşanan insani krizlerin ahlaki sorumluluğu kime aittir? Eğer Trump gerçekten İran halkının hayatını önemsiyorsa, neden bu halkı açlığa, ilaca erişimsizliğe ve ekonomik çöküşe mahkûm eden yaptırımlar hâlâ yürürlükte?

“800 idam durduruldu” söylemi, kulağa hoş gelen ama altı boş bir siyasi propagandadan ibaret olabilir. Zira iddia edilen bu kişilerin kim olduğu, hangi suçlamalarla yargılandığı ve neden özellikle şimdi gündeme getirildiği belirsizdir. Dahası, bu isimlerin Batı merkezli yapılarla, AB ve Atlantik eksenli istihbarat ağlarıyla bağlantılı “kullanışlı aparatlar” olduğu yönündeki iddialar yabana atılacak türden değildir.

Bugün İran’da yaşananlar spontane bir halk hareketi olarak okunamaz. Evet, sokağa çıkanlar İran halkıdır; ancak bu hareketlerin dijital medya üzerinden yönlendirilmesi, Batılı medya organlarının tek merkezden üretilmiş dili ve senkronize “özgürlük” söylemleri, emperyal aklın sahnede olduğunu açıkça göstermektedir. Bu, Ortadoğu’da defalarca izlediğimiz tanıdık bir senaryodur.

Trump’ın Fox News üzerinden yaptığı açıklamalar, bir devlet adamından çok bir seçim kampanyası yürüten adayın dilini yansıtmaktadır: “Eylemlere devam edin, ABD yardımı yolda.” Bu söylem, İran halkına duyulan bir sevgiden değil, rejim değiştirme hedefinden beslenmektedir. Görünen odur ki ABD, İran dosyasında diplomasi defterini kapatmış; uzun vadeli, yıpratıcı ve vekâlet unsurlarına dayalı bir çatışma stratejisini devreye sokmuştur.

Bu noktada kritik bir başka unsur daha vardır: İran’da FETÖ benzeri yapılanmaların varlığı iddiası. Devletin kılcal damarlarına sızmış, dış istihbarat servisleriyle temas hâlinde olan bu yapıların; CIA, MOSSAD ve İngiliz istihbarat geleneğiyle bağlantılı aparatlar olarak kullanıldığı yönündeki analizler, bölgesel güvenlik perspektifinden ciddiyetle ele alınmalıdır.

Asıl tehlike ise daha derindedir. İran’daki iç karışıklıkların uzun vadede bölgesel haritaları yeniden çizme planına hizmet etme ihtimali göz ardı edilmemelidir. Kademeli olarak oluşturulmak istenen yeni bir “Kürdistan havzası”, yalnızca İran’ı değil; Türkiye’yi, Irak’ı ve Suriye’yi de doğrudan hedef alan jeopolitik bir projedir.

Trump’ın çelişkisi tam da burada düğümleniyor: Bir yandan “sivil ölümlere karşıyım” diyen bir lider, diğer yandan bu ölümlerin altyapısını oluşturan ambargoları, ekonomik savaş araçlarını ve istikrarsızlaştırma politikalarını ısrarla sürdürüyor. Bu, insani bir duruş değil; seçici vicdanla yürütülen emperyal bir stratejidir.

Peki soralım: ABD’nin sınırsız siyasi, askeri ve diplomatik desteğiyle İsrail’in Gazze’de katlettiği 60 bini aşkın sivilin kadınların, çocukların, bebeklerin ve görevini yapan basın mensuplarının kanının hesabını kim verecek? Hastanelerin bombalandığı, gazetecilerin hedef alındığı, toplu mezarların ortaya çıktığı Gazze’de akan kan, Trump’ın “insani hassasiyet” söyleminin neresine düşüyor?

Ey barışçı geçinen Trump; madem vicdan sahibisin, Gazze’deki ölümlere neden sessiz kaldın? Neden İsrail’e “ciddi sonuçlar” hatırlatılmadı? Neden bir tek yaptırım, bir tek uyarı, bir tek kırmızı çizgi görmedik? İran söz konusu olunca yüksek perdeden insan hakları nutukları atanlar, Gazze’de söz konusu olan Müslüman siviller olunca neden kör, sağır ve dilsiz kesildi?

Bu sessizlik bir unutkanlık değil, bir tercihtir. Ve bu tercih bize şunu açıkça gösteriyor. Trump’ın insan hakları söylemi evrensel değil; kime karşı, ne zaman ve hangi stratejik çıkarla kullanılacağı önceden belirlenmiş bir araçtır. İran’da idamlar üzerinden ahlaki üstünlük taslayan bir liderin, Gazze’de on binlerce masumun katledilmesini görmezden gelmesi, vicdan değil; çıkar merkezli bir siyaset anlayışıdır.

İran’a düşen görev nettir: Halkını dinlemek, meşru talepleri görmezden gelmemek ve çözümü dış müdahalelerde değil, kendi toplumsal dinamiklerinde aramaktır. Ancak aynı zamanda, ülkenin iç işlerine yönelik bu çok katmanlı müdahalelere karşı da uyanık olmak zorundadır.

Sonuç olarak; Trump’ın “800 idamı durdurdum” söylemi, tarihe bir insan hakları başarısı olarak değil, bir rejim değiştirme operasyonunun PR cümlesi olarak geçme riski taşımaktadır. Gerçek barış, tweetlerle değil; ambargoların kaldırılmasıyla, halkların iradesine saygıyla ve emperyal hesapların terk edilmesiyle mümkündür.

Ancak görünen odur ki Trump’ın derdi İran halkı değildir. Onun kurtarmaya çalıştığı, yıllardır eğittiği, finanse ettiği, bilgi devşirdiği ve günü geldiğinde sahaya sürdüğü “kullanışlı aparatlarıdır.” Bugün “idamdan kurtardım” diye sunulanlar, yarın İran sokaklarında “özgürlük” etiketiyle vitrine çıkarılacak taşeronlardır. Trump, mazlumları değil; yatırım yaptığı unsurları korumanın, harcadığı paranın ve kurduğu ağların boşa gitmemesinin hesabını yapmaktadır.

Bu yüzden bu hikâyede ne vicdan vardır ne de samimiyet. Ortada yalnızca emperyal aklın soğuk muhasebesi vardır. İran halkı bu oyunun figüranı değil, öznesi olmak zorundadır. Aksi hâlde bugün “idamları durdurduk” diyenler, yarın aynı ülkeyi daha büyük bir kaosun içine sürüklemekten bir an bile tereddüt etmeyecektir.

İran’daki sokak hareketlerini yalnızca “halk tepkisi” olarak okumak, fotoğrafın en kritik yerini bilinçli biçimde görmezden gelmektir. Çünkü sahadaki tablo, organik bir toplumsal patlamadan çok daha fazlasına işaret etmektedir.

Güvenlik çevrelerinde yüksek sesle dile getirilen güçlü bir iddiaya göre; İran’daki kaosu diri tutan, eylemleri sürekli canlı hâlde tutan ve sokakları kontrolsüz bir şiddet sarmalına sürükleyen unsurların önemli bir bölümü, İsrail tarafından finanse edildiği öne sürülen PKK/YPG ve PJAK (PJK) bağlantılı militan ağlardır.

Bu yapılar:

• Sivillerin arasına sızarak kitleyi kalkan olarak kullanmakta

• Provokatif eylemlerle güvenlik güçleriyle çatışmayı tırmandırmakta

• Olayları uluslararası medyada “rejim çöktü” algısına dönüştürmeye çalışmaktadır

Bu tablo, klasik bir ajanlaştırılmış sokak modelinin birebir yansımasıdır.

40 MİLYON TÜRK BU OYUNUN DIŞINDADIR

Özellikle altı çizilmesi gereken hayati bir gerçek vardır:
İran’da yaşayan yaklaşık 40 milyon Türk, bu sokak hareketlerinin parçası değildir.

Bu kitle:

• Ne etnik temelli ayrışmanın içinde yer almıştır

• Ne de dış kaynaklı provokasyonlara destek vermiştir

• Aksine istikrarsızlığın kendi coğrafyasına yayılmasından derin endişe duymaktadır

Bu gerçek, yaşananların bir “halk isyanı” değil; seçici olarak yönlendirilen, belirli hücreler üzerinden sürdürülen bir kaos mühendisliği olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

İRAN’IN ESKİ HATASI! DOKUNULMAZ KILINAN PKK SEMPATİZANLARI

Bugün gelinen noktada, İran yönetiminin geçmişte yaptığı stratejik bir hata da bütün çıplaklığıyla görünür hâle gelmiştir.

Uzun yıllar boyunca:

• PKK/PJAK sempatizanları “denge unsuru” olarak görülmüş

• Bölgesel hesaplar uğruna bu yapılar kollanmış, dokunulmaz alanlar tanınmış

• “Bize karşı kullanılmaz” yanılgısıyla göz yumulmuştur

Bugün ise aynı unsurlar:

• Sokakları canlı tutan

• Şiddeti tırmandıran

• Devleti yıpratmayı hedefleyen ajanist faaliyetlerin merkezinde yer almaktadır

Bu yapıların refleksi nettir:
Devlet zayıflarsa alan açılır.
Kaos büyürse dış müdahale meşrulaşır.

BU SADECE İRAN’IN SORUNU DEĞİL

Burada durup şu gerçeği görmek gerekir:
Bu model İran’a özgü değildir.

Aynı senaryo:

• Irak’ta

• Suriye’de

• Libya’da

• Ukrayna’da

farklı aktörlerle ama aynı mantıkla sahnelenmiştir.

Artık terör örgütleri yalnızca silahlı yapılar değildir;
küresel vekâlet savaşlarının mobil sokak aparatlarıdır.

Finans başka yerden gelir,
Talimat başka merkezden verilir,
Bedel ise her zaman o ülkenin halkına ödetilir.

Dün Venezuela, bugün İran…
Peki yarın kim?

Bu soruyu artık yalnızca hedef alınan ülkeler değil, bütün dünya sormak zorunda. Çünkü yaşananlar tekil krizler değil; küresel bir dizaynın parçalarıdır. Ve bu dizaynda hiçbir ülke, ne müttefikliğiyle ne de tarafsızlığıyla güvende değildir.

Bugün açıkça görülüyor ki dünya, klasik savaşlar çağından çıkmış; ekranlardan yönetilen, algoritmalarla yönlendirilen, krizlerle şekillendirilen yeni bir kaos düzenine sokulmuştur.

ABD’NİN VENEZUELA–İRAN ÇIKIŞI: MESAJ KİME?

ABD’nin Venezuela ve İran üzerinden verdiği mesaj yalnızca bu iki ülkeye değildir.
Mesaj şudur:

“Kuralları ben koyarım, bedelini siz ödersiniz.”

Enerji, finans, yaptırım, medya ve sosyal platformlar…
Hepsi aynı merkezden aynı senaryonun parçaları gibi devreye giriyor.

Bu bir rejim değiştirme operasyonu değil sadece;
Bu, devletleri yıpratma, toplumları bölme ve ülkeleri yönetilemez hâle getirme stratejisidir.

Yani hedef ülkeler değil; ulus-devlet fikrinin kendisidir.

KATİL İSRAİL ÜZERİNDEN YAKILAN ATEŞ

ABD, sahada kirlenmemek için ateşi başkalarının eline tutuşturuyor.
Bugün bu elin adı açıkça İsrail.

Ortadoğu’nun sürekli kaynaması, Filistin’in bitmeyen acısı, Lübnan, Suriye, İran hattındaki gerilimler tesadüf mü?

Hayır.

İsrail, bölgesel bir aktör değil; küresel bir tetikleyici olarak konumlandırılıyor.
Ve her patlayan kriz, ABD için yeni bir müdahale gerekçesi, yeni bir silah pazarı, yeni bir finansal manevra alanı demek.

Dünya ateşe verilirken, Washington uzaktan “düzeni sağlama” rolü oynuyor.

ABD–İNGİLTERE RESTLEŞMESİ GERÇEK Mİ, OYUN MU?

Son dönemde ABD–İngiltere hattında yaşanan gerilimler dikkat çekici.
Peki bu bir çatlak mı, yoksa kontrollü bir tiyatro mu?

Asıl soru şu:
Darboğazdaki ABD ekonomisi, yeni bir küresel krizle mi nefes almaya çalışıyor?

Unutmayalım!

• Büyük krizler, büyük para transferleri yaratır

• Savaş ihtimali, dolar talebini artırır

• Kaos, silah ve enerji lobilerini besler

O hâlde sormak zorundayız:
Bu restleşmeler gerçekten bir ayrışma mı, yoksa Batı içi rol paylaşımı mı?

Bunu zaman gösterecek. Ama tarih şunu söylüyor:
Batı, kendi krizini her zaman başkalarının yıkımıyla ertelemiştir.

TURUNCU DEVRİMLER VE DİJİTAL DARBE DÜZENİ

Bugün tanklar sokaklara girmeden önce trend listeleri hareketleniyor.
Sokaklardan önce zihinler işgal ediliyor.

ABD’nin “demokrasi ihracı” söylemi artık açıkça turuncu devrimler, dijital algı operasyonları ve sosyal medya kaoslarıyla ilerliyor.

Soru net:
Bu ateş sadece Doğu’yu mu yakacak, yoksa Batı da kendi eliyle tutuşturduğu yangında yanacak mı?

Toplumları sürekli kutuplaştırılan, devlet otoriteleri yıpratılan, ekonomik dengeleri bozulan bir Batı…
Bu senaryo artık hiç de uzak değil.

PEKİ YA RUSYA, ÇİN ve ABD ARASINDA GİZLİ BİR DENGE Mİ VAR?

En kritik soru belki de bu.

Gerçekten bir küresel çatışmaya mı gidiyoruz,
yoksa büyük güçler arasında örtük bir iş bölümü mü var?

• ABD kaos üretir

• Rusya askerî denge kurar

• Çin ekonomik boşlukları doldurur

Bu ihtimal artık masada.
Çünkü büyük güçler kavga ederken değil, anlaşırken dünya en çok bedel öder.

HİÇBİR ÜLKE GÜVENDE DEĞİL

Dün Venezuela, bugün İran…
Yarın başka bir ülke.

Belki enerji zengini bir ülke,
Belki jeopolitik kavşakta bir devlet,
Belki de “fazla bağımsız” kararlar alan bir hükümet.

Artık mesele şu değildir:

“Bize sıra gelir mi?”

Asıl soru şudur:

Hazır mıyız?

Çünkü bu yeni düzende beka, yalnızca askerî güçle değil; dijital egemenlikle, toplumsal bilinçle ve stratejik akılla korunur.

Dünya yanıyor.
Ve yangını çıkaranlar, itfaiyeci rolüyle sahnede.

Gerçek olan tek şey var:
Bu oyunda seyirci kalanlar, enkazın altında kalır.

İsrail saldırganlığı, tüm uluslararası baskılara ve ateşkes anlaşmasına rağmen ölüm saçmaya devam ediyor.

Ateşkes kararı alınmasından sonra İsrail’in saldırılarında, son verilere göre 80 Gazzeli hayatını kaybetti.

ABD’Lİ YETKİLİ İSRAİL BASININA KONUŞTU

Bölgede gerilim sürerken ABD Başkanı Donald Trump, İsrail’in ateşkesi tehlikeye sokacak adımlarına karşı sert açıklamalar geliyor.

Bu kapsamda İsrail’in önde gelen haber kanallarından N12’nin haberine göre, üst düzey bir Amerikalı yetkili, Netanyahu’nun tutumunun Washington’da ciddi rahatsızlık yarattığını söyledi.

İsrail basınının manşetten verdiği haberde, yetkilinin sinkaflı ifadeleri dikkat çekti.

“ATEŞKESİ BOZARSA TRUMP, NETANHAYU’YU Sİ..CEK”

Trump-Netanyahu gerilimine dikkat çeken yetkili “Netanyahu, Trump’la çok ince bir ip üzerinde yürüyor. Eğer böyle devam ederse, sonunda anlaşmayı si…cek. Ve eğer anlaşmayı si..se, Donald Trump da onu si…cek.” ifadelerini kullandı.

“İLHAK TASARISININ KABULÜ APTALCA”

ABD Başkan Yardımcı JD Vance’in ateşkesin ikinci aşaması için temaslarda bulunmak üzere İsrail’de bulunduğu sırada meclis, Batı Şeria’nın ilhakına ilişkin yasa tasarısı ön oylamada oy çokluğuyla kabul edilmişti.

Ateşkesi zora sokan bu ve benzeri adımlar, ABD Başkanı Donald Trump’ı ve ABD yöneticilerini kızdırdı.

Vance, oylamadan geçmesini, kendisine hakaret niteliği taşıdığını ve “aptalca” bulduklarını, Donald Trump yönetiminin politikasının, buna karşı olduğunu ve bunu sürdüreceklerini belirtti.

“NETANYAHU TAKTİKSEL BİR HATA YAPTI”

Bunun ardından Time dergisine konuşan Trump da İsrail ve Başbakan Netanyahu hakkında kesin ve sert ifadeler kullanmıştı.

Trump’ın “Netanyahu’ya dünya ile savaşamayacağını söyledim. Durmak zorundaydı. Savaşmaya devam edecekti, savaş yıllarca devam edebilirdi ama onu durdurdum.

Netanyahu, Katar’a yönelik saldırısında taktiksel bir hata yaptı. Gazze’yi ziyaret etmeyi planlıyorum. Gazze’deki savaş bitti, İsrail anlaşmayı kabul etmeli.

“BATI ŞERİA’NIN İLHAKI GERÇEKLEŞMEYECEK”

Batı Şeria’nın ilhakı gerçekleşmeyecek. Arap ülkelerinden büyük destek gördük. Bu olmayacak çünkü Arap ülkelerine söz verdim. Böyle bir şey olursa İsrail, ABD’den aldığı tüm desteği kaybeder.” açıklamaları dikkat çekmişti.